ตอนที่ 45 ผมไม่ขายตัวโว้ย

อู่ต้าชิ่ง "......"

หลี่อวี้เริ่มสนใจในตัวอู่ต้าชิ่งขึ้นมา "อู่ต้าชิ่ง นายอายุเท่าไหร่? ย่าบอกว่านายทำงานเลี้ยงน้อง น้องแท้ๆ หรือว่านายมีลูกตั้งแต่อายุยังน้อย?"

ประสบการณ์ชีวิตที่โชกโชนทำให้หลี่อวี้มองโลกต่างจากคนทั่วไป

เขาคิดว่าหน้าตาอย่างอู่ต้าชิ่ง ไปยืนตรงไหนสาวๆ ก็รุมตอม วัยรุ่นวัยคะนองแบบนี้เผลอแป๊บเดียวก็ป่องได้

"น้องแท้ๆ ครับ"

อู่ต้าชิ่งไม่อยากให้หลี่อวี้เข้าใจผิด เลยตัดสินใจเล่าความจริง

"...เรื่องของผม... จะพูดยังไงดีล่ะ?"

"...แม่ทนย่ารังแกไม่ไหว คลอดผมปุ๊บก็หนีไป พ่อแต่งงานใหม่ได้แม่เลี้ยงขาเป๋มาคนหนึ่ง ต่อมาพ่อกับแม่เลี้ยงโดนรถไฟชนตาย ย่ารังเกียจพวกผมว่าเป็นภาระ ผมเลยพาน้องๆ แยกบ้านออกมาอยู่กันเอง"

หลี่อวี้ฟังแล้วรู้สึกละอายใจ สายตามีแววเวทนา

เขาได้กลิ่นดินกลิ่นหญ้าจางๆ จากตัวอู่ต้าชิ่ง กลิ่นของคนสู้ชีวิตที่ไม่ได้เสแสร้ง

เดิมทีเขาไม่ค่อยไว้ใจคน คิดว่าอู่ต้าชิ่งคงใช้วิธีสกปรกหลอกล่อคนในครอบครัวเขา แต่พอรู้เบื้องหลังอันน่ารันทด ความคิดนั้นก็เปลี่ยนไป

เขาเหลือบมองกระเป๋าเงินที่อู่ต้าชิ่งวางทิ้งไว้บนรถจักรยานไฟฟ้าอย่างไม่ใส่ใจ "นายคงไม่คิดจะเอาเงินไปเก็บไว้ที่บ้านจริงๆ หรอกนะ?"

อู่ต้าชิ่งรีบส่ายหน้า รู้สึกดีกับหลี่อวี้ขึ้นมา เลยพูดตรงๆ

"จริงๆ ผมอยากเช่าบ้านแถวนี้สักหลัง เอาไว้ทำโกดังเก็บของ แล้วก็เก็บเงินด้วย คุณพอจะหาบ้านให้ผมได้ไหม? ขอใหญ่ๆ หน่อย อย่างน้อยต้องเก็บไข่ไก่ได้สักสองพันจิน"

หลี่อวี้มองอู่ต้าชิ่งแล้วแค่นหัวเราะ "โกดังก็ไม่ปลอดภัยหรอก ไป ฉันพาไปเปิดบัญชีธนาคารดีกว่า ฝากธนาคารปลอดภัยสุด"

"ผมไม่ได้พกบัตรประชาชนมาครับ" อู่ต้าชิ่งตอบหน้าตาย

หลี่อวี้นึกขึ้นได้ ลืมเรื่องนี้ไปสนิท

คนบ้านนอกก็งี้แหละ ไม่ค่อยพกบัตรประชาชนติดตัว

แต่ถ้าไม่มีบัตรประชาชน ต่อให้หาบ้านได้ เจ้าของเขาก็คงไม่ยอมให้เช่าปุบปับหรอก

หลี่อวี้ปิ๊งไอเดีย

เขาพิงสะโพกกับรถมอเตอร์ไซค์ จ้องหน้าอู่ต้าชิ่งเขม็ง สายตาดุดัน

"ฉันมีที่หนึ่ง รับรองเงินนายปลอดภัยหายห่วง อยู่ที่ว่านายจะกล้าใช้หรือเปล่า?"

