บทที่ 24 - การเปลี่ยนแปลงและความลับที่น่าตกใจของหลินฝาน
บทที่ 24 - การเปลี่ยนแปลงและความลับที่น่าตกใจของหลินฝาน
บทที่ 24 - การเปลี่ยนแปลงและความลับที่น่าตกใจของหลินฝาน
อะไรคือเจตจำนงกระบี่
เจตจำนงกระบี่ก็คือสิ่งที่เรียกว่าเจตจำนงแห่งวิถีกระบี่ การก้าวเข้าสู่ขั้นนี้ก็หมายความว่าในวิถีกระบี่สามารถเรียกได้ว่าเป็นปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่แล้ว
ต้องรู้ว่า ในทั่วทั้งจักรวรรดิต้าฮวง ผู้ที่สามารถหยั่งรู้เจตจำนงแห่งวิถียุทธ์ได้นั้นล้วนเป็นการดำรงอยู่ดั่งมังกรในหมู่คน อย่าว่าแต่ระดับวิถีกายเลย ผู้ยิ่งใหญ่ระดับวิถีวิญญาณจำนวนมากก็ยังไม่สามารถหยั่งรู้เจตจำนงแห่งวิถียุทธ์ได้
หลินเสวียนเคยเรียนรู้ที่สำนักศึกษาจี้เซี่ยว่า การสามารถหยั่งรู้เจตจำนงแห่งวิถียุทธ์ในระดับวิถีวิญญาณได้นั้น ถือว่าไม่เลว การสามารถหยั่งรู้เจตจำนงแห่งวิถียุทธ์ในระดับวิถีกายได้นั้นสามารถนับได้ว่าเป็นอัจฉริยะ และการหยั่งรู้เจตจำนงแห่งวิถียุทธ์ก่อนระดับวิถีกายนั้น คืออัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ ถูกเรียกว่าอัจฉริยะเจินอู่!
นั่นก็หมายความว่า การสามารถหยั่งรู้เจตจำนงแห่งวิถียุทธ์ก่อนระดับวิถีกายได้นั้น มีคุณสมบัติที่จะสามารถกลายเป็นระดับเจินอู่เทวะได้!
เห็นได้ชัดว่า ตอนนี้หลินเสวียนได้กลายเป็นคนเช่นนี้แล้ว แม้ว่าอายุของหลินเสวียนจะมากไปหน่อย
หลินเสวียนเก็บเจตจำนงกระบี่ที่แผ่ซ่านทั่วร่าง ทันใดนั้นก็พบว่าบนกำแพงเหล็กรอบๆ กลับมีรอยกระบี่นับไม่ถ้วนเพิ่มขึ้นมา เห็นได้ชัดว่านี่เป็นผลมาจากการที่ตนเองไม่สามารถควบคุมเจตจำนงกระบี่ได้
เหล็กที่ใช้ในห้องลับนี้คือเหล็กกล้าที่ผ่านการหลอมร้อยครั้ง แข็งแกร่งอย่างยิ่ง แต่ก็ยังคงถูกเจตจำนงกระบี่ของหลินเสวียนกรีดเปิดได้อย่างง่ายดาย เพียงพอที่จะเห็นถึงความน่ากลัวของเจตจำนงกระบี่
หลินเสวียนกล้ารับประกันว่า หากต้องสู้กับท่านสี่แห่งตระกูลชุยอีกครั้ง หลินเสวียนเพียงแค่สิบหายใจก็สามารถเอาชนะชุยหย่งตี๋นั่นได้อย่างง่ายดาย!
