บทที่ 23 - ข้ามีตำรับยาเด็ด

คำพูดขาดๆ หายๆ ลอยจากลานบ้านเข้ามาในห้องอาบน้ำ

หลินหว่านอี๋มือซ้ายถือกะบี่เจิ้งหลุน พิงอยู่ในถังอาบน้ำ ขนตาสั่นไหว ก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยความงัวเงีย แววตาเต็มไปด้วยความสับสน

ข้าเผลอหลับไปเหรอ?

ถอนพิษใช้พลังมากไปหรือเปล่า...

เมื่อกี้ฝันว่าเซี่ยจิ้นฮวนยืนอยู่ในห้อง แล้วนางก็เหมือนโดนผีสิง พูดจาเลอะเทอะ แถมยังหน้าไม่อายให้เซี่ยจิ้นฮวนจับ...

ทำไมข้าถึงฝันแบบนี้?

หรือว่าจิตหมกมุ่นจนเก็บไปฝัน...

หลินหว่านอี๋เต็มไปด้วยความสงสัย พักสักครู่ สติถึงค่อยๆ กลับคืนมา

และเสียงรบกวนที่ปลุกนางตื่น ตอนนี้ก็ชัดเจนขึ้น

"น้าเล็กอยู่ห้องไหน ข้าจะเข้าไปดู..."

"อืม..."

?!

เซี่ยจิ้นฮวนกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?

ทำไมจื่อซูก็มาด้วย?!

หลินหว่านอี๋ก้มมองดู พบว่าตัวเองเปลือยเปล่าแช่อยู่ในถังน้ำ ก็ตกใจแทบสิ้นสติ ความรู้สึกเหมือน—ช่วยตัวเองเพลินจนสลบ ตื่นมาเจอป้าข้างบ้านมุงดูอยู่เต็มห้อง...

พอรู้ว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี หลินหว่านอี๋รีบขานตอบ ลนลานสวมกระโปรง หน้าแดงระเรื่อราวกุ้งต้ม

ระหว่างนั้นยังได้ยินเสียงหลานสาวตัวดีคุยเจื้อยแจ้ว

"ว้าว! เจ้าเหมยฉิว~ มานี่มา!"

"กุ๊~"

"น่ารักจัง ตัวนี้น่าจะหนักหกเจ็ดชั่งได้กระมัง? หม้อเดียวคงตุ๋นไม่พอ..."

"กุ๊จิ?!"

...

หลินหว่านอี๋มึนงงไปหมด พอแต่งตัวเสร็จ ก็ต้องข่มใจ ปั้นหน้าเคร่งขรึมแบบที่ทำประจำ กัดฟันเปิดประตู

แอ๊ด~

ที่ลานบ้าน หลินจื่อซูกำลังอุ้มเหมยฉิวคุยกับเซี่ยจิ้นฮวน พอได้ยินเสียงหันมา เห็นน้าเล็กผิวขาวอมชมพู ไม่รู้ว่าได้รับการปรนนิบัติไปมากแค่ไหน สายตาก็อดแปลกๆ ไม่ได้

"น้าเล็ก อาบเสร็จแล้วเหรอเจ้าคะ?"

"อืม เมื่อกี้เซี่ยจิ้นฮวนออกไปทำงาน ข้าพักผ่อนอยู่ที่นี่ เลยถือโอกาสล้างตัวหน่อย"

หลินหว่านอี๋ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปได้ยังไง ในใจอายแทบแทรกแผ่นดินหนี รีบเปลี่ยนเรื่อง

"จื่อซู ตอนนี้เจ้าปรุงยาโลหิตมังกร มั่นใจแค่ไหน?"

หลินจื่อซูได้ยินเรื่องปรุงยา แถมเป็นงานใหญ่ ก็ตาสว่างทันที อุ้มเหมยฉิวเดินเข้ามา

"ยาโลหิตมังกรมันธรรมดาไป แถมต้องกินต้องแช่เป็นเดือนกว่าจะเห็นผล เสียเวลาจะตาย ข้ากำลังคิดค้น 'ยาพยัคฆ์มังกรคะนองฤทธิ์' เม็ดเดียวเห็นผล สรรพคุณแรงกว่ายาโลหิตมังกรสิบเท่า..."

"ห๊ะ?!"

