ตอนที่ 170 โกดังพกพา

อู่ต้าชิ่งไตร่ตรองเงียบๆ

เขาคิดว่าเซี่ยเทาหรานพูดถูก วันนี้เขาเล่นงานหลัวหว่านไฉไปสองแสนกว่าหยวน ป่านนี้หมอนั่นคงเริ่มสืบประวัติเขาแล้วแน่ๆ

ถ้าหลัวหว่านไฉเกิดระแคะระคายสงสัยในตัวเขาขึ้นมา แผนการทำลาย "กับดักสวรรค์" ที่วางไว้คงพังไม่เป็นท่า

แต่ถ้ามีเซี่ยเทาหรานร่วมด้วย สถานการณ์จะเปลี่ยนไปทันที เพราะหลัวหว่านไฉรู้ดีว่าเซี่ยเทาหรานไม่ถูกกับเขา ย่อมไม่มีทางสงสัยว่าสองคนนี้จะร่วมมือกันวางแผนตลบหลัง

ดังนั้น การจับมือกับเซี่ยเทาหรานในตอนนี้จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

อู่ต้าชิ่งพยักหน้า "นายสมัครใจกระโดดลงบ่อโคลนเองนะ ถ้าเกิดซวยขึ้นมา อย่าหาว่าฉันไม่เตือน"

เซี่ยเทาหรานจ้องตาเขา "แล้วนายล่ะ รู้อยู่ว่าอันตรายยังจะช่วยพี่หลง เพื่ออะไร?"

อู่ต้าชิ่งยิ้ม ยักคิ้วกวนๆ "ฉันกับพี่หลงเป็นพี่น้องกัน เพื่อนโดนโกง จะให้ฉันยืนดูเฉยๆ ได้ไง"

เซี่ยเทาหรานพึมพำ "ฉันกับนายก็เคยผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน แต่นายกลับไม่เคยเชื่อใจฉันเลย"

อู่ต้าชิ่งได้ยินไม่ถนัด "นายว่าไงนะ?"

เซี่ยเทาหรานยิ้มกลบเกลื่อน "เปล่า... แต่จำไว้นะ ออกจากประตูนี้ไป เรายังคงเป็นศัตรูกัน ไม่งั้นแผนแตกแน่"

อู่ต้าชิ่งพยักหน้า "วางใจเถอะ ฉันเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น เรื่องที่นายเคยแกล้งฉันตอนเด็กๆ ฉันจำได้ทุกเม็ด ไม่เคยลืม"

เซี่ยเทาหรานยิ้มรับ "ดี มีบัญชีแค้นอะไรก็รีบๆ เช็กบิลซะ หมดโอกาสนี้ไป นายคงไม่มีโอกาสได้แก้แค้นฉันแล้วล่ะ"

อู่ต้าชิ่งงงๆ กับคำพูดกำกวม แต่เซี่ยเทาหรานชอบพูดจาเป็นปริศนาอยู่แล้ว เขาเลยเลิกสนใจ

เมื่อตกลงกันได้ ตัวซวยอย่างเซี่ยเทาหรานก็กลับไป อู่ต้าชิ่งจึงนำเงิน 250,000 หยวนที่ได้จากหลัวหว่านไฉออกมาวางบนโต๊ะ

เขาคืนเงินทุนให้พี่หลง 2,000 หยวน จากนั้นแจกให้ทุกคนคนละ 1,000 หยวน

เงิน 1,000 หยวนในยุคนี้ เท่ากับรายได้คนธรรมดา 3-4 ปีเลยทีเดียว

พวกพี่หลงตกใจตาโต "นี่เงินที่เอ็งหามาได้ ให้พวกพี่เยอะขนาดนี้ หมายความว่าไง?"

อู่ต้าชิ่งตอบเรียบๆ "แบ่งความเฮงครับ"

นี่คือกฎของวงการพนัน ไม่ว่าจะสนเงินหรือไม่ แต่เรื่องโชคลาภต้องแบ่งปัน

พี่หลงเป็นคนนำรับเงินไว้ "งั้นตกลงตามนี้นะ ถ้าคราวหน้าเล่นงานหลัวหว่านไฉได้ก้อนโต พี่ไม่ขอรับส่วนแบ่งแม้แต่แดงเดียว"

อู่ต้าชิ่งยิ้มส่ายหน้า "รอให้เล่นงานมันได้ก่อนเถอะค่อยว่ากัน"

"ฮ่าๆๆๆ..."