หลังจากเก็บเจตจำนงกระบี่ทั่วร่างแล้ว หลินเสวียนก็เดินออกจากห้องลับ มุ่งหน้าไปยังลานหน้าบ้านของคฤหาสน์หลิน
“คารวะประมุขตระกูล”
ลานหน้าบ้านของคฤหาสน์หลินเป็นสถานที่ฝึกฝนของศิษย์รุ่นที่สามของตระกูลหลิน ดังนั้นจึงมีศิษย์ตระกูลหลินรวมตัวกันอยู่ไม่น้อย
กลางลานหน้าบ้าน คือลานประลอง
ลานประลองเป็นลานประลองสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่มีความยาวด้านละสิบจ้าง ในขณะนี้บนลานประลอง สองร่างกำลังต่อสู้กันไปมา
หลินเสวียนมองอย่างตั้งใจ หนึ่งในนั้นถึงกับเป็นบุตรชายของตนเองหลินฝาน ส่วนอีกคนหนึ่งคือหลินหลง สายตรงรุ่นที่สามของคฤหาสน์หลิน
หลินหลง เป็นบุตรชายคนโตของหลินไห่ พรสวรรค์เรียกได้ว่าธรรมดา ปีนี้อายุสิบเก้าปี แต่มีพลังเพียงแค่ระดับเปิดหยวนขั้นที่สอง และยังเพิ่งจะทะลวงเมื่อไม่กี่วันก่อน
หลินฝานต่อสู้กับหลินหลง หลินเสวียนก็เกิดความสนใจขึ้นมา
หลินเสวียนไม่ได้ส่งเสียงรบกวนสองคนที่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดบนลานประลอง กลับนั่งลงบนบันไดอย่างสบายๆ
ตอนนี้หลินหลงกำลังใช้วิชายุทธ์ระดับห้า หมัดระเบิด พลังแข็งแกร่งอย่างยิ่ง แต่หมัดนี้ไม่คล่องแคล่ว
เมื่อเผชิญกับหมัดระเบิดของหลินหลง หลินฝานก็เผชิญหน้าอย่างสงบนิ่ง ฝีเท้าไม่สับสนเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งฝีเท้าของหลินฝานนั้นเหยียบย่างอย่างมีจังหวะ และยังมีความคล่องแคล่วอย่างยิ่ง
หลินเสวียนหรี่ตาทั้งสองข้างลงเล็กน้อย ด้วยสายตาของตนเอง หลินเสวียนสามารถมองออกได้ในพริบตาว่าวิชาเคลื่อนไหวของหลินฝานไม่ธรรมดา เกรงว่าจะเป็นระดับเก้าขึ้นไป!
วิชาเคลื่อนไหวเช่นนี้ ตระกูลหลินไม่มี เพราะที่ดีที่สุดของตระกูลหลินก็คือก้าวเงาเหยียบของหลินเสวียน ตอนนี้กลายเป็นก้าวท่องมังกรแล้ว
“อ๊าาาา หมัดเจ็ดวิญญาณเทวะ!”
พลังทั่วร่างของหลินหลงยิ่งใหญ่ดั่งเมฆา เปล่งประกายแสงสีทองออกมา หมัดเจ็ดวิญญาณเทวะเป็นวิชายุทธ์ระดับหก และยังเป็นรางวัลที่หลินเสวียนให้แก่หลินหลง
เห็นได้ชัดว่า หลินหลงต้องการจะตัดสินแพ้ชนะด้วยกระบวนท่านี้!
“หลินหลง เล่นจริงหรือ!?”
หลินฝานมองดูกระบวนท่านี้ สีหน้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย กลับมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า
“อิอิ ท่านอาเล็ก รับหมัดเจ็ดวิญญาณเทวะของข้าหนึ่งกระบวนท่า!”
หลินหลงตะโกนลั่น พุ่งตรงไปยังหลินฝาน
ศิษย์ตระกูลหลินล้อมวงกัน ต่างก็มองดูฉากนี้อย่างตื่นเต้น ระดับเปิดหยวน ในรุ่นที่สามของตระกูลหลินยังค่อนข้างน้อย
ทั่วร่างของหลินฝานมีเงารางๆ ของมังกรแวบผ่าน พลันเห็นว่าหลินฝานสองมือประสานอินอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้าก็มีตราประทับรูปมังกรสายหนึ่งขวางอยู่หน้าหลินฝาน
“ตราลมหายใจมังกร!”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ตราลมหายใจมังกรก็หลุดออกจากมือโดยตรง
“ตูม!”
หมัดเจ็ดวิญญาณเทวะปะทะกับตราลมหายใจมังกรของหลินฝาน หลินหลงถึงกับสู้ไม่ได้ ถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง ถอยไปจนถึงขอบลานประลองถึงจะสามารถทรงตัวได้อย่างยากลำบาก
หลินฝานตอบสนองอย่างรวดเร็ว ก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่แปลกประหลาดมาถึงหน้าหลินหลงในพริบตา นิ้วหนึ่งชี้ไปที่คอของหลินหลง
“เจ้าแพ้แล้ว”
มุมปากของหลินฝานยกขึ้นเล็กน้อย
หลินหลงถอนหายใจยาว ตนเองแพ้แล้วจริงๆ หากเป็นการต่อสู้เดิมพันชีวิต เช่นนั้นตนเองในตอนนี้ก็ตายแล้ว
“แปะ แปะ แปะ...”
