ตอนที่ 39 กุ้งเครย์ฟิชหม่าล่า... เรื่องกล้วยๆ

อู่ต้าชิ่งไม่สนเสียงนกเสียงกา เทกุ้งลงกระทะ ซู่!

กลิ่นหอมประหลาดพลันฟุ้งกระจาย

โอ้โห... กลิ่นนี้มันคืออะไร?

หอมเตะจมูก เป็นกลิ่นหอมมันแบบที่ไขมันสัตว์ทั่วไปให้ไม่ได้

พอกุ้งเปลี่ยนสีสุกได้ที่ อู่ต้าชิ่งตักขึ้นพักไว้ แล้วเติมน้ำมันลงกระทะใหม่

จากนั้นก็สาดเครื่องเทศลงไปเป็นกำๆ โยนโครมๆ ลงไปไม่ยั้ง

ผัดไปสองสามที กลิ่นหอมยิ่งทวีความรุนแรง กลิ่นเครื่องเทศปลุกเร้าความหอมของกุ้งให้โดดเด่นขึ้นมา ทั้งสดชื่น ทั้งหอมมัน ทั้งเผ็ดร้อน ยั่วน้ำลายสุดๆ

อู่กังกับลุงจูยังไม่ทันหายอึ้ง อู่ต้าชิ่งก็เปิดขวดเบียร์ กระดกเข้าปากอึกใหญ่ ก่อนจะเทที่เหลือทั้งหมดลงกระทะ

อู่กัง "เฮ้ย..."

ลุงจู "เฮ้ย..."

สองผู้เฒ่าร้องเสียงหลงพร้อมกัน

กุ้งในกระทะเยอะจัด อู่ต้าชิ่งเห็นว่าเบียร์ไม่พอ เลยเปิดอีกขวดเทลงไป คราวนี้กลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวล

อู่กังกับลุงจูยืนอ้าปากค้างกับลีลาการทำอาหารของอู่ต้าชิ่ง

จากที่เคยหวั่นใจ ตอนนี้เริ่มใจชื้นขึ้นมาบ้างแล้ว

หัวหน้าแผนกฟ่านได้กลิ่นหอมๆ ก็เดินเอามือไพล่หลังยิ้มร่าเข้ามา พยักหน้าให้อู่กังอย่างพอใจ "หนังลาก็ของดีนะ..."

แต่พอมองลงไปในกระทะ เห็นกุ้งเครย์ฟิชแดงเถือก แล้วหันไปเห็นลูกลายังยืนเล็มหญ้าสบายใจเฉิบ หน้าแกก็เปลี่ยนสีทันที

"ฉันผิดหวังจริงๆ! นี่พวกแกต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองกันแบบนี้เรอะ!"

"นึกว่าฉันไม่รู้หรือไง ที่นี่เขาเอาไอ้กุ้งนี่ให้ไก่กิน!"

"ถ้าผู้เชี่ยวชาญจากทีมโบราณคดีไม่พอใจ ฉันไม่รับผิดชอบด้วยนะ!"

ลุงจูเป็นคนหัวอ่อน โดนหัวหน้าแผนกฟ่านด่าไฟแลบ

ลุงจูพยายามไกล่เกลี่ย "ฤดูเพาะปลูกฤดูเก็บเกี่ยว ก็ต้องอาศัยแรงมันทั้งนั้นแหละครับ"

"ข้าวปลาอาหารมันงอกมาจากดิน เกี่ยวอะไรกับลา!"

อู่ต้าชิ่งทนฟังไม่ได้ สวนกลับทันควัน "คุณเองก็เกิดจากท้องแม่ งั้นจะบอกว่าคุณไม่เกี่ยวกับพ่อคุณงั้นสิ?"

"แก!!! แกกล้าดียังไงพูดจาแบบนี้!"

หัวหน้าแผนกฟ่านหน้าเขียวปั๊ด ชี้หน้าอู่ต้าชิ่งมือสั่นระริก "ไอ้เด็กนี่เป็นใคร? กล้าดียังไงมาปากดีกับฉัน?"

