บทที่ 6 ระดับ

หลี่ซิ่นหมดสติไปแล้ว

แต่หุ่นยนต์หมายเลข 9527 ไม่ได้หมดสติตามไปด้วย

ในฐานะหุ่นยนต์ประจำศูนย์พลังจิต ภายในห้องนี้จึงมีระบบป้องกันการโจมตีจากพลังจิตติดตั้งอยู่ทั่วทุกมุม แม้ระดับการป้องกันจะไม่ได้สูงมากนัก

แต่อย่างน้อย สำหรับหลี่ซิ่นที่เพิ่งกระตุ้นพลังจิตได้สำเร็จ ระดับการป้องกันเพียงเท่านี้ก็เพียงพอที่จะรับมือกับพลังจิตที่ไม่มั่นคงของเขาได้แล้ว

หุ่นยนต์ 9527 บินลงมาจากเพดาน ลอยตัวลงมาหยุดอยู่บนโต๊ะโลหะผสมอย่างช้า ๆ

“แจ้งเตือนการกลายพันธุ์ยกเลิก!”

พร้อมกันนั้น ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดใหญ่ที่ยื่นออกมาก่อนหน้านี้ก็ค่อย ๆ หดกลับเข้าไป

หุ่นยนต์ลอยนิ่ง ๆ อยู่ตรงนั้นอย่างสงบ รอคอยให้หลี่ซิ่นฟื้นคืนสติ

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน หลี่ซิ่นที่ยังมึนงงก็เริ่มรู้สึกตัว

เขาลืมตาขึ้น พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนกับว่าร่างกายถูกดูดพลังจนหมดสิ้น

ความว่างเปล่าที่เขารู้สึกนั้น...มันยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ในชาติก่อนเสียอีก

หลี่ซิ่นค่อย ๆ ขยับตัวไปนั่งที่เก้าอี้

หุ่นยนต์ที่อยู่ตรงหน้าใช้เครื่องสแกนด้านล่างทำการสแกนร่างกายของเขา

“ขอแสดงความยินดี ท่านพลเมือง!”

“พลังจิตของท่านได้รับการกระตุ้นเรียบร้อยแล้ว!”

“ต่อจากนี้ กรุณาติดตามผมไปยังชั้น 21 เพื่อบันทึกข้อมูลพลังจิตของท่าน!”

หลี่ซิ่นพยายามจะลุกขึ้นอีกครั้ง แต่เขายังรู้สึกว่าไม่มีแรงแม้แต่น้อย

เขาจึงเอ่ยว่า “ตอนนี้ฉันไม่มีแรงเลย ขอพักอีกหน่อยได้ไหม?”

ไฟสัญญาณของ 9527 กระพริบเล็กน้อยก่อนจะตอบว่า

“ท่านพลเมือง จากการตรวจสอบพบว่า สภาพร่างกายของท่านไม่ได้หมดแรงจริง แต่เป็นอาการหลอนจากการใช้พลังจิตจนหมดสภาพ กรุณาพยายามลุกขึ้นและเคลื่อนไหว!”

“สิ่งนี้จะช่วยให้ท่านควบคุมพลังจิตได้เร็วขึ้น และป้องกันการกลายพันธุ์!”

แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ 9527 ก็ยังคงยืนรออยู่ที่ประตู

หลี่ซิ่นเข้าใจสิ่งที่หุ่นยนต์พูด

แต่เข้าใจเป็นเรื่องหนึ่ง จะลุกขึ้นได้จริง ๆ มันก็ไม่ง่ายขนาดนั้น

ในที่สุด หลังจากตั้งสติอยู่นาน เขาก็สามารถพยุงตัวลุกขึ้นยืนได้อย่างสั่นเทา

และเมื่อยืนขึ้นมาได้ หลี่ซิ่นก็พบว่า มันก็จริงอย่างที่หุ่นยนต์ว่า ร่างกายของเขาไม่ได้อ่อนแรงอะไรเลย

แม้กระทั่ง...เขายังรู้สึกว่าร่างกายแข็งแรงขึ้นเล็กน้อยด้วยซ้ำ

นี่หรือเปล่า คือผลของการ “เสริมสร้างร่างกาย” หลังจากกระตุ้นพลังจิตได้สำเร็จ?

