ตอนที่ 171 หลัวหว่านไฉติดเบ็ด

อู่ต้าชิ่งหมุนแหวนมิติบนนิ้วไปมาอย่างละเอียด ถ้ามีโอกาส เขาต้องศึกษามันให้ลึกซึ้งกว่านี้

แต่ขนาด 30cm x 30cm x 30cm นี่มัน... จุของได้น้อยไปหน่อยนะ

แค่เอาของที่มีอยู่ตอนนี้ยัดเข้าไป ก็รู้สึกว่าแหวนเริ่มแน่นแล้ว แต่เอาเถอะ สำหรับพกของชิ้นเล็กๆ ติดตัวถือว่าสะดวกมาก

อู่ต้าชิ่งคิดในใจ ถ้าอัปเกรดแหวนได้ก็คงดี

แต่ตอนนี้ สิ่งที่เขาสนใจมากกว่าคือจะเลือกจุดวางประตูมิติที่ไหนดี เขาถึงอยากซื้อบ้านในไห่เฉิงใจจะขาด

คิดพลางเดินลงมาข้างล่าง แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นอาสาม อู๋จงจวิน นั่งหน้าเครียดรออยู่ที่โซฟา เหมือนจงใจดักรอเขา

อู๋จงจวินเห็นหลานชายเดินลงมา ก็เว้นจังหวะนิดหนึ่งก่อนเอ่ยปาก "วันนี้มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในไห่เฉิง รู้ใช่ไหม?"

เอ่อ...

อู่ต้าชิ่งพอเดาทางออก "รู้ครับ... เกี่ยวกับผมใช่ไหม?"

อู๋จงจวินเสียงเข้มขึ้น "ไอ้หลานตัวดี! ลำพังแค่เก็งกำไรขายของฉันก็พอทำเนา แต่นี่เล่นไปก่อเรื่องใหญ่ขนาดนั้น ไม่ใช่แค่หลักร้อยหลักพัน แต่นี่มันหลักแสน!"

อู่ต้าชิ่งรีบเข้าไปนั่งข้างๆ "อาครับ นี่ไม่ได้เรียกว่าก่อเรื่องนะ หลัวหว่านไฉมันไม่ซื่อก่อน อาไม่เห็นเหรอ ของดีๆ ในร้านสินเชื่อมันฮุบไว้เองหมด แถมยังลอบเปิดบ่อนพนันหินทำคนหมดตัวไปตั้งเท่าไหร่ บางคนถึงขั้นผูกคอตาย ที่ผมไปเอาเงินมันมาสองแสนห้าวันนี้ แค่สั่งสอนเล็กๆ น้อยๆ เอง"

"ไม่ได้! หยุดเดี๋ยวนี้ ฉันปล่อยให้แกทำเรื่องบ้าๆ ต่อไปไม่ได้แล้ว"

"บ้าตรงไหนครับ? หลัวหว่านไฉทำชั่วในไห่เฉิงไม่มีใครจัดการ ผมนี่แหละจะแทนคุณแผ่นดินกำจัดมันเอง"

"ฉันบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้!"

อู๋จงจวินหัวโบราณและขี้กังวล "แกรู้ไหมว่าเบื้องหลังหลัวหว่านไฉมีใครหนุนหลังบ้าง? เคยสืบประวัติมันไหม? หาเงินอย่างสุจริตถึงจะเรียกว่ามั่นคง"

ซูหลานก็ช่วยกล่อม "นั่นสิ ต้าชิ่ง อย่าไปยุ่งเลย วงการนั้นน้ำลึกจะตาย"

"......"

เห็นอาสามกับอาสะใภ้ยืนกราน อู่ต้าชิ่งก้มหน้าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโพล่งออกมา "ไม่ทันแล้วครับ แผนเริ่มไปแล้ว เซี่ยเทาหรานเอาข่าวไปปล่อยแล้ว"

ซูหลานลุกพรวด "อะไรนะ? เซี่ยเทาหรานก็ร่วมมือด้วยเหรอ?"

อู่ต้าชิ่งพยักหน้า "ครับ งานนี้เซี่ยเทาหรานร่วมวงด้วย"

อู๋จงจวินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "วันๆ เอาแต่ร่อนไปทั่ว ไม่รู้หรือไงว่าสร้างปัญหาให้ฉันขนาดไหน พรุ่งนี้แกกลับหมู่บ้านอู่เจียโกวไปเลยนะ ห้ามอยู่ก่อเรื่องที่ไห่เฉิงอีก!"