เซี่ยจิ้นฮวนกำลังจะไปหยิบเก้าอี้ในห้องรับแขกมาให้สองน้าหลานนั่ง ได้ยินคำนี้ถึงกับสะดุ้งโหยง หันขวับกลับมา

"จริงดิ?!"

"อย่าไปฟังนางเพ้อเจ้อ"

หลินหว่านอี๋รีบกดหัวหลานสาวจอมป่วนไว้ สั่งสอนด้วยความหวังดี

"เป็นยาต้องมีพิษ ยาโลหิตมังกรผ่านการปรับปรุงจากนักปรุงยาหลายรุ่น ถึงกลายเป็นยาวิเศษสำหรับฝึกกาย ปริมาณยาเกินไปนิดเดียวก็อาจทำลายรากฐานได้ นี่เล่นแรงสิบเท่า แถมเม็ดเดียวเห็นผล นางกล้าปรุง เจ้ากล้ากินรึ?"

ทำไมข้าจะไม่กล้า?

เซี่ยจิ้นฮวนกำลังโดนไล่ล่าทั่วเมือง กำลังหาทางรอดจากหายนะนี้

ถ้าแรงสิบเท่า เม็ดเดียวเห็นผล ตบะเขาคงพุ่งทะยาน ถึงตอนนั้นจะถอยไปปิดด่าน หรือจะพาผีสาวหนีตามกันไป ก็รอดพ้นวิกฤตินี้ได้ไม่ใช่หรือ?

แต่แรงสิบเท่าเห็นผลทันตา มีความเป็นไปได้สูงที่จะกลายเป็น 'ยาขาชี้ฟ้า' ...

เจี่ยเจิ้งที่ยืนอยู่หน้าประตู เห็นคุณหนูเริ่มจะก่อเรื่องอีกแล้ว ก็แทรกขึ้น

"คุณหนูมีพรสวรรค์ด้านการปรุงยาเป็นเลิศในเขตเมืองหลวง แต่ฝีมือยังไม่นิ่ง คราวก่อนทำ 'ยาตบะพุ่งพรวด' บอกว่ากินแล้วพลังเพิ่มสองเท่าทันที แล้วให้ท่านผู้เฒ่าหลี่จิ้งลองยา

"ผลคือผู้เฒ่าหลี่กินแล้วปล่อยท่า 'หนึ่งกระบี่สะท้านสามสิบสองเมือง' พลังแทบจะแตะระดับเหนือชั้น!"

เซี่ยจิ้นฮวนเคยได้ยินชื่อหลี่จิ้ง รองอาจารย์ใหญ่สำนักศึกษาตานหยาง ยอดฝีมือกระบี่ขั้นหนึ่งตัวจริง เขาทำหน้าทึ่ง

"รุนแรงขนาดนั้น?"

เจี่ยเจิ้งถอนหายใจ

"แรงก็จริง แต่ข้อเสียคือเสียสติ แยกมิตรศัตรูไม่ออก ผู้เฒ่าหลี่ตอนนั้นเหมือนคนบ้า หัวเราะลั่น ตะโกนว่า 'ตาเฒ่ามู่ตายซะ' ไล่ฆ่าท่านอาจารย์มู่ทั่วสำนักศึกษา ถ้าอาจารย์มู่ไม่เก่งจริง ตบทีเดียวสลบ สำนักศึกษาตานหยางคงพังยับเยิน..."

หลินจื่อซูได้ยินวีรกรรมของตัวเอง ก็แก้ต่างอย่างจริงจัง

"ข้าว่าตาเฒ่าหลี่แกอยากฟันอาจารย์มู่อยู่แล้ว ยาเป็นแค่ตัวกระตุ้น"

"แล้วใต้เท้าทหารเสือเหล็กเถี่ยเฟิ่งจางล่ะ?"

หลินหว่านอี๋กดหลินจื่อซูให้นั่งลง บ่นว่า

"ใต้เท้าเถี่ยงานยุ่ง อารมณ์ร้อน ตับเลยมีปัญหา สำนักศึกษาให้เจ้าจัดยาปรับสมดุล เจ้าดันจ่าย 'ผงยิ้มร่าเริง' ทำให้หัวหน้าทหารองครักษ์ผู้ยิ่งใหญ่ ยืนฉีกยิ้มเหมือนคนบ้าอยู่สามวัน ฉายา 'ยมบาลหน้าเหล็ก' เลยกลายเป็น 'เถี่ยปัญญาอ่อน' ..."

