ตอนที่ 47 ถ้าไม่เลือก จะโดนทำโทษนะจ๊ะ

อู่ต้าชิ่งปวดหัวจี๊ด ตัวเลือกบ้าบออะไรเนี่ย ศักดิ์ศรีความเป็นคนอยู่ตรงไหน

ทางเลือกที่หนึ่งไม่ต้องพูดถึง การตบหน้าเถียนเสี่ยวอู่ยังพอทำเนา แต่ตบหลี่อวี้ที่เป็นถึงเจ้าหน้าที่รัฐ แถมบ้านรวยล้นฟ้านี่สิ ต่อให้ได้รางวัลห้าล้านก็ไม่คุ้มเสียค่าทำขวัญ

แถมดูหุ่นล่ำบึ้กของหมอนั่นแล้ว ตบไปมีหวังโดนสวนกลับหงายเงิบ โอกาสชนะเป็นศูนย์

ทางเลือกที่สองก็น่าสน บัตรประชาชนชั่วคราวจะช่วยให้เขาใช้ชีวิตในโลกอนาคตได้ง่ายขึ้นเยอะ

แต่จะให้โกหกว่าชอบผู้ชายเนี่ยนะ? เขาเติบโตมาใต้ธงแดง อาบไล้สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ การมีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองคือการอุทิศตนเพื่อชาติขั้นพื้นฐานที่สุด

ยิ่งพอนึกถึงประวัติอันคลุมเครือของหลี่อวี้ อู่ต้าชิ่งก็รีบปัดความคิดเรื่องบัตรประชาชนทิ้งทันที

ไอ้หมอนี่มีประวัติลวนลามผู้ชาย ขืนไปบอกว่าชอบผู้ชาย มีหวัง...

เหลือทางเลือกที่สาม... ขอให้หลี่อวี้ซื้อมือถือให้

แต่ทำไมหลี่อวี้ต้องซื้อให้เขาด้วยล่ะ? ไม่มีเหตุผล ไม่มีพันธะ แถมเมื่อกี้เขาเพิ่งเลี้ยงซาลาเปาหมอนั่นไปมื้อเดียวเอง

อู่ต้าชิ่งตัดสินใจไม่เลือกสักข้อ ถึงจะจนแต่ก็ต้องมีศักดิ์ศรี

แต่ระบบดันแจ้งเตือนขึ้นมาอีก

"หากโฮสต์ไม่ทำการเลือก ฝ่ายตรงข้ามจะเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตของคุณ"

【ความเป็นไปได้ที่ 1: ฝ่ายตรงข้ามตบหน้าคุณฉาดใหญ่ พร้อมกับที่คุณสูญเสียเงินหนึ่งล้านหยวน】

【ความเป็นไปได้ที่ 2: ฝ่ายตรงข้ามเข้าใจผิดว่าคุณชอบผู้ชายจริงๆ และตรวจสอบพบว่าคุณไม่มีข้อมูลในระบบทะเบียนราษฎร์】

【ความเป็นไปได้ที่ 3: คุณพยายามเก็บเงินซื้อมือถือเองจนสำเร็จ แต่กลับพบว่าเสบียงที่สะสมไว้ถูกหนูกินเกลี้ยง เงินโดนหนูแทะ แถมตัวเองติดเชื้อกาฬโรค และ...】

อู่ต้าชิ่งรีบเบรกความคิด พอกันที! ขืนปล่อยไว้ยิ่งซวยหนัก!

ตอนนั้นเอง หลี่อวี้ลูบท้อง "ไปล่ะนะ"

อู่ต้าชิ่งหน้าตื่น "จะไปแล้วเหรอ?"

"มีอะไรอีก?"

"เอ่อ... อยู่เป็นเพื่อนเดินเล่นอีกหน่อยสิ"

ไม่ว่าจะเลือกข้อไหน ก็ต้องมีหลี่อวี้อยู่ด้วย จะปล่อยให้ไปง่ายๆ ได้ไง

แต่ระบบบังคับให้ขอของจากคนอื่น อู่ต้าชิ่งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจชะมัด

"เอ่อ... ผมอยากซื้อของอีกหน่อย แต่ไม่รู้ว่าวางอยู่ตรงไหน..."

