ตอนที่ 18 ถ้าข้าไม่สบาย คนอื่นก็อย่าหวังจะสุข

ฟังเรื่องเล่าของชายชราแล้ว อู่ต้าชิ่งรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เหมือนเกือบจะได้ไปสวัสดีปู่ทวดบนสวรรค์แล้ว

หมอช่วยติดต่อญาติให้ชายชรา หลังจากได้ฟังเรื่องราวก็เข้าใจที่มาที่ไปทั้งหมด

ที่แท้สมัยหนุ่มๆ ชายชราเคยปฏิบัติภารกิจ แล้วดันดื้อดึงจะใช้เส้นทางลัดผ่านภูเขา จนเจอดีเข้ากับดินถล่ม รถพลิกคว่ำ คนขับรถกับทหารคุ้มกันเสียชีวิตคาที่ ส่วนขาของท่านถูกซากรถทับจนขยับไม่ได้

สำหรับคนรุ่นนั้น ชีวิตตัวเองไม่สำคัญเท่าเอกสารลับสุดยอดที่ต้องนำส่งให้ถึงมือผู้บังคับบัญชา

สถานการณ์ตอนนั้นวิกฤตมาก ถังน้ำมันรั่ว ไฟเริ่มลุกไหม้มาจากท้ายรถ

โชคดีที่มีเด็กหนุ่มชื่ออู่ต้าชิ่งผ่านมาเห็นเหตุการณ์ เขาเสี่ยงชีวิตฝ่าเปลวเพลิงเข้าไปช่วยท่านออกมาได้ แต่ด้วยความเร่งรีบเลยไม่ได้หยิบเอกสารลับออกมาด้วย

ไฟลุกลามไปติดที่มุมซองเอกสาร พออู่ต้าชิ่งรู้เรื่องเอกสารลับ เขาไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว วิ่งฝ่ากองเพลิงกลับเข้าไป

แต่ตอนที่หันหลังกลับมาพร้อมเอกสาร รถที่พลิกคว่ำก็เกิดระเบิดตูม! กว่าหน่วยกู้ภัยจะมาถึงและดับไฟได้ ก็พบร่างของอู่ต้าชิ่งแผ่นหลังไหม้เกรียม แต่ที่หน้าอกยังกอดเอกสารลับไว้แน่น

วีรบุรุษหนุ่มสละชีพอย่างกล้าหาญ ส่วนท่าน... คนที่ตัดสินใจผิดพลาด กลับมีชีวิตรอดมาจนป่านนี้

ที่ท่านออกมาเดินเตร็ดเตร่กลางดึก เพราะช่วงนี้ท่านฝันเห็นเด็กหนุ่มคนนั้นบ่อยๆ ไม่รู้ผีห่าซาตานตนไหนดลใจให้เดินมาถึงที่นี่

เล่าจบ ชายชราก็เงียบไป จมอยู่ในภวังค์ อู่ต้าชิ่งเองก็ซาบซึ้งใจกับวีรกรรมของคนชื่อเหมือน

เขายังมีน้องๆ ต้องดูแล ถ้าเจอสถานการณ์เดียวกัน เขาจะกล้าสละความสุขส่วนตัวเพื่อส่วนรวมแบบนั้นไหมนะ?

อยากจะถามต่อ แต่เวลานับถอยหลังในหัวเตือนว่าเหลืออีกแค่สิบนาที เขาต้องรีบพาจักรยานกลับโลกเดิม ไม่งั้นรอบนี้ขาดทุนยับ

จังหวะนั้น ทหารคนสนิทของชายชราก็มาถึงพอดี บอกว่าลูกหลานกำลังตามมา

ชายชรายิ้ม พลางจับมืออู่ต้าชิ่งแน่น "รอเดี๋ยว ให้ลูกๆ ฉันมาถึงก่อน ฉันจะแนะนำให้รู้จัก"

อู่ต้าชิ่งไม่ได้ช่วยคนหวังผลตอบแทน แต่จะเดินหนีไปดื้อๆ ชายชราคงไม่ยอม

แถมรอให้ลูกหลานมาคงเสียเวลาอีกนาน เขาเลยออกอุบาย "ท่านผู้เฒ่าครับ ผมขอไปห้องน้ำเดี๋ยวเดียวนะครับ"