หลี่ซิ่นครุ่นคิดอยู่ในใจ แต่ขาก็ยังไม่หยุดเดิน เขาสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเดินตามหุ่นยนต์ไปอย่างช้า ๆ

ระหว่างทางยังพบกับคนอื่นที่กำลังเดินอยู่เหมือนกัน

มีบางคนที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มองมาที่หลี่ซิ่นซึ่งกำลังเดินตามหุ่นยนต์ด้วยสายตาอิจฉา พวกเขารู้ดีว่าคนที่อยู่ในสภาพแบบนี้ ส่วนใหญ่มักจะกระตุ้นพลังจิตได้สำเร็จ

ส่วนคนที่ล้มเหลว ตอนนี้คงยังนอนอยู่ในห้อง รอให้เจ้าหน้าที่เข้าไปช่วยเหลือ

และถ้าเป็นพวกที่ “กลายพันธุ์” ไปแล้ว...ก็คงกลายเป็นก้อนถ่านไปเรียบร้อย

หลี่ซิ่นไม่สนใจสายตาของคนอื่น เขาก้าวขาเดินโซเซเข้าไปในลิฟต์ มองดูตัวเลขของลิฟต์ที่ค่อย ๆ ขึ้นไปหยุดอยู่ที่ชั้น 21

หุ่นยนต์ 9527 พาหลี่ซิ่นเดินออกมาจากลิฟต์ โถงทางเดินที่นี่เมื่อเทียบกับชั้น 36 แล้วมีคนอยู่น้อยกว่ามาก

ตลอดทางหลี่ซิ่นเห็นเพียงสองคนเท่านั้น และแต่ละคนก็อยู่ในสภาพก้าวขาไม่ค่อยออกเช่นเดียวกับเขา

เมื่อเดินตาม 9527 เข้าไปในห้องหนึ่ง ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับห้องก่อนหน้า เรียบง่ายอย่างที่สุด

กำแพงหล่อจากโลหะผสม พื้นสะอาดสะอ้าน โต๊ะกับเก้าอี้เป็นแบบบิวท์อิน ไม่มีอะไรนอกจากนั้นเลย

หลี่ซิ่นนั่งลงตามคำแนะนำของ 9527 และเริ่มรอคอย

“กรุณารออีกครั้ง ขณะนี้มีผู้รอคิวจำนวนมาก เวลารอคาดการณ์: 23-27 นาที...”

ช่วยไม่ได้ ก็ต้องรอ

หลี่ซิ่นนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างเบื่อหน่าย ไม่รู้จะทำอะไร ฆ่าเวลาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ที่นี่ไม่มีอะไรให้ดู ไม่มีอะไรให้เล่น ไม่มีอะไรให้คิด

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า

เขาทำได้แค่ขยับตัวไปมาเล็กน้อย หวังให้ร่างกายฟื้นตัวไวขึ้นอีกหน่อย

ในที่สุด หลังจากรอมา 26 นาที กำแพงโลหะด้านหนึ่งของห้องก็เปิดออก หญิงสาวในชุดยูนิฟอร์มสีเงินปรากฏตัวออกมาพร้อมหุ่นยนต์ล้อเลื่อนขนาดครึ่งตัวมนุษย์

สายตาของหลี่ซิ่นตกอยู่ที่หญิงสาวคนนั้นทันที แทบจะละสายตาไม่ได้

สำหรับคนที่เติบโตมาในเขตสลัมของเมือง และผ่านการฝึกทหารพื้นฐานมาแปดปีอย่างเขา นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ได้เห็นผู้หญิงสวยขนาดนี้

แน่นอนว่าเขตสลัมก็มีผู้หญิง แต่พวกเธอกินแต่อาหารเสริม ทำงานหนัก ไม่มีเวลาจะดูแลตัวเอง จะมีใครสวยได้ยังไง?