สรุปว่าหลี่อวี้โดนลากเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตแบบงงๆ

พริกแห้งสิบจิน ยี่หร่า พริกหอม... อู่ต้าชิ่งเดินเลือกของ หลี่อวี้เข็นรถตามต้อยๆ

หลี่อวี้มองแผ่นหลังอู่ต้าชิ่งอย่างสงสัย หมอนี่ทำหน้าเหมือนโดนบังคับขืนใจ รั้งตัวเขาไว้แต่ไม่พูดอะไรสักคำ ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด รู้สึกเหมือนโดนหลอกมาเป็นเบลี่บอยแบกของฟรี

เดินวนไปวนมาจนตัวเหม็นกลิ่นเครื่องเทศไปหมดแล้วเนี่ย

ซื้อของเสร็จ เดินออกมาจนถึงแผนกมือถือ

ต้องเลือกแล้ว!

อู่ต้าชิ่งกลั้นใจถาม "หลี่อวี้... คุณช่วยซื้อมือถือให้ผมเครื่องหนึ่งได้ไหม?"

หลี่อวี้หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

เศรษฐีเงินล้าน...

เลี้ยงซาลาเปาเขาก็ว่าแปลกแล้ว นี่มาขอให้ซื้อมือถือให้อีก เป็นอะไรมากป่ะเนี่ย?

แต่เขาก็อยากรู้เหตุผล

"บอกเหตุผลมาซิ ทำไมฉันต้องซื้อให้นาย?"

เขาอยากรู้ว่าอู่ต้าชิ่งจะแถยังไง

"เงินผมมีเหตุจำเป็นต้องเก็บไว้ใช้"

"ฉันชักสงสัยแล้วนะว่านายหนีออกมาจากโรงพยาบาลบ้าหรือเปล่า? บอกชื่อจริงมา เดี๋ยวฉันโทรเช็กกับโรงพยาบาลประสาทดูว่ามีคนไข้หลบหนีไหม"

อู่ต้าชิ่งปรับสีหน้าเคร่งขรึม "เอาจริงๆ นะ ผมไม่มีเวลามาอ้อมค้อม ย่าผมป่วยเป็นโรคประหลาด กำลังจะตาย ต้องใช้เงินรักษาเป็นล้าน"

"ก่อนตายแกมีคำขอสุดท้ายสองข้อ ข้อแรกคืออยากให้ผมใช้หนี้ให้หมด ข้อสองคืออยากให้ผมมีมือถือใช้ เพราะวัยรุ่นในหมู่บ้านเขามีกันหมดแล้ว มีแต่ผมที่ไม่มี..."

หลี่อวี้เอียงคอมอง "ฉันชอบฟังนิทานนะ โดยเฉพาะดราม่าเรียกน้ำตา แต่งต่อสิ"

"ผมไม่ได้แต่ง ย่าผมอาการหนักจริงๆ สาบานให้ฟ้าผ่าเลยเอ้า"

พูดจบ อู่ต้าชิ่งก็ลากหลี่อวี้ไปที่ตู้โชว์มือถือ "เอาเครื่องที่ถูกที่สุดก็ได้ ผมไม่อยากให้ย่าตายตาไม่หลับ"

หลี่อวี้หน้าเขียว "เดี๋ยวนะ ฉันยังไม่ได้รับปากเลยว่าจะซื้อให้"

อู่ต้าชิ่งส่งสายตาอ้อนวอน "หนูนาห้าสิบตัว... หนูนาป่าแท้ๆ"

หลี่อวี้ "......"

อู่ต้าชิ่งเห็นท่าไม่ดี เตรียมจะหันหลังกลับ แต่จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนคอเสื้อโดนกระชาก หลี่อวี้กดเขาลงกับตู้กระจก "อยากได้รุ่นไหนเลือกเอง!"