โกรธได้แป๊บเดียวก็เปลี่ยนเป็นแปลกใจ ยิ่งนึกถึงความสัมพันธ์ไม้เบื่อไม้เมาของอู่ต้าชิ่งกับเซี่ยเทาหราน ยิ่งงงหนัก

สองคนนี้ไปจับมือกันตอนไหน?

"เพื่อนร่วมชั้นของเซี่ยเทาหรานโดนหลัวหว่านไฉโกงจนฆ่าตัวตาย เพื่อนผมอีกคนก็หมดไปเกือบสองแสน เราไม่ได้จะแค่แก้แค้น แต่เราไม่อยากให้หลัวหว่านไฉไปทำร้ายใครอีก"

"......"

อู๋จงจวินโดนซูหลานดึงให้นั่งลง เขาหยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบอย่างกลัดกลุ้ม ผ่านไปพักใหญ่ถึงเอ่ยปาก "แผนเป็นยังไง? เดี๋ยวฉันจะคอยหนุนหลังให้ ถ้าแผนล่ม อย่างน้อยเห็นแก่หน้าฉัน หลัวหว่านไฉคงไม่กล้าทำอะไรแก"

"แค่อาคนเดียวจะไหวเหรอคะ? บอกพ่อดีไหม?" ซูหลานกังวล

"อย่าให้ท่านผู้บัญชาการรู้เชียว แค่ได้ยินว่าพนันหินไม่กี่ก้อนได้เงินมาสองแสนกว่า ท่านคงหัวใจวายตาย"

ซูหลานบ่นงุบงิบ แล้วนึกอะไรขึ้นได้ "ต้าชิ่ง เมื่อคืนกลับดึก ที่โรงงานเต้นรำเกิดเรื่อง เธอไม่ได้อยู่ที่นั่นใช่ไหม?"

อู่ต้าชิ่งเหงื่อแตกพลั่กแต่ตอบเสียงเรียบ "ไม่มีครับ จะเป็นไปได้ไง อาอุตส่าห์คะยั้นคะยอให้ไปผมยังไม่ไป แล้วจะแอบไปเองทำไม"

"อ้อ งั้นคงเป็นคนชื่อซ้ำกันจริงๆ นั่นแหละ ผู้กองหม่าจากโรงพักยังไม่เชื่อเลย"

...

จี้หลงและเซี่ยเทาหรานปั่นกระแสข้างนอกอยู่หลายวัน จนได้ฤกษ์งามยามดี อู่ต้าชิ่งกับจี้หลงก็เดินอาดๆ เข้าไปในร้านสินเชื่อเพื่อการพาณิชย์อีกครั้ง

ร้านยังคงเงียบเหงาเหมือนเคย หลัวหว่านไฉตวัดสายตาดุใส่พนักงานที่ไม่รีบมารายงาน แล้วหันมายิ้มให้อู่ต้าชิ่ง "พ่อหนุ่ม นี่กะจะไล่ตีสุนัขจนตรอกเลยเหรอ?"

อู่ต้าชิ่งยิ้มเขิน "ทำไมครับ ผู้จัดการหลัวไม่รับแขกแล้วเหรอ?"

หลัวหว่านไฉถอนหายใจ ช่วงนี้ข่าวลือหนาหูทั่วเมืองไห่เฉิง ว่าอู่ต้าชิ่งเอาภาพวาดกระจอกๆ ที่ซื้อจากร้านเขาไปปล่อยต่อได้กำไรภาพละห้าหมื่นหยวน จะไม่ให้เขาอิจฉาตาร้อนได้ยังไง

แถมข่าวนี้ยังออกมาจากปากเซี่ยเทาหราน ลูกหลานคนใหญ่คนโต ยิ่งทำให้เชื่อสนิทใจ

เขาอยากจะส่งคนไปทวงเงินสองแสนห้าคืนใจจะขาด แต่พอสืบประวัติแล้ว ถึงอาสามของอู่ต้าชิ่งจะเป็นแค่ผู้พัน แต่พ่อตาของผู้พันคือผู้บัญชาการระดับสูง ถ้าแค่เรื่องเงิน เขาไม่อยากเสี่ยงไปงัดข้อด้วย

"พ่อหนุ่ม ให้ทางรอดพี่บ้างเถอะ คราวก่อนหินที่น้องเปิดได้ พี่รับซื้อคืนมาเจ๊งยับเยิน ขืนขาดทุนอีกคงต้องขายกางเกงในกินแล้ว"

