ตอนที่ 9 ถามไม่ออกจริงๆ

ยาหยุดน้ำนม

เขาทำหน้าปั้นยาก มองสำรวจปัญญาชนสาวหน้ากลมแวบหนึ่ง ดูๆ แล้วก็ไม่น่าจะใหญ่อะไรนี่นา

หลิวซือเหมิงหน้าแดงแปร๊ด "มองอะไร! ไม่ใช่ฉันใช้นะ!"

อู่ต้าชิ่งรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหู "ตะ... แต่ให้ผมไปหาของพรรค์นั้น มันดูไม่ค่อยเหมาะนะครับ"

"ไม่เหมาะตรงไหน คุณก็บอกไปสิว่าซื้อให้คนในครอบครัว ถ้าคุณไม่หามาให้ ฉันจะไปแจ้งจับคุณ"

พูดจบ หลิวซือเหมิงก็ทำท่าจะเดินหนี

อู่ต้าชิ่งตะโกนถามไล่หลัง "เดี๋ยวสิ ผมยังไม่รู้ชื่อคุณเลย"

"หลิวซือเหมิง"

บอกชื่อเสร็จ เธอก็วิ่งเหยาะๆ หายไป

หลิวซือเหมิงเหรอ

เคยได้ยินมาว่าปัญญาชนหญิงหลายคนยอมทำทุกอย่างเพื่อจะได้กลับเข้าเมือง ไม่นึกเลยว่าจะมาแจ็กพอตแตกที่เขา

อู่ต้าชิ่งจำใจต้องกัดฟันไปเสี่ยงดวงในโลกอนาคตดูสักตั้ง

กลับถึงบ้าน เขาล็อกประตูใหญ่ แวะดูเสี่ยวหย่วนกับหน่วนเป่าครู่หนึ่ง แล้วตรงไปที่ห้องเก็บของ ค้นหาถุงตาข่ายมาใส่กุ้งเครย์ฟิช

บ้านหลังนี้เคยเป็นของลุงเก๋อ แกเป็นพวกชอบสะสมของเก่า ในห้องเก็บของเลยมีของสารพัดอย่างทั้งที่ใช้ได้และใช้ไม่ได้

ปกติขาดเหลืออะไร อู่ต้าชิ่งก็มาค้นดูในนี้แหละ

พอจัดของลงตะกร้าเรียบร้อย อู่ต้าชิ่งก็ผลักประตูหลังบ้าน ก้าวข้ามไปสู่โลกอนาคตอีกครั้ง

คราวนี้เขามาถึงเร็วไปหน่อย แม้จะมีพ่อค้าแม่ค้าเริ่มตั้งแผงบ้างประปราย แต่ตลาดนัดยังไม่เริ่ม

สิ่งที่น่าแปลกคือ ตามจุดที่ยังไม่มีพ่อค้าแม่ค้ามา จะมีเชือกกั้นไว้ หรือไม่ก็มีก้อนอิฐทับบนผ้าปูพื้น

สอบถามดูถึงรู้ว่า ตลาดนัดที่นี่ตั้งฟรี ใครมาก่อนได้ก่อน พ่อค้าแม่ค้าเลยต้องรีบมาจองที่

เพื่อกันการทะเลาะเบาะแว้ง ไม่ว่าจะขึงเชือก วางอิฐ หรือแค่วางหนังสือพิมพ์แผ่นเดียว ก็ถือเป็นอันรู้กันว่า 'ที่นี้มีเจ้าของ'

แต่อู่ต้าชิ่งไม่สนเรื่องพวกนั้น เขาแค่อยากรู้ว่าพ่อค้าขายกุ้งเครย์ฟิชมาหรือยัง

โชคดีที่ร้านอาหารต้องเตรียมของเยอะ ร้านขายกุ้งเครย์ฟิชหลายเจ้าเลยมาตั้งร้านกันแต่หัววัน

คราวนี้อู่ต้าชิ่งฉลาดขึ้น เขาหิ้วตะกร้ากุ้งเดินวนดูหลายร้าน จนมีพ่อค้าคนหนึ่งยิ้มให้

เหล่าหวัง "มาส่งของเหรอ ขอดูของหน่อยสิ"

อู่ต้าชิ่งยื่นตะกร้ากุ้งให้ดู "ของดีทั้งนั้นครับ"

