ตอนที่ 28 เศรษฐีเงินล้านแบบงงๆ

คุณปู่ของเสิ่นชิงหลีเป็นนักวิชาการผมขาวโพลน สวมแว่นสายตา ท่าทางตื่นเต้นยิ่งกว่าตำรวจเสียอีก

จางเหว่ยหมินมองไปที่เขา "อาจารย์เสิ่นครับ เรื่องนี้คงต้องให้คุณชี้แจง ผมเชื่อมั่นในตัวพ่อหนุ่มอู่คนนี้ แล้วคุณจะตัดสินจากรูปถ่ายรูปเดียวได้ยังไงว่าจี้หยกในมือเขาเป็นของที่พิพิธภัณฑ์ทำหายไป?"

เสิ่นกั๋วเซิง ปู่ของเสิ่นชิงหลี เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินโบราณวัตถุที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ ประสบการณ์หลายสิบปีทำให้เขามองเห็นรายละเอียดของหยกทุกชิ้นได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ครั้งหนึ่งเคยมีรายการทีวีประเมินราคาของเก่าที่มั่วซั่วเกินรับไหว เสิ่นกั๋วเซิงทนไม่ได้ แฉความฉาวโฉ่ของกองถ่ายกลางรายการสดต่อหน้าผู้ชมทั่วประเทศ จนชื่อเสียงโด่งดังเป็นพลุแตก

เสิ่นกั๋วเซิงพยักหน้า

แล้วยื่นมือไปรับจี้หยกขาวจากมืออู่ต้าชิ่งมาส่องดู

แค่แวบเดียว เขาก็ทำหน้าตกใจสุดขีด

"พระเจ้าช่วย! นี่มันจี้หยกเจ้าแม่กวนอิมที่ผมตามหามานานนี่นา?"

"สวรรค์! ไม่น่าเชื่อจริงๆ!"

ตกลงว่า "ใช่" หรือ "ไม่ใช่" กันแน่? จางเหว่ยหมินเริ่มงงกับคำพูดกำกวมนั่น

เสิ่นกั๋วเซิงเองก็รู้ตัวว่าพูดให้คนเข้าใจผิด

"คุณตำรวจครับ เรื่องนี้เข้าใจผิดกันใหญ่โตแล้ว ผมกับหลานสาวใจร้อนไปหน่อย ถึงจี้หยกชิ้นนี้จะหน้าตาเหมือนกับของที่หายไปจากพิพิธภัณฑ์เปี๊ยบ แต่ผมกล้ายืนยัน นั่งยัน นอนยันเลยว่า นี่ไม่ใช่ของที่ถูกขโมยมาแน่นอน"

"ค... คุณว่าไงนะ?" ตำรวจเริ่มไปไม่เป็น

พวกเขาจ้องจี้หยกตาแทบถลน ดูยังไงก็เหมือนกับรูปถ่ายของกลางที่พิพิธภัณฑ์ส่งมาให้ไม่มีผิด

นี่มันพิมพ์เดียวกันชัดๆ!

เสิ่นกั๋วเซิงยิ้มบางๆ

"งั้นผมจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นกับตาเดี๋ยวนี้แหละ"

พูดจบ

เสิ่นกั๋วเซิงก็หยิบขวดน้ำแร่บนโต๊ะขึ้นมา

"ท่านนายพล ขอยืมน้ำขวดนี้หน่อยนะครับ"

"เชิญครับ" จางเหว่ยหมินพยักหน้ารับแบบงงๆ

เสิ่นกั๋วเซิงไม่พูดพร่ำทำเพลง เปิดฝาขวดแล้วเทน้ำรดลงไปบนจี้หยกขาวทันที

ทุกคนยืนงง นึกว่าจะมีปาฏิหาริย์อะไรเกิดขึ้น แต่เวลาผ่านไปหนึ่งนาที... สองนาที... จนครบห้านาที ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม้แต่นิดเดียว

เสิ่นกั๋วเซิงอธิบาย "จี้หยกเจ้าแม่กวนอิมของจริง พอโดนน้ำแล้วจะมีลวดลายดอกบัวปรากฏขึ้นรอบองค์พระ แต่จี้ชิ้นนี้ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ดังนั้นผมจึงสรุปได้ว่า จี้ชิ้นนี้เป็นของพ่อหนุ่มอู่จริงๆ ไม่ใช่ของที่หายไปจากพิพิธภัณฑ์"