เขาไม่กล้าให้อู่ต้าชิ่งเปิดหินอีกแล้ว หินสามก้อนที่รับซื้อคืนมาคราวก่อนกลายเป็นเศษหินไร้ค่า ขาดทุนไปสองแสนห้าจนตอนนี้ยังหายใจไม่ทั่วท้อง

"มีเงินต้องช่วยกันหาครับ รอบนี้ผมจะมาคุยธุรกิจอื่นกับผู้จัดการหลัว!" อู่ต้าชิ่งกระซิบ

"บอกตามตรง ภาพวาดสองภาพที่ได้ไปคราวก่อน ผมปล่อยให้คนซื้อไปแล้ว เขาพอใจมาก ครั้งนี้เลยอยากมาหาของจากผู้จัดการหลัวอีก"

"อยากได้อะไร?" หลัวหว่านไฉหูผึ่ง

"ภาพวาด ของเก่า... คนที่ซื้อภาพวาดไปเป็นฝรั่งครับ เขาชอบของจีนมาก" อู่ต้าชิ่งยิ้มกริ่ม "เขาต้องการของมูลค่าประมาณห้าแสน... แต่เป็นห้าแสนดอลลาร์สหรัฐนะครับ ผู้จัดการสนใจไหม?"

"ดอลลาร์สหรัฐ?"

หัวใจหลัวหว่านไฉเต้นรัว ดอลลาร์เป็นเงินสกุลแข็ง ในตลาดมืดจะเรียกราคาเท่าไหร่ก็ได้ ห้าแสนดอลลาร์ มาอยู่ในมือเขาอาจกลายเป็นห้าล้าน หรือหกล้านหยวน หรือมากกว่านั้น!

คิดได้ดังนั้น หลัวหว่านไฉก็ยิ้มแก้มปริ "อยากได้อะไร จดรายการมาให้พี่ได้เลย"

พูดจบก็เลื่อนกระดาษปากกาไปให้

แต่อู่ต้าชิ่งยิ้มแล้วไม่แตะต้อง

หลัวหว่านไฉสงสัย "หรือจะให้เขามาเลือกเอง? พาเขามาที่โกดังพี่ก็ได้ ให้เลือกตามสบาย"

อู่ต้าชิ่งส่ายหน้า "ให้เขามาเลือกเองก็หวานหมูผู้จัดการสิครับ วันหลังเขาอยากได้อะไรก็ข้ามหัวผมมาหาผู้จัดการโดยตรง ผมก็อดสิ"

หลัวหว่านไฉหัวเราะชอบใจ "งั้นน้องชายว่ามา จะเอายังไง?"

"ง่ายๆ ครับ ไอ้ฝรั่งคนนี้มันบ้าของจีน อะไรก็ได้ขอให้เป็นของเก่า ผู้จัดการจัดมาเลย ขอให้มูลค่ารวมถึงห้าแสนดอลลาร์ก็พอ"

จี้หลงเสริม "แต่ฝรั่งมันก็ไม่ได้โง่นะ มันบอกว่าจะพาผู้เชี่ยวชาญมาตรวจสอบตรงหน้า ถ้าเป็นของแท้ จ่ายสดทันที"

"อืม..."

หลัวหว่านไฉลังเล "จะให้พี่ขนของออกไปส่งให้... มันจะดูไม่ค่อยเหมาะมั้ง?"

จี้หลงทำท่าไม่ยี่หระ "เพื่อนผมเห็นว่าคราวก่อนทำให้ผู้จัดการเสียทรัพย์ เลยรีบมาหาผู้จัดการเป็นคนแรก ถ้าผู้จัดการกลัวโน่นกลัวนี่ ผมกับเพื่อนไปหาเจ้าอื่นก็ได้ ไห่เฉิงกว้างใหญ่ขนาดนี้ คงไม่ได้มีแค่ผู้จัดการหลัวคนเดียวที่ทำธุรกิจนี้หรอกมั้ง?"

"เอ่อ..."

จี้หลงรุกต่อ "อีกอย่าง เรื่องของฝรั่ง เพื่อนผมจะไปตัดสินใจแทนเขาได้ยังไง? ทำธุรกิจกับคนระดับนั้น ก็ต้องตามใจเขาหน่อยสิ"

หลัวหว่านไฉหัวเราะร่า รอยย่นบนใบหน้าลึกขึ้นกว่าเดิมด้วยความโลภ