หลินจื่อซูขยำเหมยฉิว ตอบอย่างมั่นใจ

"ใต้เท้าเถี่ยหน้าบึ้งทั้งปี ตับจะไม่พังได้ไง? พวกท่านก็ดูสิว่าได้ผลไหมล่ะ"

ทั้งสองคนไม่เถียงเรื่องนี้

ถ้ามีแต่ผลข้างเคียง ไม่มีสรรพคุณรักษา ฉายาหลินจื่อซูคงเป็น 'แม่นมสั่งตาย' ไม่ใช่ 'แม่นางยาพิษ'

แนวคิดการปรุงยาของจื่อซูคือ กินเข้าไปโรคหายแน่ ส่วนคนไข้จะยังอยู่ไหม ก็แล้วแต่ดวง

เซี่ยจิ้นฮวนอยู่ในสถานะดื่มยาพิษแก้กระหาย แม้จะรู้ว่าแม่นางยาพิษคนนี้ไม่น่าไว้ใจ แต่ก็ยังนั่งลงถาม

"ยาพยัคฆ์มังกรคะนองฤทธิ์ มีผลข้างเคียงอะไรบ้าง?"

หลินจื่อซูลากเก้าอี้ตัวเล็กมาใกล้ๆ พูดอย่างกระตือรือร้น

"ยาโลหิตมังกร ยาตรึงชีพจร หรือแม้แต่ 'ยาแปลงกาย' สรรพคุณจริงๆ ก็คล้ายกัน คือเสริมสร้างร่างกาย ต่างกันแค่ตัวยาและปริมาณ

"ยาโลหิตมังกรสูตรมันเซฟ เหลือพื้นที่ปลอดภัยเยอะ เลยไม่เคยมีปัญหา แต่ยาก็ออกฤทธิ์ไม่เต็มที่

"ส่วนพวกนักพรตมาร พลังมักจะเหนือกว่าสำนักอื่นครึ่งขั้น คุณชายรู้ไหมว่าเพราะอะไร?"

เซี่ยจิ้นฮวนครุ่นคิด "นักพรตมารใช้ยาแรงกว่า?"

"ไม่ใช่แค่ยา วิชา วิธีการ ทุกอย่างล้วนทำถึงที่สุด"

หลินจื่อซูเริ่มบรรยายเหมือนอาจารย์น้อย

"เซียน พระ หรือมาร เริ่มต้นก็พ่อแม่ให้มาเหมือนกัน ของวิเศษที่ใช้ก็มาจากฟ้าดินเดียวกัน ไม่ได้ต่างกันโดยเนื้อแท้

"นักพรต จอมยุทธ์ พระ เวลาฝึกวิชาหรือใช้ของวิเศษ ต้องคำนึงถึงสติปัญญา ไม่เปลี่ยนโครงสร้างร่างกาย ไม่ทิ้งแผลถาวร และต้องดูขีดจำกัดของคน

"แต่นักพรตมารไม่สนเรื่องพวกนี้ เป้าหมายของ 'ยาแปลงกาย' คือเสริมแกร่ง อะไรก็กล้าใช้ ขอแค่ยาหนึ่งตัวออกฤทธิ์ได้สิบสองส่วน สำเร็จก็ร่างกายแกร่งเหมือนสัตว์อสูร ล้มเหลวก็กลายเป็นตัวประหลาดไม่คนไม่ผี ร่างกายที่ถูกเคี่ยวกรำแบบนี้ จะอ่อนแอกว่าสำนักอื่นได้ยังไง?"

เซี่ยจิ้นฮวนฟังถึงตรงนี้ ก็เข้าใจความหมาย

"ยาพยัคฆ์มังกรคะนองฤทธิ์ของแม่นางจื่อซู ความจริงก็คือยาแปลงกาย?"

หลินจื่อซูรีบส่ายหน้า "เป็นไปได้ยังไง"

"งั้นก็ดี..."

