ตอนที่ 17 ต้าชิ่ง เอ็งอยู่บนสวรรค์สบายดีไหม?

แล้วนางเอาลูกไปไว้ไหนล่ะ?

มีน้ำนมขนาดนี้ ก็ต้องมีลูกสิ เด็กคงไม่ได้มุดกลับเข้าไปในท้องหรอกนะ?

แต่อู่ต้าชิ่งรู้ดีว่าไม่ใช่กงการอะไรที่เขาต้องไปสอดรู้สอดเห็น เขาเลยก้มหน้าก้มตาซดบะหมี่ต่อไป

กินเสร็จ หลิวซือเหมิงช่วยเก็บล้าง อู่ต้าชิ่งหยิบหนังสือพิมพ์เก่าๆ เดินย่องไปที่สวนหลังบ้าน

พอเจอยาหยุดน้ำนมที่ซ่อนไว้ในพงหญ้า เขาก็อดสงสารหลิวซือเหมิงไม่ได้

แต่เขาจะไปทำอะไรได้ ทุกอย่างมันเป็นทางเลือกของเธอเอง ไม่ว่าเธอจะยอมพลีกายเพื่อแลกกับการได้กลับเข้าเมือง หรือจะมีความรักลับๆ จนเลยเถิด ก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะไปเที่ยวตัดสินลับหลัง

อีกอย่าง การที่เธอบากหน้ามาขอให้เขาช่วย ก็แสดงว่าเธอเชื่อใจเขา

ขืนเขาปากโป้งไปนิดเดียว โอกาสที่จะได้โควตากลับเมืองของเธอคงปิดตายตลอดกาล

คิดได้ดังนั้น อู่ต้าชิ่งก็แกะกล่องยาหยุดน้ำนมทิ้ง แล้วห่อยาแต่ละแผงด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์อย่างดี

พอมาถึงคิวแกะกล่องถุงยางอนามัยมือเขาก็ชะงักกึก ไม่แน่ใจว่าหลิวซือเหมิงเห็นแล้วจะมีปฏิกิริยายังไง

แต่เขาโอ้เอ้อยู่นาน หลิวซือเหมิงที่เริ่มหมดความอดทนก็เดินตามมาหา

จังหวะนั้นเมฆก้อนใหญ่ลอยมาบดบังดวงจันทร์พอดี อู่ต้าชิ่งอาศัยความมืดโยนภูตน้อยสีฟ้าที่ยังไม่ได้แกะห่อลงไปในกองหญ้า

หลิวซือเหมิงนึกว่ามืดเกินจนอู่ต้าชิ่งหาของไม่เจอ "ให้ช่วยหาไหม?"

"ไม่ต้องๆ เจอแล้ว"

อู่ต้าชิ่งลังเลนิดหน่อย แต่สุดท้ายก็ยื่นถุงยางไปให้พร้อมกับยาหยุดน้ำนม

แต่เหมือนฟ้ากลั่นแกล้ง หลิวซือเหมิงล้วงมือเข้าไปในถุง ดันหยิบเจอถุงยางเป็นชิ้นแรก

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นกลางหน้าผาก "นี่คืออะไร?"

อู่ต้าชิ่งไม่กล้าบอกตรงๆ เลยยืมคำศัพท์ที่เพิ่งเรียนมาจากโลกอนาคตมาใช้ "อ๋อ ร้านยาเขาแถมมาให้น่ะ เอาไปให้เพื่อนคุณด้วยสิ"

หลิวซือเหมิงลองบีบๆ ดู รู้สึกลื่นๆ และมีของเหลวข้างใน ก็ยิ่งสงสัย "ใช้ยังไง?"

คำถามนี้ฆ่าอู่ต้าชิ่งชัดๆ ขืนอธิบายวิธีใช้ไป มีหวังโดนข้อหาลวนลาม

เขาเกาหัวแกรกๆ "เอาไปให้เพื่อนคุณเถอะ ผู้ชายเขาเห็นปุ๊บก็รู้ปั๊บแหละว่าใช้ยังไง"

หลิวซือเหมิงยิ้มเจื่อน "หวังว่าคุณจะช่วยเก็บความลับให้เพื่อนฉันด้วยนะ"

อู่ต้าชิ่งพยักหน้า ในใจคิด เพื่อนเพิ่นอะไรกัน ใครจะมาฝากเพื่อนซื้อของพรรค์นี้ แต่เป็นผู้ชายอกสามศอก จะพูดจาหักหน้าผู้หญิงก็ใช่ที่