ชายชราไม่ได้เอะใจ อู่ต้าชิ่งพอออกจากห้องผู้ป่วยก็ไม่รีรอ รีบไปเอารถจักรยานที่จอดทิ้งไว้ตรงระเบียงทางเดิน เข็นออกประตูโรงพยาบาล แล้ววาร์ปผ่านประตูมิติกลับทันที

จางเหว่ยหมินที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ร้อนรนจนแทบนั่งไม่ติด

ใครจะไปนึกว่าผู้มีพระคุณที่ยังไม่ได้ขอบคุณสักคำ จะหนีหายไปดื้อๆ แบบนี้

ไม่นาน ลูกสาวและครอบครัวก็มาถึง พอจางซินเหมยได้ยินชื่อ "อู่ต้าชิ่ง" จากปากพ่อ เธอก็ตกใจ ก่อนจะยิ้มออกมา

"พ่อไม่ต้องห่วง เดี๋ยวหนูไปตามหาพ่อหนุ่มอู่ต้าชิ่งคนนั้นกลับมาให้"

"เหมยเอ๋อร์ อย่ามาล้อเล่น คนหายไปแล้ว งมเข็มในมหาสมุทร จะไปตามกลับมาได้ยังไง?"

เห็นพ่อทำหน้าจริงจัง จางซินเหมยก็ยิ้ม "พ่อคะ จริงๆ มีเรื่องหนึ่งที่หนูยังไม่ได้บอก พ่อหนุ่มที่ขายผักป่าให้หนูที่ตลาดนัดเมื่อวานซืนเขาก็ชื่ออู่ต้าชิ่ง หนูเดาว่าน่าจะเป็นคนเดียวกันกับคนที่ช่วยพ่อคืนนี้แหละ"

"อย่ามาอำพ่อ โลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนั้นได้ไง"

"บังเอิญจริงๆ ค่ะ วันนั้นพอหนูรู้ว่าเขามีน้องเล็กๆ ต้องเลี้ยง หนูเลยให้นมผงกับน้ำผึ้งไป ใครจะไปรู้ว่าพ่อหนุ่มคนนี้กตัญญู วันนี้ยังอุตส่าห์เอาตะพาบมาให้หนูถึงบ้าน"

"ตะพาบที่หนูเอามาตุ๋นให้พ่อกินเมื่อเย็นน่ะเหรอ?"

"ใช่ค่ะ ของป่าแท้ๆ พ่อกินตะพาบป่าเข้าไปมั้ง เลือดลมเลยสูบฉีดจนนอนไม่หลับต้องออกมาเดินเล่นเนี่ย"

"บังเอิญขนาดนี้เชียว?"

"ค่ะ บังเอิญจริงๆ เดี๋ยวถ้าเจอเขาอีก หนูจะรั้งตัวไว้ ให้พ่อได้ขอบคุณเขาด้วยตัวเอง"

ถึงจะผ่านมาหลายปี แต่จางเหว่ยหมินยังจำใบหน้าของอู่ต้าชิ่งคนนั้นได้แม่น พอคิดว่าคนที่ช่วยเขาไว้ทั้งสองครั้งชื่ออู่ต้าชิ่งเหมือนกัน แถมหน้าตายังคล้ายกันอีก น้ำตาแห่งความปลาบปลื้มก็ไหลออกมา

"ถ้าหนูเจอเขา ฝากขอบคุณเขาแทนพ่อด้วยนะ มีอะไรให้ช่วยก็ช่วยเขาให้เต็มที่..."

…

ตำบลหวงหนีวา กองผลิตอู่เจียโกว

เสี่ยวหย่วนกับหน่วนเป่านอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงเตา หน่วนเป่าสะดุ้งตื่นเพราะเสียงอู่ต้าชิ่ง ลืมตามาดูพี่ชายแวบหนึ่งแล้วพลิกตัวหลับต่อ

อู่ต้าชิ่งมองท้องฟ้า รู้ตัวว่าถ้าไม่รีบหลับ วันนี้คงไม่ได้นอนแน่ แต่พอกำลังจะเคลิ้ม ก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงร้องโหยหวนของไป๋อวี้หลานบ้านข้างๆ

เมื่อคืนไป๋อวี้หลานฝันว่าป้าหนิวทำบะหมี่ราดหน้ากินยั่วโมโห ตื่นมาเลยอารมณ์บูด เหวี่ยงวีนแต่เช้า เอาขยะมาเทกองไว้หน้าบ้านอู่ต้าชิ่งดื้อๆ

นี่เป็นกิจวัตรของนาง จะอารมณ์ดีหรืออารมณ์เสียก็ชอบหาเรื่อง ช่วงแรกอู่ต้าชิ่งขี้เกียจตอแยด้วย

ลำพังเลี้ยงน้องสองคนก็เหนื่อยจะแย่ ท้องก็หิว ไม่มีอารมณ์ไปรบราฆ่าฟันกับเรื่องไร้สาระ

แต่หลังๆ เขาเริ่มเข้าใจว่า การยอมอ่อนข้อมีแต่จะทำให้นางได้ใจ

โดยเฉพาะวันนี้...

