ตอนที่ 27 คนร้ายกับของกลางคามือ ที่แท้คนเลวก็คือผมเอง?
ตอนที่ 27 คนร้ายกับของกลางคามือ ที่แท้คนเลวก็คือผมเอง?
จางเหว่ยหมินเดินไปที่หน้าต่างด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม ทุกย่างก้าวสะเทือนถึงแผลเก่าที่ขา
หลี่เล่อโยวรู้ว่าปู่ทวดกำลังนึกถึงเรื่องเศร้าในอดีต เธอสงสารปู่ทวดจับใจ แต่ก็ยิ้มออกมา "ปู่ทวดคะ อู่ต้าชิ่งที่ช่วยปู่ทวดไว้ในอดีต ปู่ทวดตอบแทนเขาไม่ได้แล้ว แต่อู่ต้าชิ่งที่เพิ่งช่วยปู่ทวดไว้ตอนนี้ยืนอยู่ตรงหน้า ปู่ทวดน่าจะคิดหาวิธีตอบแทนเขาดีกว่านะคะ"
จางเหว่ยหมินถอนหายใจยาว แล้วให้หลี่เล่อโยวหยิบของที่เตรียมไว้ออกมา
ปึกหนา หนักอึ้ง อู่ต้าชิ่งมองด้วยความระแวง
พอเปิดออกมาดู ข้างในคือธนบัตรสีแดงปึกใหญ่ หนึ่งแสนหยวนเต็มๆ
อู่ต้าชิ่งรีบดันกลับไป "ท่านผู้เฒ่าครับ ถ้าเป็นของอย่างอื่นผมอาจจะรับไว้ แต่เงินนี่ผมรับไว้ไม่ได้จริงๆ ครับ"
"สหายอู่ต้าชิ่ง!"
ดวงตาของจางเหว่ยหมินเปี่ยมไปด้วยความตื้นตัน "ฉันรู้ว่าในฐานะสหายร่วมอุดมการณ์ การเอาเงินมาตอบแทนมันเหมือนเป็นการดูถูกนาย แต่คนแก่ใกล้ลงโลงอย่างฉันคิดได้แค่ว่า ของนอกกายพวกนี้แหละที่จับต้องได้จริงที่สุด"
"ฉันอยากขอบคุณจากใจจริง หวังว่าจิตวิญญาณแห่งเหลยเฟิงจะได้รับการสืบทอดต่อไปในรุ่นของพวกเธอ!"
อู่ต้าชิ่งตอบทันควัน "แต่ถ้าสหายเหลยเฟิงมายืนอยู่ตรงนี้ ท่านก็คงไม่รับเงินตอบแทนเหมือนกันครับ"
จางเหว่ยหมิน "......"
"พวกคุณนี่ตลกชะมัด ปู่ทวดให้ก็รับไปเถอะน่า" หลี่เล่อโยวเห็นทั้งคู่เกี่ยงกันไปมา ก็ทนไม่ไหว หยิบปึกเงินจะยัดใส่มืออู่ต้าชิ่ง
จังหวะนั้นเอง จี้หยกขาวเจ้าแม่กวนอิมในกระเป๋าเสื้ออู่ต้าชิ่งก็ร่วงตกลงมา
โชคดีที่พื้นโรงพยาบาลปูด้วยกระเบื้องยาง PVC ที่มีคุณสมบัติซับแรงกระแทก เก็บเสียง และกันลื่น ไม่อย่างนั้นถ้าตกใส่พื้นแข็งๆ คงแตกกระจายไปแล้ว
หลี่เล่อโยวรีบก้มลงเก็บจี้หยกขึ้นมา "อุ๊ย อู่ต้าชิ่ง นายไปเอาหยกขาวเจ้าแม่กวนอิมนี่มาจากไหน ดูเก่าแก่จัง น่าจะหลายตังค์อยู่นะ?"
อู่ต้าชิ่งไม่รู้เรื่องพวกนี้หรอก
เขายิ้มตอบ "ยายแก่ๆ คนหนึ่งบังคับแลกกับผมน่ะครับ คงไม่แพงเท่าไหร่หรอกมั้ง?"
หลี่เล่อโยวตาโต "ยายคนนั้นเอาอะไรมาแลก?"