เหล่าหวังพ่นควันบุหรี่ ยิ้มมุมปาก "ของดีจริง แต่ที่นี่มันร้านข้างทางนะไอ้น้อง ไม่ใช่ภัตตาคารหรู ต่อให้ของดีแค่ไหนก็ให้ราคาแพงไม่ได้หรอก"

อู่ต้าชิ่งรู้ทัน ดูทรงแล้วตาลุงนี่ต้องอยากได้กุ้งของเขาแน่ๆ

แต่เขาไม่รู้ราคากลาง จะไปต่อรองเลยก็ไม่ได้ "ผมก็แค่อยากหาค่าขนมเล็กๆ น้อยๆ ถ้าลุงสนใจก็ลองเสนอราคามาครับ"

เหล่าหวังชะงัก ไม่นึกว่าเด็กบ้านนอกท่าทางซื่อบื้อจะมีลูกล่อลูกชน

เขาคาบบุหรี่ หยิบกุ้งขึ้นมาพิจารณาถุงหนึ่ง แล้วชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว

อู่ต้าชิ่งรู้ทันเกม ชูสามนิ้วตอบกลับไป

เหล่าหวังทำเสียงจิ๊จ๊ะ "ไอ้หนู ค้าขายแบบนี้ไม่จริงใจเลยนะ"

อู่ต้าชิ่งทำทีเป็นไม่ใส่ใจ "งั้นผมลองไปถามร้านอื่นดูดีกว่า ของพวกนี้ทนทายาด อยู่บนบกเป็นอาทิตย์ก็ไม่ตาย"

"เหอะๆ อยู่น่ะอยู่ได้ แต่เอ็งจะเสียเวลาเปล่า เหนื่อยฟรี ดูร้านลุงสิ รับมาจินละสิบแปด ให้เอ็งยี่สิบเลยเอ้า เห็นว่ายังเด็กหรอกนะเลยเพิ่มให้สองหยวน"

อู่ต้าชิ่งเริ่มจับทางได้

"สิบแปดหยวนนั่นมันกุ้งเขียว ของผมส่วนใหญ่เป็นกุ้งแดง ลุงให้เพิ่มสองหยวนเพราะเป็นกุ้งแดงต่างหาก อย่าคิดว่าผมเด็กแล้วจะหลอกได้นะ"

"โฮ่! รู้จริงนี่หว่า"

อู่ต้าชิ่งนึกในใจ 'อยู่บ้านนอก จะจับไก่กินยังเลือกตัวสีแดงก่อนเลย'

เหล่าหวังเป็นจอมเขี้ยว จะสามสิบหรือยี่สิบเขาก็ไม่เดือดร้อน เพราะเอาไปผัดขายได้จินละ 75 หยวน ยิ่งถ้าเป็นกุ้งแดงยิ่งอัพราคาได้อีก

แต่เขากลัวร้านอื่นจะแย่งของดีไป ถึงตอนนั้นจะมาเสียดายก็สายเกินแก้

"ถ้าลุงสู้ราคาไม่ไหว ผมไปลองถามร้านอื่นดูก็ได้" อู่ต้าชิ่งทำท่าจะลุก

"เดี๋ยวสิ! คุยกันก่อน"

เหล่าหวังทำท่าตัดสินใจลำบาก "เอ้า! เห็นว่าเด็กตัวแค่นี้หากินลำบาก ลุงช่วยสงเคราะห์ สามสิบก็สามสิบ!"

เหล่าหวังยืมตาชั่งร้านขายถั่วฝักยาวข้างๆ มาชั่ง อู่ต้าชิ่งได้เปิดหูเปิดตาอีกแล้ว ตาชั่งยุคนี้ไม่มีลูกตุ้มถ่วงน้ำหนักด้วยแฮะ

ทั้งหมด 85 จิน พอเหล่าหวังควักเครื่องคิดเลขออกมา อู่ต้าชิ่งก็ไม่ตื่นเต้นแล้ว

รวมเป็นเงิน 2,550 หยวน เหล่าหวังหยิบมือถือขึ้นมา ส่งสัญญาณให้อู่ต้าชิ่งหยิบมือถือบ้าง

อู่ต้าชิ่ง "......"