เมื่อคืนเขาก็นอนไม่พอ

มองกองขยะหน้าบ้านที่มี "อึ" ของจินเป่าผสมอยู่ด้วย เส้นเลือดที่ขมับอู่ต้าชิ่งก็ปูดโปน

เขาเดินกลับเข้าบ้านไปหยิบพลั่ว ตักขยะสาดกลับไปที่หน้าบ้านไป๋อวี้หลานทีละพลั่วๆ

จินเป่าที่เล่นอยู่หน้าประตูยืนมองตาแป๋ว ไม่รู้เรื่องรู้ราว

ความแสบของอู่ต้าชิ่งทำงาน เขาล้วงแคลเซียมอัดเม็ดรสสตรอว์เบอร์รีที่ซือหงเสียให้มา ชี้ไปที่กระดาษเช็ดก้นจินเป่าที่ตกอยู่พื้น

"จินเป่า ถ้าเอ็งเอากระดาษเช็ดก้นนั่นโยนลงหม้อแกงย่า พี่จะให้ลูกอม"

ไอ้เด็กนี่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ แถมโดนสปอยล์จนเสียคน เห็นลูกอมในมืออู่ต้าชิ่งก็ตาโต วิ่งเข้ามาหา

"จริงเหรอ?"

อู่ต้าชิ่งยัดแคลเซียมใส่ปากมันเม็ดหนึ่ง รสหวานหอมแผ่ซ่านทำเอาเด็กน้อยยิ้มแก้มปริ

อู่ต้าชิ่งโชว์แคลเซียมอีกสองเม็ด "จะทำไม่ทำ? ไม่ทำพี่เอาให้เสี่ยวหย่วนกับหน่วนเป่ากินนะ"

จินเป่าคว้ากระดาษเปื้อนอึวิ่งแจ้นเข้าบ้าน ทันใดนั้นเสียง "กรี๊ด" ของไป๋อวี้หลานก็ดังลั่น ตามมาด้วยเสียงตบตีไก่บินหมาเห่า

อู่ต้าชิ่งกลั้นขำแทบแย่

แต่ฟังจากเสียงร้องไห้ก็รู้ว่าตีไม่เจ็บเท่าไหร่ ย่ารักหลานคนเล็กจะตาย

ไม่นานไป๋อวี้หลานก็เดินด่ากราดออกมา อู่ต้าชิ่งเดาว่าไอ้หลานเวรคงขายเขาเรียบร้อย

แต่คราวนี้ไม่รอให้นางเดินมาถึง อู่ต้าชิ่งก้มหยิบหินก้อนใหญ่ปาลงพื้น "โครม!" เฉียดเท้าไป๋อวี้หลานไปนิดเดียว

"ยายแก่ฟังไว้นะ! เมื่อก่อนไม่อยากถือสา เห็นว่าแก่ใกล้ลงโลงแล้ว แต่ถ้าวันหน้ายังกล้ามาหาเรื่องอีก ข้าจะเอาหินทุบให้ตายคาที่!"

"หนอยแน่ะ! ไอ้ตัวซวย! แม่จะฉีกอกแก!"

ไป๋อวี้หลานเคยตัวกับการเป็นฝ่ายข่มเหง ปากด่าฉอดๆ ไม่เห็นหัวอู่ต้าชิ่ง

อู่ต้าชิ่งไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้มหยิบหินอีกก้อน ไป๋อวี้หลานนึกว่าจะโดนปาใส่ตัว รีบหันหลังวิ่งหนีเข้าบ้าน

แต่หินก้อนนั้นกลับลอยเฉียดหูนาง พุ่งตรงไปที่หน้าต่างบ้าน "เพล้ง!" กระจกแตกกระจายเกลื่อนพื้น!

ถ้าข้าอยู่ไม่เป็นสุข ใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะได้อยู่ดี!