อู่ต้าชิ่งคิดในใจ จะให้บอกได้ไงว่ายายแกยอมแลกกับเงินห้าหยวนบวกคูปองอาหารสองจินเพื่อของกินประทังชีวิต?
แถมของพรรค์นี้ในยุคของเขา ถือเป็นของร้อน ไม่ค่อยมีราคาค่างวดอะไรนัก
เลยตอบเลี่ยงๆ ไปว่า "แลกกับข้าวสารครับ"
"ข้าวสาร!"
หลี่เล่อโยวแทบช็อก โลกทัศน์พังทลาย
อู่ต้าชิ่งรับหยกคืนมาส่องดู พลิกซ้ายพลิกขวา สัมผัสก็ดี สีก็สวย แต่ดูยังไงก็ไม่รู้ราคาจริงๆ
ต้องตกใจเว่อร์ขนาดนั้นเลยเหรอ?
"ถ้าคุณชอบขนาดนั้น ผมยกให้เลยเอ้า"
"จริงดิ?! ห้ามคืนคำนะ?!" หลี่เล่อโยวอ้าปากค้าง
จางเหว่ยหมินทำเสียงเข้ม "หลี่เล่อโยว!"
หลี่เล่อโยวรีบทำตัวสงบเสงี่ยม ส่งหยกคืนใส่มืออู่ต้าชิ่งอย่างระมัดระวัง
อู่ต้าชิ่งรับมาถือไว้อย่างงงๆ "หรือว่ามันจะแพงกว่าแสนนึง?"
จางเหว่ยหมินครุ่นคิด
"เล่อโยว จำได้ว่าหลานมีเพื่อนที่บ้านทำธุรกิจของเก่าไม่ใช่เหรอ ลองถามเขาดูสิ"
"ปู่ทวดหมายถึงเสิ่นชิงหลี?"
"ถ้าจำไม่ผิด พ่อกับปู่ของหนูเสิ่นเป็นเซียนในวงการของเก่า ถ้าหยกนี่มีราคาจริง คงช่วยอู่ต้าชิ่งได้มากโข"
หลี่เล่อโยวเห็นด้วย รีบถ่ายรูปจี้หยกส่งไปให้เสิ่นชิงหลีเพื่อนซี้
ไม่ถึงนาที เสิ่นชิงหลีก็วิดีโอคอลกลับมา
ในจอเป็นหญิงสาวผมสั้นหน้าตาสะสวย พอเห็นหน้าหลี่เล่อโยวก็กรีดร้องลั่น!
"หลี่เล่อโยว! แกไปเอาของชิ้นนี้มาจากไหน! แกกำลังจะรวยเละแล้วนะรู้ไหม!"
"ไม่ต้องพูดถึงความเก่าแก่ แค่เนื้อหยกอย่างเดียวก็ปาเข้าไปหลายล้านแล้ว!"
"แถมฉันเดาว่า หยกชิ้นนี้ต้องมีกลไกซ่อนอยู่ ของที่มีค่าจริงๆ อยู่ข้างในต่างหาก!"
"เล่อโยว บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าแกไปเอาสมบัตินี้มาจากไหน?"
หลี่เล่อโยวหันกล้องไปทางอู่ต้าชิ่ง "เจอมาจากตัวคนช่วยชีวิตปู่ทวดฉันน่ะ เขาไม่รู้มูลค่าจริงๆ ฉันเลยลองถามแกดู"
เสิ่นชิงหลี "คุณพระ! เหลือเชื่อสุดๆ!"
"เมื่อวันก่อนฉันเพิ่งได้ยินคุณปู่พูดถึงเรื่องนี้ เล่อโยว ตอนนี้พวกแกอยู่ที่ไหน ฉันจะพาปู่ไปหาเดี๋ยวนี้!"
"พี่ชายคนนั้นหล่อจัง อย่าปล่อยให้คนช่วยชีวิตปู่ทวดแกหนีไปไหนเชียวนะ"
"ปู่ฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญ ฝากบอกพี่ชายด้วยว่า ของที่ผ่านการการันตีจากปู่ฉัน ราคาพุ่งกระฉูดแน่นอน"
เสิ่นชิงหลีรัวใส่เป็นชุด ทำเอาทุกคนมึนตึ้บ พอหลี่เล่อโยวบอกพิกัด เธอก็วางสายทันที
อู่ต้าชิ่งขมวดคิ้ว
"แม่เจ้า!"