พอรู้ว่าหน้าแตก ตำรวจก็รีบปลดกุญแจมือและปล่อยตัวอู่ต้าชิ่ง

หัวใจอู่ต้าชิ่งเต้นรัวเหมือนเครื่องรถไถ ตึกตั่กๆ ไม่หยุด

โชคดีที่มีตาเฒ่าเสิ่นคนนี้มาช่วยล้างมลทิน ไม่งั้นถ้าโดนตำรวจยุคนี้หิ้วไปโดยไม่สอบสวนให้ดี มีหวังจบเห่

ต่อให้พิสูจน์ได้ว่าไม่ได้ขโมย แต่การที่เขาไม่มีบัตรประชาชนในยุคนี้ ก็คงโดนข้อหาเข้าเมืองผิดกฎหมายหรือสายลับอยู่ดี

แต่เขาก็ยังมีข้อสงสัย "อาจารย์เสิ่นครับ ในเมื่อของจริงต้องโดนน้ำถึงจะรู้ แล้วทำไมตอนแรกคุณถึงมั่นใจนักล่ะครับว่าไม่ใช่ของจริง?"

เสิ่นกั๋วเซิงหัวเราะร่า

"ต้องดูทำไมให้เสียเวลา สายตาผมนี่แหละไม้บรรทัด คลุกคลีกับของเก่ามาครึ่งค่อนชีวิต จะดูไม่ออกเชียวรึ?"

"แล้วที่คุณตื่นเต้นเมื่อกี้ แถมบอกว่าตามหามานานล่ะครับ?"

"ก็เพราะจี้ชิ้นนี้เป็นงานเลียนแบบฝีมือปรมาจารย์ของผมเองไงล่ะ! ท่านทำเลียนแบบขึ้นมาเพื่อมอบให้เพื่อน แต่ยุคนั้นข้าวยากหมากแพง คนกินไม่อิ่มท้อง ใครจะไปเก็บรักษาของพรรค์นี้ไว้ได้"

"ได้ข่าวว่าภรรยาเพื่อนอาจารย์ ยอมขายจี้ชิ้นนี้เพื่อแลกกับข้าวสารไม่กี่ชาม"

พอนึกถึงอาจารย์ผู้ล่วงลับ เสิ่นกั๋วเซิงก็ถอดแว่นออกมาเช็ดน้ำตา ยิ่งเช็ดยิ่งไหล

เสิ่นชิงหลียื่นทิชชูให้ "ปู่คะ อย่าร้องไห้เลยค่ะ วันนี้โชคชะตานำพาปู่มาเจอกับผลงานชิ้นสุดท้ายของปรมาจารย์ ถือเป็นวาสนาแท้ๆ นะคะ"

หลี่เล่อโยวหน้ามุ่ย ผิดหวังสุดๆ "สรุปว่ามันก็แค่หยกธรรมดา ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรสินะ?"

อู่ต้าชิ่งไม่ได้สนเรื่องเงิน แค่รอดคุกรอดตาราง ความลับไม่แตก ก็ถือว่าบุญโขแล้ว

จางเหว่ยหมินเองก็อดเสียดายแทนอู่ต้าชิ่งไม่ได้

"ไม่ๆๆ!" เสิ่นกั๋วเซิงรีบโบกมือ "จะไม่ม่ีราคาได้ยังไง ถึงจะเป็นของเลียนแบบ แต่ก็เป็นของเลียนแบบยุคสาธารณรัฐ แถมเนื้อหยกยังเป็นหยกขาวมันแพะชั้นดี ขายสักล้านสองล้านหยวนนี่สบายมาก"

"ล้านสองล้าน?!" อู่ต้าชิ่งแทบตกเก้าอี้ ถึงจะไม่รู้ค่าเงินในอนาคตดีนัก แต่ตัวเลขนี้มันมหาศาลจนน่าตกใจ

"พ่อหนุ่มอู่" เสิ่นกั๋วเซิงทำหน้าจริงจัง "จี้ชิ้นนี้มีความสำคัญกับผมมากในฐานะผลงานชิ้นสุดท้ายของอาจารย์ ถ้าพ่อหนุ่มเชื่อใจผม ผมยินดีจ่ายหนึ่งล้านหยวนเพื่อขอซื้อจี้ชิ้นนี้ พ่อหนุ่มจะตกลงไหม?"