บนโต๊ะอาหาร หวังต้าต่านหัวเราะร่า ยัดเงินพันหยวนใส่กางเกงในอย่างมิดชิด ตื่นเต้นจนพูดไม่ถูก

"น้องต้าชิ่ง พี่ไม่รู้จะพูดยังไง เงินพันหยวนนี่ เลี้ยงครอบครัวพี่ได้ทั้งชาติเลยนะเนี่ย"

อู่ต้าชิ่งยิ้มรับ ในใจคิดว่า พี่หวังคงยังไม่รู้ว่าอนาคตค่าครองชีพจะพุ่งไปขนาดไหน อีกสองปีพี่คงไม่พูดแบบนี้หรอก

พี่หลงก็ซาบซึ้งใจ "น้องชาย ต่อไปนี้พี่จี้หลงขอติดตามเอ็ง มีอะไรสั่งมาได้เลย บุกน้ำลุยไฟพี่ก็ยอม"

บุกน้ำลุยไฟคงไม่ถึงขนาดนั้น

อู่ต้าชิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง "พี่หลง ผมอยากซื้อบ้านในไห่เฉิงสักหลัง พี่พอรู้ไหมว่ามีที่ไหนขายบ้าง แล้วต้องใช้เอกสารอะไร?"

พี่หลงชะงัก "จะซื้อบ้านในไห่เฉิง?"

อู่ต้าชิ่งพยักหน้า "ช่วงนี้ผมพาน้องๆ ไปอาศัยอยู่บ้านพ่อตาอาสามผม พี่ก็รู้ว่าอาสามแต่งเข้าบ้านเมีย ผมพาน้องไปอยู่ด้วยนานๆ มันก็เกรงใจ เลยคิดว่าซื้อบ้านแล้วย้ายสัมมะโนครัวมาอยู่นี่เลยดีกว่า"

การซื้อบ้านไม่ใช่ความคิดชั่ววูบ เสี่ยวหย่วนกับหน่วนเป่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการทหารในอนาคต ขืนพากลับไปอยู่บ้านนอกที่หมู่บ้านอู่เจียโกวคงเสียอนาคตหมด

ดังนั้น เขาจึงอยากลงหลักปักฐานที่ไห่เฉิง อีกอย่างวันจันทร์ถึงเสาร์เด็กๆ ก็อยู่โรงเรียนประจำ ตอนนี้เขามีเงิน พอจะเปิดประตูมิติได้บานหนึ่งแล้ว ถึงจะต้องไปมาระหว่างหมู่บ้านกับในเมืองก็ไม่ใช่ปัญหา

และที่สำคัญที่สุด เขาต้องหาสถานที่ปลอดภัยและเป็นส่วนตัวสำหรับการวาร์ปข้ามมิติ

พี่หลงครุ่นคิด "เอ็งแค่เตรียมจดหมายแนะนำตัวมา ที่เหลือพี่จัดการเอง"

หวังต้าต่านฟังแล้วตาลุกวาว "พี่ฝันอยากเป็นคนในเมืองมาตลอดเลย"

อู่ต้าชิ่งยิ้ม "งั้นพี่ก็มาซื้อบ้านอยู่ด้วยกันสิ การศึกษา การรักษาพยาบาลในเมืองดีกว่าเยอะ เราจะได้ช่วยดูแลกันด้วย"

หวังต้าต่านลังเล "แต่น้องต้าชิ่ง ย้ายเข้าเมืองมันก็ดี แต่ที่นาที่บ้านล่ะ? พี่ได้ยินผู้ใหญ่บ้านบอกว่าบางที่เริ่มแบ่งที่ดินทำกินกันแล้ว ถ้าเราย้ายมา จะทิ้งที่ดินเหรอ? แล้วถ้าเขายึดที่ดินคืนจะทำยังไง?"

อู่ต้าชิ่งหัวเราะ "ทะเบียนบ้านเราก็ยังอยู่ที่หมู่บ้านอู่เจียโกวไงครับ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เราก็ยังเป็นคนหมู่บ้านอู่เจียโกว สิทธิอะไรที่คนอื่นได้ เราก็ต้องได้เหมือนกัน"

"แล้วค่าเทอมลูกล่ะ? ถ้าไม่มีทะเบียนบ้านในเมืองต้องจ่ายแพงนะ"

"ต่อไปพวกเราร่วมมือกันหากิน พี่หวังยังจะสนเศษเงินแค่นั้นอีกเหรอครับ?"