อู่ต้าชิ่งงง "ที่ไหน? น่ากลัวกว่าเงินหายอีกเหรอ?"

หลี่อวี้หรี่ตา พยักพเยิดหน้า "ขึ้นรถ ตามฉันมา"

แต่พอคลำหากุญแจรถ ก็พบว่าลืมหยิบมา

ต้องลงจากรถ "รอนี่แป๊บ"

พอกลับมา ก็เห็นคุณนายไฮโซแต่งตัวจัดจ้านคนหนึ่งยืนจ้องอู่ต้าชิ่งอยู่นาน ก่อนจะเดินเข้าไปทักทายอย่างมั่นใจ "สุดหล่อ ช่วยอะไรหน่อยได้ไหมจ๊ะ?"

อู่ต้าชิ่ง "ได้ครับ"

"ท่อน้ำที่บ้านเสีย สามีก็ไม่อยู่บ้าน ไปช่วยซ่อมให้หน่อยได้ไหม?"

ช่วยเหลือคนคือนิสัยพื้นฐาน อู่ต้าชิ่งตอบรับทันที "ได้ครับ แต่รอเพื่อนผมกลับมาก่อน..."

ซื่อบื้อหรือแกล้งโง่วะเนี่ย!

หลี่อวี้เดินเข้าไป โอบไหล่อู่ต้าชิ่งอย่างเป็นธรรมชาติ ยิ้มสุภาพ "ขอโทษนะครับ เขาเป็นสเปกผม"

คุณนายเห็นหลี่อวี้ก็จำได้ว่าเป็นใคร ทำหน้าเสียดาย แล้วเดินจากไปอย่างผิดหวัง

อู่ต้าชิ่งงง "อ้าว? ไปไหนแล้วล่ะ?"

หลี่อวี้มองอู่ต้าชิ่งด้วยสายตาเยาะเย้ยปนสมเพช "อ่อนหัด"

อู่ต้าชิ่งเพิ่งเก็ท หน้าแดงก่ำด้วยความอาย

"อ่อนหัดขนาดนี้ริจะจีบคุณนายไฮโซ?" หลี่อวี้แซว

อู่ต้าชิ่งแทบกระอักเลือด ใครจะไปจีบ! ผู้หญิงยุคนี้หน้าไม่อายต่างหาก!

อู่ต้าชิ่งขี่จักรยานไฟฟ้าตามหลังมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ของหลี่อวี้อย่างทุลักทุเล ไม่รู้จะพาไปไหน ตามต้อยๆ ฝ่าไฟแดงไปสองรอบในห้านาที ล้อแทบไหม้

ถ้าไม่ใช่เพราะเครื่องแบบตำรวจที่หลี่อวี้ใส่อยู่ เขาคงคิดว่าโดนลวงไปฆ่าชิงทรัพย์แน่ๆ

ในหัวท่องแต่กฎจราจร

"ไฟเขียวเดิน ไฟแดงหยุด..."

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง หลี่อวี้ก็จอดรถหน้าตึกแถวหลังหนึ่งตรงปากซอยเปลี่ยว

อู่ต้าชิ่งไม่ค่อยรู้ทาง แต่รู้สึกคุ้นๆ กับที่นี่ชอบกล

พอมองไปที่ถนนใหญ่ข้างๆ ก็ร้องอ๋อ

นี่มันถนนที่เขาโผล่ออกมาจากประตูมิตินี่นา ตอนกลางคืนจะเป็นตลาดนัด

อู่ต้าชิ่งอดไม่ไหว "ทางแค่นี้ขับสิบนาทีก็ถึง พาอ้อมโลกทำไมตั้งนาน?"