"แน่นอน ถ้าพ่อหนุ่มเอาไปขายคนอื่น อาจจะได้ราคาสูงกว่านี้"

นึกถึงตอนที่แลกมาด้วยเงินห้าหยวนกับคูปองอาหารสองจิน อู่ต้าชิ่งรู้สึกละอายใจนิดๆ

"อาจารย์เสิ่นครับ ในเมื่อเป็นผลงานของอาจารย์คุณ ผมยกให้ฟรีๆ เลยดีกว่าครับ ถ้าไปอยู่กับคนอื่น มันคงไม่มีคุณค่าทางใจเท่าอยู่กับคุณ"

"ให้ฟรีไม่ได้! ธุรกิจก็คือธุรกิจ น้ำใจคือน้ำใจ" หลี่เล่อโยวรีบแย้ง "อู่ต้าชิ่ง นายช่วยปู่เสิ่นหาของสำคัญเจอ ถือเป็นบุญคุณใหญ่หลวง นายควรได้รับผลตอบแทน"

พูดไปก็ขยิบตาให้อู่ต้าชิ่งยิกๆ

อู่ต้าชิ่ง "เอ่อ..."

จางเหว่ยหมินช่วยเสริม "ใช่แล้วพ่อหนุ่มอู่ นี่เป็นสิ่งที่เธอสมควรได้รับ อาจารย์เสิ่นให้ก็รับไว้เถอะ"

"งั้น... ก็ได้ครับ" อู่ต้าชิ่งพยักหน้าอย่างเกรงใจ

เสิ่นกั๋วเซิงยิ้มแก้มปริ รีบสั่งให้เสิ่นชิงหลีโอนเงินให้อู่ต้าชิ่ง "พ่อหนุ่มอู่ ขอเลขบัญชีให้ชิงหลีหน่อยสิ"

อู่ต้าชิ่งชะงักกึก

เลขบัญชีคืออะไรฟระ?

หลี่เล่อโยวรู้ดีว่าอู่ต้าชิ่งไม่มีแม้แต่มือถือ จะไปมีเลขบัญชีได้ยังไง รีบแก้สถานการณ์ "ปู่เสิ่นคะ ขอเป็นเงินสดได้ไหมคะ พอดีเขาไม่สะดวก"

เสิ่นกั๋วเซิงทำหน้าลำบากใจ "เงินสดก็ได้ครับ แต่ตอนนี้ผมหาเงินล้านมาให้ทันทีไม่ได้ เอาเป็นว่าอีกสามวันเวลานี้ เรามาเจอกันที่บ้านท่านนายพลดีไหมครับ?"

ทุกคนตกลงตามนั้น

อู่ต้าชิ่งยังมึนๆ อยู่ จู่ๆ ก็กลายเป็นเศรษฐีเงินล้านแบบงงๆ ขืนเอาเงินกลับไปยุคตัวเองแล้วมีคนรู้ เข้าข่ายเจ้าของที่ดินผู้ร่ำรวย โดนจับไปปรับทัศนคติแหงๆ

ดึกมากแล้ว อู่ต้าชิ่งขอตัวลากลับ พอนึกขึ้นได้ก็สงสัย

เมื่อกี้ทำภารกิจย่อยสำเร็จแล้วนี่นา แล้วจักรยานไฟฟ้าที่ระบบบอกจะให้ล่ะ อยู่ไหน?

หรือว่าภารกิจยังไม่เสร็จสมบูรณ์?

เวลานับถอยหลังในหัวยังเดินต่อไปเรื่อยๆ แต่ข้างๆ ตัวเลขมีแสงสีเหลืองกระพริบวิบวับ น่าจะเริ่มกระพริบตอนออกจากห้องพักฟื้นเชี่ยนเชี่ยนแล้วมั้ง อู่ต้าชิ่งรำคาญเลยลองกดจิ้มไปทีหนึ่ง

เคร้ง! เสียงเหรียญทองหล่นกระทบพื้นดังสนั่นในหัว

"ยินดีด้วย! โฮสต์ทำภารกิจย่อยสำเร็จ"

"รางวัลภารกิจ: จักรยานไฟฟ้า"

"ระบบได้นำของรางวัลไปจอดไว้ที่ลานจอดรถประตูมิติเรียบร้อยแล้ว"