"สแกนสิ"

อู่ต้าชิ่งเกาหัวแกรกๆ "สแกนคืออะไรครับ"

เหล่าหวังหัวเราะลั่น "ไอ้น้อง เอ็งไปอยู่หลังเขาไหนมาเนี่ย สแกนก็คือจ่ายเงินผ่านมือถือไง ไม่ต้องใช้เงินสด"

"ยุคนี้ใครเขาพกเงินสดกัน เงินอยู่ในมือถือสะดวกจะตาย"

"แต่ผมไม่มีมือถือนี่ครับ"

ด้วยการแต่งตัวที่ดูบ้านนอก เหล่าหวังเลยไม่สงสัยอะไร

เขาตบกระเป๋าคาดเอว "ไม่เป็นไร ลุงเตรียมพร้อมเสมอ เงินสดก็มี"

จ่ายเงินเสร็จ เหล่าหวังก็จ้องตะพาบในตะกร้าอู่ต้าชิ่งตาเป็นมัน

"ไอ้ตัวนั้นขายเท่าไหร่"

อู่ต้าชิ่งรีบส่ายหน้า "ตัวนี้ผมจะเอาไปฝากผู้ใหญ่ครับ ไม่ขาย"

ตะพาบเลี้ยงกระดองจะออกเขียว เหล่าหวังมองปราดเดียวก็รู้ว่าตัวนี้ของป่าแท้ๆ

บนกระดองมีวงปีชัดเจน วงละปี นับได้สี่วง

แถมยังมีไข่ตะพาบอีก เขาว่ากันว่ากินสดๆ นี่โด๊ปดีนักแล

เหล่าหวังคลุกคลีกับวงการสัตว์น้ำมานาน ตาถึง รู้ว่าตะพาบในมืออู่ต้าชิ่งไม่ใช่ของเลี้ยงตามฟาร์มดาดๆ ยอมจ่ายไม่อั้น

ยิ่งช่วงปีสองปีมานี้ เขาชักจะเรี่ยวแรงถดถอยอยู่ด้วย

"สองพัน!"

หัวใจอู่ต้าชิ่งเต้นตูมตาม ไม่นึกว่าตะพาบในอนาคตจะแพงหูฉี่ขนาดนี้

แต่เขาตั้งใจจะเอาไปฝากป้าจางซินเหมยแล้ว เงินแค่นี้ซื้อใจเขาไม่ได้หรอก

คิดแล้วเขาก็หยิบไข่ตะพาบในตะกร้าออกมา "ลุงหวัง ไข่ตะพาบนี่ผมให้ลุงฟรีๆ เลยครับ ไว้ผมจับตะพาบได้อีกจะเอามาขายลุงนะ"

เหล่าหวังเห็นอู่ต้าชิ่งใจแข็งไม่ยอมขาย ก็จำใจรับแค่ไข่ตะพาบไว้

ออกจากร้านเหล่าหวัง อู่ต้าชิ่งก็เริ่มกลุ้มใจเรื่องยาหยุดน้ำนมของหลิวซือเหมิงต่อ

คำขู่ว่าจะแจ้งจับดังก้องอยู่ในหัว

หนุ่มจิ้นอย่างเขา จะให้ไปถามหาเรื่องพรรค์นั้น... มันกระดากปากพิลึก

เอาเถอะ เอาตะพาบไปให้ป้าจางซินเหมยก่อน ตอบแทนบุญคุณให้เรียบร้อย

เขาเดินถือกระดาษจดที่อยู่ เดินหาร้านยาไปด้วย จนมาถึงหน้าหมู่บ้านหรูชื่อ "หลงหูชุนเสี่ยว"

โครงการใหญ่อลังการสมชื่อจริงๆ

แล้วเขาก็เจอร้านขายยาอยู่หน้าหมู่บ้านพอดี ด้วยความรู้สึกเหมือนทุบหม้อข้าวตัวเองก่อนออกรบ อู่ต้าชิ่งกัดฟันเดินเข้าไป

ในร้านมีพยาบาลสาวๆ ใส่ชุดกาวน์ขาวสะอาดตา ดูเหมือนนางฟ้า

ผู้ชายปกติเห็นแบบนี้คงใจเต้นตึกตัก แต่อู่ต้าชิ่งไม่มีอารมณ์มาชื่นชมความงาม

ในหัวมีแต่คำถามเดียว... ร้านนี้มียาหยุดน้ำนมขายไหมวะเนี่ย!