หวังต้าต่านเริ่มวาดฝัน ตบขาฉาดใหญ่ "ตกลงตามนี้! น้องต้าชิ่งไปไหนพี่ไปด้วย พี่จะซื้อบ้านในเมืองด้วยคน!"

กินดื่มกันต่อสักพัก แล้วก็แยกย้ายกันกลับ

อู่ต้าชิ่งหอบเงินสองแสนกว่าหยวนกลับมาที่ค่ายทหาร

ขังตัวเองอยู่ในห้อง จ้องมองข้าวของที่ยัดไว้ใต้เตียงแล้วก็กลุ้มใจ

โอ้โฮ!

กล่องซ้อนกล่อง ใต้เตียงเต็มไปด้วยของที่เขาขนข้ามไปข้ามมาระหว่างสองโลก

เงินสดกว่าสิบล้านจากโลกอนาคต กำไลหยกของป้าสวี ไข่มุกราตรีของหลางป้านเซียน เงินสองแสนกว่าที่ได้จากหลัวหว่านไฉวันนี้ นาฬิกาข้อมือ และของจุกจิกอีกเพียบ วางกองไว้ในบ้านท่านผู้บัญชาการซูแบบนี้ ถ้าใครมาเจอเข้ามีหวังบ้านแตก

ของพวกนี้เปิดเผยไม่ได้ อู่ต้าชิ่งปวดหัวตึ้บ

ต่อให้มีบ้านเป็นของตัวเอง เอาของพวกนี้ไปเก็บไว้ก็ใช่ว่าจะปลอดภัย

ถ้ามีโกดังมิติก็คงดี จะได้ไม่ต้องมานั่งปวดหัวหาที่ซ่อนของ

เขาก้มลงจะยัดกระเป๋าเงินสิบล้านเข้าไปใต้เตียงให้ลึกกว่าเดิม แต่พอมือสัมผัสกระเป๋า... วูบ! กระเป๋าเงินหายวับไปต่อหน้าต่อตา!

อู่ต้าชิ่งตาค้าง!

กระเป๋าเงินไปไหน!

เกิดอะไรขึ้น!

ทันใดนั้น เขาสังเกตเห็นว่าแหวนที่ได้มาจากเหยาอวี้หลิงบนนิ้วมือส่องแสงวาบ ลางๆ เหมือนจะเห็นกระเป๋าเงินใบเมื่อกี้ลอยอยู่ข้างในแหวน

คราวนี้อู่ต้าชิ่งงงเป็นไก่ตาแตก

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ฉับพลัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว

【ขอแสดงความยินดี! โฮสต์ได้ทำการกระตุ้นแหวนมิติ และเปิดใช้งานฟังก์ชัน "โกดังพกพา" พื้นที่ภายในแหวนขนาด 30cm x 30cm x 30cm】

โกดังพกพา?

ไม่ต้องรอคำอธิบาย อู่ต้าชิ่งเข้าใจได้ทันที

แหวนที่ได้จากเหยาอวี้หลิงไม่เหมือนแหวนสองวงก่อนหน้านี้ แหวนวงนี้มีฟังก์ชันเก็บของ สามารถเก็บและเรียกของออกมาได้ตามใจนึก

เขาลองทดสอบดู แค่คิด กระเป๋าเงินสิบล้านก็โผล่ออกมาในมือ แล้วพอคิดจะเก็บ มันก็หายวับเข้าไปในแหวน

แต่โกดังพกพาก็มีข้อจำกัด คือไม่เหมือนโกดังประตูมิติ ตรงที่เก็บสิ่งมีชีวิตไม่ได้

แต่อู่ต้าชิ่งไม่สนข้อนั้น

สิ่งที่เขายังไม่เข้าใจคือ ทำไมแหวนวงนี้อยู่กับเหยาอวี้หลิงตั้งนานถึงไม่ทำงาน แต่พอมาอยู่บนนิ้วเขา กลับใช้งานได้ง่ายดาย?

หรือว่าแหวนวงนี้ถูกสร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ? แหวนเลือกนายงั้นเหรอ?