ดึกมากแล้ว หลิวซือเหมิงเริ่มร้อนใจ "ฉันต้องรีบกลับแล้ว ขืนปัญญาชนคนอื่นรู้ว่าฉันไม่กลับหอพัก จะแก้ตัวยาก"

อู่ต้าชิ่งผายมือเชิญเธอไปทางประตูหน้า แต่หลิวซือเหมิงดันชี้ไปที่ประตูหลังบ้าน "นั่นมีประตูอยู่ไม่ใช่เหรอ ออกทางหลังบ้านดีกว่า จะได้ไม่เป็นจุดสนใจ"

"ไม่ได้นะ..."

อู่ต้าชิ่งร้องห้ามไม่ทัน หลิวซือเหมิงผลักประตูหลังบ้านเปิดออก อู่ต้าชิ่งจ้องมองทางเดินหลังประตูอย่างใจจดใจจ่อ

ทางเดินยังคงเป็นทางเดินเล็กๆ ที่คุ้นเคยทอดยาวไปสู่หมู่บ้าน อู่ต้าชิ่งถอนหายใจเฮือก หัวใจที่เต้นรัวค่อยๆ สงบลง

หลิวซือเหมิงงง "ทำไมเหรอ ทางนี้เดินไม่ได้เหรอ?"

อู่ต้าชิ่งรีบส่ายหน้า "เปล่าๆ เมื่อก่อนประตูมันเสียน่ะ แต่ตอนนี้ซ่อมแล้ว ไปกันเถอะ"

แต่ในใจเขากลับเต็มไปด้วยคำถาม หรือว่ามีแค่เราคนเดียวที่ผ่านประตูมิติได้?

หรือว่าประตูมิติหายไปแล้ว เรากลับไปโลกอนาคตไม่ได้แล้ว?

ทั้งสองเดินเงียบกริบไปตลอดทางจนถึงหอพักปัญญาชน

ที่หน้าประตู อู่ต้าชิ่งชี้ไปที่ทางเข้า "ขอบคุณมากนะสำหรับวันนี้ ว่างๆ ก็แวะมาเล่นที่บ้านอีกนะ เสี่ยวหย่วนกับหน่วนเป่าชอบคุณมาก"

หลิวซือเหมิงลังเลนิดหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

อู่ต้าชิ่งหันหลังเดินกลับบ้าน เดินไปได้ครึ่งทางก็นึกขึ้นได้

เวรแล้ว! ลืมจักรยานหัวหน้าอู่! นั่นมันสมบัติล้ำค่าที่สุดในหมู่บ้านอู่เจียโกวเชียวนะ ขืนหายไปเขาไม่มีปัญญาใช้คืนแน่

คิดได้ดังนั้น เขาก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง รีบกลับบ้าน ล็อกประตูหน้า แล้วพุ่งตรงไปที่ประตูหลังบ้าน

ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ กลัวว่าเปิดออกไปแล้วจะเจอแต่ทางเดินในหมู่บ้านเหมือนเมื่อกี้

แต่โชคเข้าข้าง พอเปิดประตู เขาก็มายืนอยู่ในโลกอนาคตอีกครั้ง

เที่ยงคืนสิบนาทีพอดี ตลาดนัดวายไปแล้ว รถราบนถนนบางตา

คราวนี้อู่ต้าชิ่งไม่ต้องวิ่ง เวลาหนึ่งชั่วโมงเหลือเฟือสำหรับเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกผ่อนคลายในโลกอนาคต

ถึงอยากวิ่งตอนนี้ก็วิ่งไม่ไหวแล้ว ขาอ่อนเปลี้ยเพลียแรงจากการเข้าห้องน้ำมาราธอนเมื่อหัวค่ำ

พอไปเอารถจักรยานที่จอดทิ้งไว้หน้าร้านยา อู่ต้าชิ่งก็ขี่ชมเมืองยามค่ำคืน

เขาเริ่มเสียใจที่ขี่จักรยานข้ามมา ถ้าตัวคนเดียวหาประตูมิติกลับไปง่ายๆ แต่จักรยานคันเบ้อเริ่มเทิ่มนี่จะเอากลับไปยังไงล่ะเนี่ย?