หลี่อวี้ทำหน้ากวน "ฉันยังเข้าเวรอยู่นะ ก็ต้องตรวจตราพื้นที่รับผิดชอบให้ครบก่อนสิ"

อู่ต้าชิ่งเดือดปุดๆ แต่ทำอะไรไม่ได้

เหมือนโดนไอ้หมอนี่ข่มอยู่ตลอดเวลา

แต่ดูสภาพบ้านแล้วค่อนข้างพอใจ ไม่สนค่าเช่า แต่ที่ตั้งใกล้ประตูมิติมาก สะดวกเวลาขนของไปเก็บที่โกดังมิติ ประหยัดเวลาได้เยอะ

"นี่เหรอโกดังที่จะให้เช่า?"

หลี่อวี้หัวเราะชั่วร้าย "ดูข้างในก่อนเถอะว่ากล้าอยู่ไหม"

หลี่อวี้ไขกุญแจเปิดประตู พออู่ต้าชิ่งเห็นสภาพข้างในก็ขนลุกซู่

ตู้กระจกเรียงราย ในตู้ไม่มีสินค้า มีแต่งูขดตัวอยู่!

เล็กใหญ่คละสี ตัวใหญ่สุดเท่าแขนเขา แลบลิ้นสองแฉกแผล็บๆ เหมือนทักทาย "ไงจ๊ะ เหยื่อรายใหม่"

บางตู้ก็เป็นก้อนกลมๆ นั่นคืองูเพิ่งฟัก

บรรยากาศเย็นยะเยือกชวนสยอง

ดวงตาหลายสิบคู่จ้องมองมาที่อู่ต้าชิ่ง

อู่ต้าชิ่งโตมาในป่า ไม่กลัวงูหรอก แต่เจอเยอะขนาดนี้ก็อดเสียวสันหลังวาบไม่ได้

"นี่ที่เลี้ยงงูของนายเหรอ?"

หลี่อวี้ไม่ตอบ เปิดกล่องโฟม หยิบหนูเป็นๆ ออกมาตัวหนึ่ง โยนใส่ตู้กระจก งูในตู้คงหิวจัด พุ่งฉกกลืนลงท้องทันที

"เป็นไง?"

อู่ต้าชิ่งกลืนน้ำลาย "ผมไม่ถือสาหรอก แต่ปกติจะมีคนมาส่งของที่โกดัง งูพวกนี้น่าจะชอบความสงบ คงไม่ค่อยดีมั้ง?"

หลี่อวี้มองค้อน "นายตกลง แต่ฉันไม่ตกลงเว้ย! ห้องที่จะให้เช่าอยู่ข้างๆ อย่าริอาจมายุ่งกับลูกรักฉัน ฝันไปเถอะ"

อู่ต้าชิ่งโล่งอก เดินสำรวจห้อง เตียงหนึ่ง ตู้เสื้อผ้าสอง ตู้แช่เย็นขนาดใหญ่อีกหลายตู้

มืดทึบอับชื้น อู่ต้าชิ่งอดสงสารรสนิยมของหลี่อวี้ไม่ได้

เขาเดินไปดูห้องข้างๆ ทางเข้าคนละทาง ประตูม้วนไฟฟ้า แถมหลี่อวี้กลัวงูหลุดเลยเสริมความแข็งแรงไว้แน่นหนา ปลอดภัยหายห่วง

ไม่มีที่ไหนเหมาะไปกว่านี้แล้ว

อู่ต้าชิ่งยิ้มพอใจ "ค่าเช่าเท่าไหร่?"

หลี่อวี้เงียบไปครู่หนึ่ง หรี่ตามองอู่ต้าชิ่ง "ไม่คิดเงิน แต่ฉันต้องการตัวนาย..."

อู่ต้าชิ่งแทบอยากจะฉีกหน้าหล่อๆ นั่นทิ้ง "ผมไม่ขายตูดโว้ย!"

ดวงตาหลี่อวี้เป็นประกายวาวโรจน์ หัวเราะร่า "ถุย! ฉันก็ไม่พิสมัยตูดนายเหมือนกันเว้ย! ฉันต้องการให้นายหาหนูเป็นๆ มาให้ฉันอาทิตย์ละ 50 ตัวต่างหาก!"