บทที่ 05 เจ้าจำไว้ ตอนเจ้ามาถึง เขาก็เป็นแบบนี้แล้ว
บทที่ 05 เจ้าจำไว้ ตอนเจ้ามาถึง เขาก็เป็นแบบนี้แล้ว
บทที่ 05 เจ้าจำไว้ ตอนเจ้ามาถึง เขาก็เป็นแบบนี้แล้ว
เห็นชุยซูทำหน้าสงสัย ทุกคนในที่นั้นใจก็กระตุกวูบเบาๆ
จริงสิ จนถึงตอนนี้ชุยซูยังไม่รู้ตัวว่าทุกคนได้ยินเสียงในใจของนาง
ปู่หลานตระกูลจินทำแบบนี้ ความคงไม่แตกหรอกนะ
ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวย่อมนึกถึงจุดนี้เช่นกัน
นางปรับสีหน้าเล็กน้อย หลุบตาลงกล่าวว่า: "เมื่อครู่ข้าเห็นสหายเต๋าจินเก็บกลิ่นอาย เหมือนกำลังส่งเสียงผ่านปราณคุยกับคนอื่น จากนั้นก็พาหลานชายขี่กระบี่ออกไป——ดูเหมือนจะไปทางทิศตะวันตกของเมือง คิดว่าคงมีเรื่องด่วนที่หอหมื่นสมบัติกระมัง"
เป็นที่รู้กันดีว่า ที่ตั้งของหอหมื่นสมบัติ อยู่ทางทิศตะวันตกของเมืองผิงโจวพอดี
[อ๋อ~ ที่แท้เป็นอย่างนี้ หรือว่าหอหมื่นสมบัติจะรู้ตัวแล้ว!]
[หอหมื่นสมบัติเหมือนจะไม่เป็นอย่างข่าวลือนี่นา ไม่ใช่ว่าบอกว่าการคุ้มกันไม่เข้มงวด บัญชีก็คลุมเครือ——เมื่อกี้ดูท่าทางจินไป่ว่าน จ้องเสิ่นสิงเจี่ยนเขม็งขนาดนั้น ก็เข้มงวดเอาเรื่องอยู่นะ!]
ทุกคนปาดเหงื่อที่หางคิ้ว
ความเข้มงวดของหอหมื่นสมบัติ ไม่ใช่ถูกเจ้าบีบให้มีขึ้นมาหรอกหรือ!
จะว่าไป ก่อนหน้านี้ทุกคนรังเกียจชุยซู ก็เพราะเรื่องของชุยหลิงเอ๋อร์กับเสิ่นสิงเจี่ยนเป็นส่วนใหญ่
แต่ความล้มเหลวของเสิ่นสิงเจี่ยน และความสัมพันธ์ชั่วของเขากับชุยหลิงเอ๋อร์ที่ถูกเปิดโปง ก็ทำให้หลายคนที่เดิมทีไม่รู้อีโหน่อีเหน่ฉุกคิดถึงอคติที่มีต่อชุยซูก่อนหน้านี้
จากนั้นไม่รู้ทำไม ถึงได้ยินเสียงในใจของชุยซูได้
ไปๆ มาๆ คนที่ยังถูกปิดหูปิดตาในสนาม ก็เหลือเพียงคนตระกูลชุยที่อคติฝังรากลึก และพวกสุนัขรับใช้ของชุยหลิงเอ๋อร์ไม่กี่คนแล้ว
...
"ตาเฒ่าจินคงจะกลัวแล้วล่ะสิ? แม้แต่คำทักทายยังไม่กล่าว พาหลานหนีไปเร็วจริงเชียว"
ชุยไป่ย่อมเป็นหนึ่งในผู้ที่ไม่รู้เรื่องราว ภายในใจจดจ่ออยู่กับคู่ปรับเก่าผู้นี้ จึงไม่ทันสังเกตเห็นร่องรอยการ "ส่งเสียงผ่านปราณ" ใดๆ เขามองฉู่อวิ๋นเหมี่ยวที่เป็นขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดเหมือนกัน ความสงสัยในใจไม่ลดลงแต่กลับเพิ่มขึ้น ค่อยๆ ร่อนลงสู่พื้น
เห็นชุยไป่ลงมาถึงพื้นแล้ว ชุยหลิงเอ๋อร์ก็ร้องไห้กระซิกๆ ทันที
"ท่านพ่อ พี่หญิงนางรู้อยู่แก่ใจว่าข้ากับพี่สิงเจี่ยนไม่มีอะไรกัน ก็ยังไม่ช่วยพูดให้ข้าสักคำ..."
หากเป็นปกติ ชุยไป่คงจะดุด่าชุยซูสักสองสามคำ ระบายอารมณ์ให้นางแล้ว
แต่ขณะนี้ชุยไป่เพียงแค่โบกมือ สายตาไม่ได้ตกกระทบตัวนางแม้แต่แวบเดียว เพียงแค่มองไปทางทิศที่ปู่หลานตระกูลจินจากไป สีหน้าเคร่งเครียด
ผีเฒ่าตระกูลจินไปทำอะไรกันแน่?