"สูตรที่ข้าคิดค้น ทำถึงที่สุดยิ่งกว่ายาแปลงกายอีก! สำเร็จแล้วกล้ามเนื้อคุณชายเซี่ยจะแกร่งดั่งมังกรแท้พยัคฆ์จริง กระดูกเลือดเนื้อดุจหงส์เพลิงกิเลน!"

?

สรุปคือไม่ใช่คนใช่ไหม?

นี่มันยาแปลงกายฉบับอัปเกรดชัดๆ?

เซี่ยจิ้นฮวนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นึกถึงปัญหาตอนนี้ ก็ยังถามด้วยความจริงจัง

"แล้วราคาที่ต้องจ่ายคืออะไร?"

หลินหว่านอี๋ก็เป็นนักปรุงยา นั่งอยู่ข้างๆ หวีผมที่เปียกชื้น

"ราคาคือ ถ้าพลาด เบาก็ตัวระเบิดไม่เหลือซาก หนักก็ร่างกายวิปริตกลายเป็นปีศาจ ด้วยฝีมือเจ้า น่าจะเป็นปีศาจระดับหนึ่งหรือสอง"

เจี่ยเจิ้งพยักหน้าเห็นด้วย "ดูจากผลงานที่ผ่านมาของคุณหนู สิบเต็มสิบคือพลาด ไม่เคยสำเร็จสักครั้ง"

หลินจื่อซูไม่ยอมแพ้ "นั่นเพราะไม่มีสมุนไพรที่เหมาะสม ยาไม่ถึง จะไม่ให้มีปัญหาได้ไง?"

"ตอนทำเจ้าไม่ได้พูดแบบนี้ แต่ก่อนรับประกันเป็นมั่นเป็นเหมาะ ครั้งไหนบ้างที่ไม่มีปัญหา?"

"ข้าต้องรับประกัน เพื่อให้ได้สมุนไพรมาไง ของดีในสำนักศึกษามีน้อย ถ้าไม่ยืนยัน อาจารย์จะให้ข้าเหรอ?"

หลินจื่อซูพูดถึงตรงนี้ ก็เริ่มยุยงเซี่ยจิ้นฮวน

"คุณชายเซี่ย ขอแค่ท่านแอบไปขุด 'บัวหกสิบปี' ที่เขาจื่อฮุยเลี้ยงมาหกร้อยกว่าปีมาให้ข้าสักต้น ข้าจะปรุงยาให้ท่าน รับรองแรงสิบเท่า เม็ดเดียวเห็นผล!"

"..."

เซี่ยจิ้นฮวนต้องการยาวิเศษเพิ่มพลังจริงๆ

แต่ดื่มยาพิษแก้กระหาย ก็ต้อง 'แก้กระหาย' ก่อน เกมที่แพ้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาจะกล้าลองได้ไง?

เกิดกินเข้าไปตัวเขียว มีเขี้ยวงอกออกมา ชาตินี้คงต้องไปแต่งงานกับสาวอมนุษย์แล้ว

แต่ 'ยาตบะพุ่งพรวด' ฟังดูมีประโยชน์ ฆ่าไม่เลือกหน้า เอาไว้ใช้ตอนเป็นศัตรูกับคนทั้งโลกได้

และถ้าเขาความแตก ก็คงตกอยู่ในสภาพนั้น...

คิดได้ดังนั้น เซี่ยจิ้นฮวนจึงถามว่า

"แม่นางจื่อซู ยาตบะพุ่งพรวดนี่ ราคาเม็ดละเท่าไหร่?"

หลินจื่อซูกระพริบตา "น้าเล็กไม่ให้ข้าขาย บอกกลัวยุทธภพวุ่นวาย ถ้าคุณชายอยากได้..."

หลินหว่านอี๋รู้สึกว่าเซี่ยจิ้นฮวนจะโดนหลอกจนเป๋แล้ว จึงดึงหลินจื่อซูลุกขึ้น

"ของที่นางทำเจ้าอย่าไปเชื่อ กินแล้วเป็นเรื่องจะทำยังไง? สายแล้ว ข้าต้องกลับไปเตรียมยาโลหิตมังกรให้เจ้า ขอตัวก่อน"

หลินจื่อซูจำใจต้องลุกขึ้น แต่ก่อนไป ยังแอบชูนิ้วหนึ่งนิ้วให้ข้างหลัง...

(จบแล้ว)