ขณะกำลังปั่นเพลินๆ สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ ของใครบางคนเดินโซซัดโซเซอยู่ข้างทาง ท่าทางเหมือนคนป่วยหนัก

ครูสอนมาตั้งแต่เด็กให้มีน้ำใจช่วยเหลือผู้อื่น เขามาอยู่โลกอนาคตไม่นานก็ได้รับความช่วยเหลือจากคนตั้งเยอะ พอเห็นคนเดือดร้อน เขาจะนิ่งดูดายได้ไง

เขารีบปั่นเข้าไปหา พบว่าเป็นชายชราอายุมากแล้ว

น่าจะสักแปดเก้าสิบ หรืออาจจะร้อยปี มือหนึ่งกุมหน้าอก ตัวงอด้วยความเจ็บปวด

อายุปูนนี้จะเรียกคุณลุงคงไม่เหมาะ เขาเลยทักว่า "ท่านผู้เฒ่าครับ ไม่สบายเหรอครับ?"

ชายชราเจ็บจนแทบยืนไม่อยู่ "ฉันเจ็บหน้าอก พ่อหนุ่ม... ช่วยพาฉันไปโรงพยาบาลหน่อยได้ไหม?"

อู่ต้าชิ่งรีบลงจากรถไปประคอง "งั้นซ้อนจักรยานผมไปนะครับ แต่ผมไม่รู้ทาง ท่านช่วยบอกทางผมหน่อยนะครับ"

ชายชราถอนหายใจ "สมัยนี้คนดีมีน้ำใจหายาก..."

แต่พอเขาเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้าของอู่ต้าชิ่ง ชายชราก็ตัวแข็งทื่อ ตะลึงงันไปเกือบครึ่งนาที

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นเปลี่ยนสีจากซีดเป็นแดง แล้วกลับมาซีดอีกครั้ง กว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้ "เหมือน... เหมือนจริงๆ... เหมือนกันเปี๊ยบเลย"

น้ำตาไหลพรากอาบแก้มชายชรา

อู่ต้าชิ่งงง "ท่านผู้เฒ่าครับ เจ็บมากจนร้องไห้เลยเหรอครับ อดทนหน่อยนะครับ"

ยิ่งอู่ต้าชิ่งพูด ชายชรายิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจ

อู่ต้าชิ่งไม่กล้าถามอะไรต่อ รีบประคองชายชราขึ้นซ้อนท้าย แล้วปั่นยิกๆ ไปตามทางที่แกชี้

"ท่านผู้เฒ่า กอดเอวผมแน่นๆ นะครับ"

ดูเหมือนอาการชายชราจะแย่ลงเพราะความตื่นเต้น

ในที่สุด อู่ต้าชิ่งก็เจอโรงพยาบาลอยู่ริมถนน เขาไม่สนอะไรทั้งนั้น เข็นจักรยานพุ่งเข้าไปในล็อบบี้เลย

รปภ. จะเข้ามาขวาง "เฮ้ย! เอารถจักรยานเข้ามาทำไม!"

อู่ต้าชิ่งตะโกนลั่น "ช่วยด้วย! หมอ! มีคนป่วย! ช่วยด้วยครับ!"

สิ้นเสียงตะโกน หมอเวรกับพยาบาลก็วิ่งกรูกันออกมาจากห้องฉุกเฉิน

มีหมอคนหนึ่งจำชายชราได้ รีบเข้ามาช่วยประคองลงจากรถเข็นเตียงมารับทันที

พอได้นอนบนเตียง ได้รับการปฐมพยาบาลและให้น้ำเกลือ อาการชายชราก็ดีขึ้น สีหน้าเริ่มมีเลือดฝาด

อู่ต้าชิ่งยืนปาดเหงื่ออยู่ข้างเตียง "ท่านผู้เฒ่า โชคดีนะครับที่ไม่เป็นอะไรมาก... เล่นเอาผมตกใจแทบแย่"

ชายชรามมองอู่ต้าชิ่งด้วยสายตาซาบซึ้ง "พ่อหนุ่ม เธอชื่ออะไร?"

"ผมเหรอ? ผมชื่ออู่ต้าชิ่ง"

"ธ... เธอชื่ออู่ต้าชิ่งงั้นเหรอ?"

น้ำตาชายชราไหลพรากออกมาอีกครั้ง "ต้าชิ่ง ไม่นึกเลยว่าเอ็งจะมาช่วยข้าไว้อีกครั้ง เอ็งอยู่บนสวรรค์สบายดีไหม?"