...
ทิศตะวันตกเมืองผิงโจว ภายในหอหมื่นสมบัติ
ในห้องรับรองหลังร้าน แสงไฟฉายเงาคนสองคนแนบชิดกันบนหน้าต่าง
"พี่สิงเจี่ยน ไม่เป็นไรจริงๆ หรือเจ้าคะ? ตกลงใครทำร้ายท่าน... ในคลังของท่านปู่ข้ายังมีโอสถวิญญาณชั้นดี ท่านต้องระวัง..."
"ซิ่วซิ่ว ถ้าไม่มีเจ้า ข้าก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี รอข้าทะลวงด่านขอบเขตแก่นทองคำ ข้าจะไปสู่ขอเจ้าที่บ้านแน่นอน"
"แต่ว่า... ท่านมีคู่หมั้นแล้ว ข้าไม่สามารถ..."
"ไม่ นั่นเป็นท่านพ่อกำหนดไว้เมื่อหลายปีก่อน ในใจข้ามีเพียงเจ้าคนเดียว ต่อให้สองตระกูลเราเป็นเหมือนน้ำกับไฟ ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ ข้าก็จะให้เจ้าอยู่กับข้า! ซิ่วซิ่ว เจ้ารอข้า ข้าจะรีบกลับมาหาเจ้า!"
นอกประตู ปู่หลานตระกูลจินสีหน้าตายด้าน
เหล่าหลงจู๊ของหอหมื่นสมบัติล้วนเป็นลูกหลานตระกูลจิน แต่ละคนเงียบกริบ ตัวสั่นงันงก
หนึ่งในนั้นกดเสียงต่ำ:
"บรรพบุรุษไว้ชีวิตด้วย เป็นคุณหนูใหญ่จะมาเบิกหินวิญญาณในบัญชี ท่านกับนายน้อยไป่ว่านเคยสั่งไว้ว่านางจะเอาเท่าไหร่ก็ให้เท่านั้น ดังนั้น..."
บรรพบุรุษตระกูลจินหน้าขรึม เพียงแค่ร่ายเคล็ดวิชาง่ายๆ ก็ทำให้บทสนทนาของตนไม่เล็ดลอดเข้าไปในห้อง
"เมื่อกี้ฟังความหมายคือ เสิ่นสิงเจี่ยนบอกว่าตัวเองบาดเจ็บสาหัส เส้นลมปราณเสียหาย เลยให้ซิ่วซิ่วเอาหินวิญญาณโอสถวิญญาณมาช่วยชีวิต?"
จินไป่ว่านหดคอ:
"ฟังดูเหมือนจะเป็น อย่างนั้นขอรับ"
บรรพบุรุษตระกูลจินแค่นหัวเราะเสียงเย็น:
"ดี เจ้าจำไว้ ตอนเจ้ามาถึง เขาบาดเจ็บสาหัส เส้นลมปราณเสียหายอยู่แล้ว"
จินไป่ว่านร้อง "ห๊ะ?" ออกมา ยังไม่ทันตอบสนอง
กลับเห็นบรรพบุรุษตระกูลจินยกมือขึ้น ในมือคีบไว้ด้วยยันต์วิญญาณสองแผ่น
"ตูม——"
"อ๊ากกกก!! ก้นข้า!"
"ท่านปู่! ท่านมาได้ยังไง! พี่สิงเจี่ยน——"
แสงไฟ เสียงกึกก้อง ทำให้ผู้คนบนถนนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ร้องอุทาน
"สวรรค์!! หอหมื่นสมบัติ——ไฟไหม้แล้วหรือ!"
...
[คุณพระ! มีเรื่องจริงๆ ด้วย!]
เรื่องอะไร?
ได้ยินเสียงนี้ ทุกคนลอบทำหูตั้ง หางตามองชุยซูแวบหนึ่ง
ตอนนี้ทั้งชุยไป่และชุยหลิงเอ๋อร์ไม่ได้สนใจนาง ชุยซูผู้เป็นนางเอกการถอนหมั้นจึงมีความสุขสบายใจ
นางแอบย่องไปด้านข้าง หยิบผลไม้เชื่อมวิญญาณที่เล็งไว้นานแล้ว ยัดเข้าปากอย่างเพลิดเพลิน
[เชรด! สมกับเป็นบรรพบุรุษตระกูลจิน น่าเกรงขามจริงๆ! ผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดลงมือเองย่อมไม่ธรรมดา]
นางกินไปอุทานไป ทำเอาเหล่าคนกินเผือกแทบจะบ้าตาย
ไม่ใช่สิ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น!
เจ้าก็พูดมาสิ!