หลินเสวียนปรบมือ ค่อยๆ เดินขึ้นมา
“คารวะประมุขตระกูล”
“ท่านพ่อ”
หลินฝานยิ้มพลางประสานหมัดคารวะหลินเสวียนหนึ่งครั้ง ทั่วร่างเผยให้เห็นความมั่นใจ
ส่วนหลินหลงก็รีบประสานหมัดคารวะ
“การประลองครั้งนี้ ดีมาก หลินหลง หมัดเจ็ดวิญญาณเทวะของเจ้าฝึกฝนได้ไม่เลว ควรค่าแก่การยกย่อง”
หลินเสวียนกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
เมื่อได้รับการยกย่องจากประมุขตระกูล หลินหลงก็รีบกล่าวขอบคุณ ดีใจอย่างยิ่ง
หลังจากพูดถึงหลินหลงแล้ว หลินเสวียนก็หันไปมองลูกชายของตนเอง
“ฝานเอ๋อร์ ตามข้ามา”
“หา? ได้”
หลินฝานตะลึงไปก่อน จากนั้นก็เดินตามหลังหลินเสวียนไป
คนอื่นๆ มองดูฉากนี้ก็มีแต่ความอิจฉา
แต่ทว่า ในขณะนี้ในคฤหาสน์หลินก็ไม่มีใครกล้าดูถูกนายน้อยคนนี้อีกต่อไปแล้ว ด้วยอายุสิบหกปีเอาชนะหลินหลงระดับเปิดหยวนขั้นที่สองได้ คนเช่นนี้หากยังนับว่าเป็นคนไร้ค่า เช่นนั้นทั้งตระกูลหลินก็เป็นคนไร้ค่า
“ท่านพ่อ อย่างไรเล่า?”
เมื่อเดินตามข้างกายหลินเสวียน หลินฝานก็ยิ้มพลางสอบถาม
“ฝานเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าคนเราล้วนมีความลับ ความลับของเจ้า พ่อไม่มีความสนใจ แต่เจ้าต้องรู้ไว้หนึ่งอย่าง นั่นก็คือเก็บความลับของเจ้าให้ดี อย่าบอกใครเด็ดขาด!”
สายตาของหลินเสวียนมองหลินฝานอย่างจริงจังกล่าว
หลินเสวยังคงรักลูกชายคนเดียวของตนเองคนนี้อย่างยิ่ง อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง
และหากไม่ดูแลลูกชายของตนเองให้ดี ตนเองก็ไม่มีหน้าไปพบกับแม่ของหลินฝาน
หลินฝานได้ยินคำพูดของหลินเสวียน ก็ตะลึงไปอีกครู่หนึ่ง จากนั้นก็เผยรอยยิ้มออกมา
“ท่านพ่อ ข้ารู้ ข้าจะทำ”
“เจ้าเด็กดี ดูจากพลังของเจ้าตอนนี้ น่าจะเป็นระดับเปิดหยวนขั้นที่สองแล้วกระมัง!”
หลินเสวียนลูบท้ายทอยของหลินฝาน พลางกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
“อืม เพิ่งจะทะลวงถึงระดับเปิดหยวนขั้นที่สองเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้พลังต่อสู้ไม่แน่ใจ อย่างไรเสียตอนที่สู้กับหลินหลงหลานชาย ข้าใช้พลังเพียงห้าส่วน”
หลินฝานยักไหล่กล่าว
หลินเสวียนหัวเราะอย่างจนปัญญา เจ้าเด็กคนนี้ ถึงกับยังจะมาอวดอีก พ่อของเจ้ายังไม่ได้อวดเลยนะ!
“ท่านพ่อ”
“อืม?”
“ข้าขอถามคำถามหนึ่งได้หรือไม่?”
หลินฝานพลันเก็บรอยยิ้ม ใบหน้ากลายเป็นจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย
“เจ้าเด็กโง่ เจ้าเป็นอะไรไป?”
ตอนนี้หลินเสวียนดีใจมาก ลูกชายของตนเองมีโอกาสที่น่าทึ่ง อนาคตข้างหน้าย่อมไร้ขีดจำกัด
“คือ ข้าไม่เคยเห็นแม่ของตนเองเลย ท่านพ่อก็ไม่เคยรับอนุภรรยา ข้าอยากจะรู้ว่าแม่ของข้าอยู่ที่ไหน”
หลินฝานหันไปมองหลินเสวียน สายตาเต็มไปด้วยความหวัง
ลำคอของหลินเสวียนพลันเหมือนถูกอะไรอุดตัน อยากจะอธิบายแต่ก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
“ฮ่าๆๆ...”
หลินเสวียนหัวเราะอย่างขมขื่น “แม่ของเจ้า น่าจะไปที่ที่ไกลมาก”
“ไกลแค่ไหน!?”
เมื่อได้ยินว่าแม่ของตนเองยังอยู่ หลินเสวียนก็ดีใจจนเนื้อเต้น
“ไม่รู้ อย่างไรเสีย... น่าจะไกลกว่าทั้งต้าฮวง!”