"จะเป็นไปได้ยังไง!"
"หยกชิ้นแค่นี้ ข้างในจะมีของซ่อนอยู่ได้ยังไง?"
เขาส่องดูอีกรอบ หยกก็คือหยก ไม่เห็นจะมีกลไกอะไรตรงไหน
จางเหว่ยหมินกับหลี่เล่อโยวเองก็ไม่อยากจะเชื่อ
ดูเหมือนจะยังรับทฤษฎีของเสิ่นชิงหลีไม่ได้
"เล่อโยว เพื่อนหลานเชื่อถือได้แน่นะ?"
หลี่เล่อโยวที่ยังช็อกไม่หายตอบ "ปู่ทวดคะ หนูดูของเก่าไม่เป็นหรอก ปกติพวกเราก็ไม่คุยเรื่องพวกนี้กัน หนูเลยไม่รู้ว่ายัยนั่นเก่งแค่ไหน"
"แต่ปู่ยัยนั่นเก่งจริงปู่ทวดก็รู้ เดี๋ยวรอเขากับปู่มาถึงก็รู้เองแหละค่ะ"
"แต่มีเรื่องหนึ่งที่หนูฟันธงได้ตอนนี้เลย!"
อู่ต้าชิ่ง "ฟันธงอะไร?"
หลี่เล่อโยวโดดกอดอู่ต้าชิ่งด้วยความตื่นเต้น "นายกำลังจะรวยแล้ว! รวยเละเลย ดีใจไหม?!"
อู่ต้าชิ่งมึนไปหมด เขาเรียนมาน้อย ฟังศัพท์แสงพวกนี้ไม่ค่อยเข้าใจ
แต่ของฟรีไม่มีในโลกหรอก ในใจเขาพะวงเรื่องอื่นมากกว่า
ออกมานานขนาดนี้ แถมดึกดื่นป่านนี้แล้ว เสี่ยวหย่วนกับหน่วนเป่าอยู่บ้านกันสองคนจะกลัวไหมนะ
ทันใดนั้น เสียงไซเรนตำรวจก็ดังระงมหน้าโรงพยาบาล ทุกคนในห้องยังไม่ทันหายงง เสิ่นชิงหลีกับชายชราคนหนึ่งก็นำตำรวจหลายนายบุกเข้ามาในห้อง
เสิ่นชิงหลีรีบเข้ามาเอาตัวบังหลี่เล่อโยวกับจางเหว่ยหมินไว้ แล้วชี้หน้าอู่ต้าชิ่งด้วยความโกรธแค้น "คุณตำรวจคะ! ไอ้หมอนี่แหละคือโจรขโมยสมบัติล้ำค่าของพิพิธภัณฑ์เมื่อวันก่อน จับมันเลยค่ะ!"
อู่ต้าชิ่งยังตั้งตัวไม่ทัน ยืนงงเป็นไก่ตาแตก
หลี่เล่อโยวพยายามยิ้มสู้สถานการณ์ "เสิ่นชิงหลี แกเล่นบ้าอะไรเนี่ย โจรขโมยสมบัติอะไรกัน เขาเป็นคนช่วยชีวิตปู่ทวดฉันนะ เขาเป็นพลเมืองดี ไม่เห็นแก่เงิน เขาจะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ไง?"
เสิ่นชิงหลี "เชอะ! เล่อโยว แกอย่าไปหลงเชื่อหน้าซื่อๆ ของมัน มันน่ะคนเลวชัดๆ ปู่ฉันนอนไม่หลับมาหลายคืนเพราะของชิ้นนี้หายไป วันนี้มันดันโง่เดินมาเข้ากรงเอง!"
เธอพูดด้วยความเคียดแค้น อู่ต้าชิ่งนึกยังไงก็นึกไม่ออกว่าตัวเองไปเป็นคนเลวตอนไหน
อู่ต้าชิ่ง "เดี๋ยวครับ... มันต้องมีเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ๆ ฟังผมอธิบายก่อน"
ตำรวจหลายนายพุ่งเข้ามาล็อกตัวอู่ต้าชิ่ง "หลักฐานคาตาแบบนี้ จะแก้ตัวอะไรไปแก้ตัวที่โรงพักแล้วกัน!"