ขณะนี้ ชุยไป่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาสัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังวิญญาณธาตุไฟที่เข้มข้น
และตามที่เขารู้ บรรพบุรุษตระกูลจินมีชื่อเสียงในฐานะอัจฉริยะผู้มีรากวิญญาณเดี่ยวธาตุไฟ
ทิศตะวันตกต้องเกิดเรื่องแน่
คนที่ตระหนักถึงจุดนี้ ย่อมไม่ใช่เขาคนเดียว
ชุยหลิงเอ๋อร์หน้าถอดสี มองไปทางทิศตะวันตกบ่อยครั้ง
นางยังจำได้ว่าทิศที่เสิ่นสิงเจี่ยนจากไป ก็คือทิศตะวันตก
หรือว่าปู่หลานตระกูลจินไปเจอเสิ่นสิงเจี่ยน แล้วทำอะไรลงไป?
แม้นางจะแค้นเคืองที่เสิ่นสิงเจี่ยนหลอกลวง แต่ก็คิดว่าจะให้โอกาสเขาอธิบายต้นสายปลายเหตุ ไม่อยากให้เสิ่นสิงเจี่ยนเกิดเรื่องอะไรไปแบบนี้
"ท่านพ่อ ทางทิศตะวันตกเหมือนจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าเจ้าคะ?"
[แน่นอนว่าเกิดเรื่องสิ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ดูข้าหัวเราะมีความสุขขนาดนี้! บรรพบุรุษตระกูลจินซัดยันต์ไปแผ่นเดียว เผาก้นเสิ่นสิงเจี่ยนซะเกรียมเลย!]
ชุยซูยัดขนมเข้าปาก จิบสุราวิญญาณล้างคออีกหน่อย
สะใจ! นี่มันสะใจเกินไปแล้ว!
ทุกคน: !!! อะไรนะ!
ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวหน้าแข็งค้างทันที ในใจรู้สึกตะขิดตะขวงใจ แต่นั่นก็เป็นลูกศิษย์ที่นางรับไว้ ยังไงก็ควรจะไป...
[สวรรค์ มีรูปไหม? เสิ่นสิงเจี่ยนไฟไหม้ก้นวิ่งพล่านทั่วถนนคงตลกน่าดู!]
ฉู่อวิ๋นเหมี่ยว: ...ช่างเถอะ ความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์อันเบาบางของนางกับเสิ่นสิงเจี่ยนคงไม่สนับสนุนให้นางไปดูฉากนี้หรอก
[ไหนดูซิเกิดอะไรขึ้น——คุณพระ เสิ่นสิงเจี่ยนบอกจินซิ่วซิ่วคุณหนูตระกูลจินว่าตัวเองบาดเจ็บสาหัส เส้นลมปราณเสียหาย ต้องการหินวิญญาณโอสถวิญญาณช่วยชีวิต แล้วจินซิ่วซิ่วที่เป็นคุณหนูเล็กสุดที่รักของบ้าน ก็ไปหยิบหินวิญญาณห้าพันก้อนกับโอสถวิญญาณมาจากหอหมื่นสมบัติทันที
บรรพบุรุษตระกูลจินก็เลยทำให้ไอ้คนสารเลวขี้โกหกนี่บาดเจ็บสาหัสจริงๆ ซะเลย——ทำได้สวย!]
[ขำจะตายแล้ว ที่แท้จินซิ่วซิ่วก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าเสิ่นสิงเจี่ยนกับชุยหลิงเอ๋อร์มีอะไรกัน ซู้ด——สวรรค์ นางเตะผ่าหมากเขาเต็มแรง!! เสิ่นสิงเจี่ยนคงเหลือแค่ปากที่แข็งจริงๆ แล้วใช่ไหม?]
ในที่สุดก็กินเผือกจนรู้ต้นสายปลายเหตุ แถมยังเห็นภาพบาดตาบาดใจบางอย่าง
ชุยซูแทบจะเสียใจที่ความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองมีมากเกินไป
นางพยายามอย่างยากลำบากที่จะลืมภาพเสิ่นสิงเจี่ยนกุมเป้าหน้าตาบิดเบี้ยวในสมอง
ขณะนี้ชุยหลิงเอ๋อร์มองไปทางฉู่อวิ๋นเหมี่ยวแวบหนึ่ง เหมือนจะถามเป็นนัยว่า:
"ก็ไม่รู้ว่าพี่สิงเจี่ยนจะกลับมาเมื่อไหร่ เขาบอกว่าจะไปเอาหินวิญญาณ ทำไมป่านนี้ยังไม่กลับมา ข้าให้คนไปดูหน่อยดีไหมเจ้าคะ"
ฉู่อวิ๋นเหมี่ยว: ...
ชุยซู: !!! หินวิญญาณ!
นางก็นึกถึงเรื่องสำคัญสุดยอดนี้ขึ้นมาได้ทันที
[เสิ่นสิงเจี่ยนโดนจับได้แล้ว... งั้นหินวิญญาณของข้าจะทำยังไงล่ะเนี่ย!]