"หยุดเดี๋ยวนี้! เลิกทำได้แล้ว! ไปฆ่าลาเดี๋ยวนี้!"

อู่ต้าชิ่งไม่สน ผัดกุ้งในกระทะหน้าตาเฉย กลิ่นหอมเผ็ดร้อนลอยไปไกลสามบ้านแปดบ้าน

เวลานี้ทีมโบราณคดีเริ่มทยอยลงมาจากเขา ได้กลิ่นหอมๆ ก็พากันหยุดเดิน

"น้องชาย ผัดอะไรน่ะ หอมจัง?"

"กุ้งเครย์ฟิชหม่าล่าครับ"

ได้ยินคำว่าหม่าล่าหลายคนหูผึ่ง

พวกเขาเดินทางมาทั่วสารทิศ บางคนเป็นคนเสฉวนฉงชิ่ง ได้กลิ่นนี้ก็นึกถึงบ้านเกิดทันที

"โอ้โฮ! อาหารบ้านเกิดฉันนี่! ใส่พริกสะใจจริงๆ เพิ่งเคยเห็นกระทะผัดกุ้งใหญ่ขนาดนี้ หาดูยากนะเนี่ย"

ชายชราหัวหน้าทีมเห็นเมนูนี้เข้า ตาลุกวาว เอ่ยปากชมไม่ขาดปาก

อู่ต้าชิ่งรีบตักกุ้งตัวหนึ่งใส่ทัพพี "ท่านผู้เฒ่าครับ ช่วยชิมรสชาติหน่อยครับ ผมยังต้องตุ๋นต่ออีกนิดให้เข้าเนื้อ"

ชายชราดูท่าทางเชี่ยวชาญ เด็ดหัวกุ้งออกแล้วดูดเนื้อที่หาง คำแรกสัมผัสได้ถึงความชาของพริกหอมและความเผ็ดร้อนของพริกแห้ง ตามด้วยความหวานสดของเนื้อกุ้ง

รสชาติล้ำลึก... ผสมผสานกับความคะนึงหาบ้านเกิด

"ทอดน้ำมันมาก่อน แกะง่าย แถมเข้าเนื้อดีจริงๆ"

ชายชราเหลือบไปเห็นขวดเบียร์เปล่าบนพื้น "น้องชาย ใส่เบียร์ลงไปด้วยใช่ไหม?"

อู่ต้าชิ่งพยักหน้า "สองขวดครับ"

แต่ไม่ได้บอกนะว่าแอบกินไปกี่อึก

"ฮ่าๆๆ พ่อครัวน้อยฝีมือไม่ธรรมดา... อร่อย! อร่อยจริงๆ!"

พูดจบก็ดูดนิ้วดังจ๊วบ ท่าทางสะใจมาก

ชายชราท่านนี้คือศาสตราจารย์กู่เต้าหยวน หัวหน้าทีมโบราณคดี หัวหน้าแผนกฟ่านเห็นท่านโปรดปรานขนาดนี้ ก็หุบปากฉับ ไม่กล้าบ่นสักคำ

ไม่นาน กุ้งก็งวดได้ที่ พร้อมเสิร์ฟ

"มากินเร็วๆ!"

ทีมงานมีทั้งกินเผ็ดได้และไม่ได้ แต่พอแกะเปลือกกุ้งออก มันกุ้งเยิ้มๆ กับเนื้อขาวๆ ก็ยั่วน้ำลายจนอดใจไม่ไหว!

จุ่มน้ำซอสชุ่มๆ แล้วส่งเข้าปาก... ความเผ็ดชาและความหอมหวานระเบิดในปาก ฟินสุดยอด!