ถึงส่วนสูงจะพอๆ กัน แต่อู่ต้าชิ่งสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวหลี่อวี้ แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมา

อู่ต้าชิ่งกัดฟันสู้ ไหนๆ ก็รับปากแล้ว ต้องคว้าโอกาสไว้

แต่พอมองมือถือละลานตาในตู้ เขาก็ไปไม่ถูก

เขาดูไม่เป็นหรอก แต่สมองไว หันไปบอกพนักงาน "เอารุ่นเดียวกับเขา"

หลี่อวี้แทบกระอักเลือด

มือถือ Porsche Design เครื่องละสองหมื่นสอง! นี่มันแกล้งโง่กินเสือชัดๆ!

พนักงานขายยิ่งไม่เกรงใจ "คุณลูกค้าคะ รุ่นนี้ตกรุ่นแล้วค่ะ รับเป็นรุ่นจอพับไหมคะ ตอนนี้ลดราคาเหลือสองหมื่นห้าพันสองร้อยค่ะ"

ได้ยินราคา อู่ต้าชิ่งใจฝ่อ "เอ่อ... เอาเครื่องละไม่กี่ร้อยดีกว่าครับ"

หลี่อวี้กลืนก้อนเลือดลงคอ "ไม่ต้อง! ไม่ต้องลด! แพงกว่านี้ก็ซื้อได้!"

พอได้มือถือมา อู่ต้าชิ่งยังยิ้มไม่ออก

หลี่อวี้เริ่มงง "จ่ายไปสองหมื่นกว่า ยิ้มให้ดูหน่อยไม่ได้รึไง?"

อู่ต้าชิ่งหน้าเจื่อน แต่ความหน้าด้านมันเหมือนเขื่อนแตก พังแล้วพังเลย

"ขอยืมบัตรประชาชนเปิดซิมให้ด้วยได้ไหม?"

"ทำเองไม่เป็นเหรอ?"

อู่ต้าชิ่งกระซิบเสียงเบา "ก็ผมไม่ได้เอามา... กะว่าได้เบอร์แล้วจะได้แอดวีแชทคุณไง"

หลี่อวี้ยิ้มออก "ง่ายนิดเดียว เดี๋ยวฉันหาซิมเถื่อนให้ พอได้บัตรมาค่อยไปเปลี่ยนชื่อ"

อู่ต้าชิ่งฟังไม่รู้เรื่อง แต่หลี่อวี้เปลี่ยนใจปุบปับ

"ช่างเถอะ ใช้บัตรฉันเปิดก็ได้ หน้าอย่างนายคงไม่เอามือถือไปต้มตุ๋นใครหรอกมั้ง"

พูดจบก็ยื่นบัตรประชาชนให้พนักงาน พร้อมสมัครแพ็กเกจเดือนละ 188 หยวนให้เสร็จสรรพ

หลี่อวี้คิดในใจ เดี๋ยวค่อยเช็กประวัติการโทรทีหลัง ไอ้หมอนี่ลูกเล่นเยอะ อย่าให้จับได้นะว่ามีอะไรปิดบัง พ่อจะแฉให้ยับ

เปิดเบอร์ สอนใช้นี่นั่น ลูกค้าระดับวีไอพีซื้อเครื่องละสองหมื่นกว่า พนักงานรุมล้อมสอนวิธีใช้กันยกใหญ่

หลี่อวี้เริ่มเบื่อ หยิบซาลาเปาในถุงขึ้นมากินฆ่าเวลา

"ยังไม่อิ่มอีกเหรอ?"

อู่ต้าชิ่งวิ่งหน้าตื่นกลับมา "ผมโทรออกเป็นแล้ว! เดี๋ยวโชว์ให้ดู!"

หลี่อวี้เคาะโต๊ะแก้เบื่อ

อู่ต้าชิ่งกดเบอร์โทรออก "พี่หลินครับ ผมเองนะ นี่เบอร์ผมครับ..."

หลี่อวี้หน้ามืดครึ้มทันที