แต่ผู้หญิงตรงหน้านี้ไม่เหมือนกัน ผิวขาว หน้าตาสวย หุ่นดีแบบสุด ๆ

ถึงแม้หลี่ซิ่นในชาติก่อนจะเคยเห็นผู้หญิงมามากมายผ่านฟิลเตอร์ความงามต่าง ๆ แต่เขาก็ยังต้องยอมรับว่า...คนคนนี้ สวยมาก สวยจริง ๆ

สายตาของหลี่ซิ่นกวาดผ่านป้ายชื่อที่หน้าอกของหญิงสาว และเมื่อเห็นข้อมูลบนป้าย สายตาเขาก็รีบหันกลับมาทันที ไม่กล้ามองนานกว่านั้น สายตาตรึงอยู่กับโต๊ะโลหะเบื้องหน้าอย่างเคร่งเครียด

ป้ายชื่อเขียนไว้ว่า: ผู้ช่วยหัวหน้าแผนก M2D10: เกาปิงเยี่ยน

ผู้ที่ปกครองเมืองแห่งนี้ คือ บลูพริ้นท์ไบโอเทคกรุ๊ป

สถาบันราชการทุกแห่งในเมืองนี้ แท้จริงแล้วก็คือแผนกย่อยภายใต้กลุ่มบริษัท

ศูนย์พลังจิตก็เป็นหนึ่งในนั้น

ภายในบลูพริ้นท์ไบโอเทคกรุ๊ป มีระบบจัดลำดับตำแหน่งที่เข้มงวด เริ่มจาก M1 เป็นต้นไป

สัญญาที่หลี่ซิ่นเซ็นในวันนี้ หมายถึงเขาได้เข้าร่วมกลุ่มบริษัทแล้ว ในสถานะพนักงานฝึกหัดระดับ M1

แม้ฟังดูเหมือนต่างกันแค่ระดับเดียวจากหญิงสาวตรงหน้า แต่ในความเป็นจริงนั้น...ช่องว่างกลับใหญ่โตมหาศาล

เพราะในกลุ่มบริษัทนี้ นอกจากตำแหน่งงานแล้วยังมี ระดับพนักงาน แฝงอยู่ด้วย

ระดับ M1 แบ่งย่อยออกเป็น 5 ระดับ เช่นเดียวกับ M2

สำหรับหลี่ซิ่น ในฐานะเด็กใหม่ หากเขาเป็นพลังจิต ก็น่าจะอยู่ที่ M1D1 หรือไม่ก็ M1E1

เพราะรหัสที่ขึ้นต้นด้วย “D” หมายถึง “ผู้มีพลังจิตหรือก็คือไซเคอร์”

ส่วนรหัสที่ขึ้นต้นด้วย “E” คือสำหรับ “ผู้ไม่มีพลังจิต” แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไร้พลังจะไต่เต้าไม่ได้ เพราะในบลูพริ้นท์ไบโอเทคกรุ๊ป ก็มีผู้ไม่มีพลังจิตที่สามารถไปถึงระดับ M5 ได้เหมือนกัน

แต่...ยากสุด ๆ

ดังนั้น แม้จะต่างกันแค่ M1 กับ M2 แต่ความจริงแล้ว ระหว่างเขากับหญิงสาวที่ชื่อเกาปิงเยี่ยนนั้น...ห่างกันถึงสิบระดับ!

ในระบบที่เคร่งครัดแบบนี้ ระดับอาจจะไม่ใช่ทุกอย่างก็จริง แต่ช่องว่างขนาดนี้ ถ้าหลี่ซิ่นยังไม่รู้จักวางตัวให้ดี ก็เตรียมเจอปัญหาได้เลย

ถ้าสายตาของเขาไปล่วงเกินอีกฝ่ายเข้า แม้อาจจะไม่โดนอะไรในทันที

แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่พอใจขึ้นมา แล้วรายงานเรื่องนี้ไป...

ปัญหาใหญ่แน่

และหลี่ซิ่น เกลียดที่สุดก็คือเรื่องยุ่งยาก!