ทุกคนกินกับข้าวสวยร้อนๆ ปากมันแผลบ หัวเราะร่าเริง หยุดตะเกียบไม่ได้

แม้แต่หัวหน้าแผนกฟ่านที่บ่นกระปอดกระแปดเมื่อกี้ ก็ลืมเรื่องอาหารไก่ไปสนิท ฟาดข้าวสวยไปสองชามรวด

กุ้งเต็มกระทะใหญ่ หมดเกลี้ยงในพริบตา

กินอิ่ม ศาสตราจารย์กู่เช็ดปากเช็ดมืออย่างมีความสุข "เหมือนได้กลับบ้านเลย ไม่ได้กลับบ้านมาหลายปีแล้ว พ่อหนุ่มนี่มีพรสวรรค์จริงๆ"

หัวหน้าแผนกฟ่านหน้าแดงก่ำเพราะความเผ็ดและอิ่ม "ศาสตราจารย์กู่ชมเกินไปแล้วครับ ถ้าท่านชอบ มื้อหน้าให้เขาทำให้อีกก็ได้ กุ้งพวกนี้ในคูคลองบ้านนอกมีเยอะแยะ ถ้าท่านกลับไปแล้วอยากกิน เดี๋ยวผมให้ชาวบ้านงมไปให้"

จะงมเองเหรอ? นี่มันตัดช่องทางทำมาหากินกันชัดๆ!

อู่ต้าชิ่งรีบแย้ง "หัวหน้าแผนกฟ่านเข้าใจผิดแล้วครับ กุ้งในคูน้ำครำกินของเน่าเสีย กินเข้าไปแล้วท้องเสียได้นะครับ กุ้งพวกนี้ผมจับมาจากแม่น้ำใสสะอาด ยอมเสียสละเวลาทำงานมาจับให้โดยเฉพาะเลยนะครับ"

ศาสตราจารย์กู่พยักหน้าเห็นด้วย "จริงของเขา กุ้งพวกนี้สกปรกง่าย ต้องระวัง พ่อหนุ่มคนนี้มีความรับผิดชอบดีมาก อีกอย่าง เรามาทำงาน ไม่ได้มาเที่ยว อย่าไปรบกวนชาวบ้านให้ลำบากเลย"

เจอคนมีเหตุผลแบบนี้ อู่ต้าชิ่งรู้สึกผิดนิดๆ ที่แอบคิดเล็กคิดน้อย

"ถึงหมู่บ้านอู่เจียโกวจะกันดาร ทรัพยากรน้อย แต่ของป่าหายากยังมีอีกเยอะ พรุ่งนี้ผมจะทำเมนูเด็ดๆ ให้ท่านทานอีก รับรองไม่ผิดหวังครับ"

อู่กังสบช่องรีบเสริม "ท่านครับ ท่านอาจจะไม่ทราบ คนที่เจอสุสานโบราณแล้วแจ้งทางการ ก็คือน้องชายของอู่ต้าชิ่งคนนี้นี่แหละครับ"

"โอ้?"

ศาสตราจารย์กู่แปลกใจ อู่กังรีบกวักมือเรียกเสี่ยวหย่วนที่เล่นอยู่กับน้องสาวเข้ามา

เสี่ยวหย่วนนึกว่าความแตกเรื่องโกหก ระแวงจนไม่กล้าเข้าใกล้

แต่ด้วยความฉลาดเฉลียวที่ฉายแววออกมา ทำให้ศาสตราจารย์กู่ถูกชะตาเด็กน้อยคนนี้มาก

ท่านถาม "เรียนหนังสือหรือยัง?"

อู่กังตอบแทน "จะเอาที่ไหนมาเรียนล่ะครับ คอมมูนเราไม่มีโรงเรียน จะเรียนต้องเข้าไปในเมือง พ่อแม่ก็เสียหมดแล้ว พี่ชายคนเดียวเลี้ยงน้องสองคน แค่หากินให้อิ่มท้องยังลำบากเลย"

ศาสตราจารย์กู่พยักหน้า "เบื้องบนเล่าประวัติให้ฟังคร่าวๆ แล้ว ตัวแค่นี้กล้าต่อกรกับโจรขุดสุสานในป่าทั้งวัน แถมยังมีจิตสำนึกรักชาติ มอบสมบัติให้แผ่นดิน หายากจริงๆ"

"อืม... เอาอย่างนี้ เดี๋ยวผมจะลองยื่นเรื่องดู เผื่อทางสำนักงานวัฒนธรรมจะช่วยเรื่องทุนการศึกษา ให้เด็กได้ไปเรียนในเมือง..."