บทที่ 16

แม้จะต้องเผชิญกับสถานการณ์น่าตกใจตรงหน้า แต่สีหน้าของไซม่อนก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย เขาเดินเอ้อระเหยตรงไปข้างหน้า

“ผมกลับบ้านแล้วครับ คุณพ่อ” ไซม่อนกล่าวทักทายดักลาสซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะ หลังจากนั้น ไซม่อนก็หันไปมองอีกคนข้างกาย “พี่สะใภ้ก็มาด้วยเหรอ?”

ฟิโอน่าเป็นพี่สะใภ้ของไซม่อน เมื่อห้าปีที่แล้ว พี่ชายของไซม่อนเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ดังนั้น เขาจึงต้องกลับไปรับช่วงต่อจากตระกูลแซคคารี่

หลังจากพี่ชายของไซม่อนเสียชีวิต ฟิโอน่าและโฮเวิร์ดได้ย้ายออกไป ทั้งสองทำเช่นนั้นเพราะไม่อยากอยู่ในบ้านหลังนี้ พวกเขาต่างก็ต้องเห็นสิ่งของหลายอย่างซึ่งเป็นเหมือนตัวกระตุ้นความทรงจำของคนที่เสียไป

ดักลาสมองดูไซม่อนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาถามขึ้นด้วยเสียงเข้ม “ลูกไปไหนมา? ทำไมเพิ่งกลับมาถึงบ้านเอาป่านนี้ล่ะ?”

ไซม่อนเลิกคิ้วและรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างน่าตลก “พ่อครับ ผมโตแล้วนะ กลับบ้านช้าไม่เห็นเป็นอะไรเลย”

อันที่จริง ไซม่อนรู้ดีว่าพ่อของตนถามแบบนั้นเพราะต้องการที่จะรู้ว่าเขาได้อยู่กับชารอนหรือไม่

ดักลาสพ่นลมหายใจเสียงดัง “ผู้หญิงที่ชื่อว่าชารอนอยู่ไหนกันล่ะ? เธอเข้ามาทำลายงานเลี้ยงไม่พอ เธอยังไม่กล้ายอมรับผลที่ตามมาด้วยงั้นเหรอ? ลูกพาเธอออกไปไม่ใช่หรือยังไงกัน?”

ฟิโอน่าซึ่งนั่งอยู่ข้างดักลาสอยากถามไซม่อนเช่นนั้นเหมือนกัน เนื่องด้วยดักลาสได้หยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด ฟิโอน่าจึงอดใจไม่ไหว "ไซมอน ชารอนไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีหรอกนะ เพราะเมื่อห้าปีก่อน เธอทำเรื่องน่ารังเกียจและนอกใจโฮเวิร์ด แถมตอนนี้ การกลับมาของชารอนต่างก็มีแต่จะสร้างปัญหา นายควรอยู่ให้ห่างจากผู้หญิงคนนั้นเสียนะ"

“ใช่ค่ะ ชารอนไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาอย่างที่คุณลุงคิดนะคะ เมื่อก่อนฉันโง่เองแหละที่ยอมเป็นเพื่อนกับคนแบบนั้น ตอนนั้นฉันยังไม่รู้จักธาตุแท้ของเธอเลย ฉันเองก็เพิ่งมารู้ทีหลังนี่แหละค่ะว่าเธอเคยคบผู้ชายคนอื่นทั้งที่มีแฟนอยู่แล้ว เธอไปมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นโดยที่โฮเวิร์ดก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ ตอนนั้นฉันสงสารโฮเวิร์ดมากเลยล่ะค่ะ”

แซลลี่เผยหน้าเศร้าในระหว่างที่กำลังสนับสนุนคำพูดของฟิโอน่า เธอเกลียดชารอนมากถึงมากที่สุด เพราะชารอนเป็นตัวการที่ทำให้งานเลี้ยงวันครบรอบแต่งงานของเธอพังลง

นอกจากนี้ ชารอนยังทำให้แซลลี่สติหลุดต่อหน้าสาธารณชนอีกด้วย ด้วยเหตุนั้น ความประทับใจของทุกคนที่มีต่อแซลลี่ในฐานะผู้หญิงทรงสง่างามได้หายไปหมดแล้ว อันที่จริง แซลลี่อยากให้ชารอนตายไปเลยด้วยซ้ำ!

ทว่า สิ่งที่ทำให้แซลลี่ตกใจคือคำพูดที่ชารอนกระซิบข้างหู 'ชารอนรู้ความลับของเราแล้วงั้นเหรอ?'

แซลลี่ยกมือขึ้นและสัมผัสท้องของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

โฮเวิร์ดไม่พูดอะไรออกมาสักคำ โฮเวิร์ดสังเกตเห็นว่าแซลลี่กำลังตัวสั่น เขาคิดว่าเธอน่าจะเป็นเช่นนั้นเพราะความโกรธ โฮเวิร์ดผู้เป็นสามีรู้สึกแย่ไม่น้อย ทันใดนั้น เขาก็เดินเข้าไปกอดแซลลี่และปลอบประโลมเธอ

ทันทีที่ได้ยินคำกล่าวหาของคนในครอบครัวที่มีต่อชารอน ไซม่อนก็กล่าวคำพูดอย่างเฉยเมย “ถึงเธอจะเป็นคนแบบนั้นแล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ? แต่ยังไงเสีย คืนนี้เธอก็เป็นคู่ควงของผม แถมเธอก็ถูกรังแกด้วย เพราะแบบนั้น ผมต้องปกป้องเธอ”

“ลูกไม่ได้ยินพวกเขาบอกรึยังไงกันว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ต่างอะไรกับนางเพศยาน่ะ? ลูกคิดว่าเธอไม่ได้หวังอะไรจากลูกจริง ๆ เหรอ?” ดักลาสเชื่อในสิ่งที่ฟิโอน่าพูด นอกจากนี้ ดักลาสจะไม่ยอมให้ลูกชายของตนเข้าใกล้ผู้หญิงคนนี้อีกด้วย

“แล้วพวกคุณมีหลักฐานอะไรว่าเธอเป็นนางเพศยาล่ะ? แค่คำพูดไม่กี่คำของพวกอื่น พวกคุณก็ตัดสินไปแล้วเหรอครับว่าเธอเป็นคนแบบนั้น?” ไซม่อนตอบอย่างใจเย็น

"เรามีหลักฐาน เรามีรูปถ่ายด้วย!" แซลลี่กล่าวคำพูดออกมาด้วยความเป็นห่วง

"งั้นเหรอ? แล้วรูปถ่ายอยู่ไหนแล้วล่ะ?" ไซม่อนถาม

สีหน้าของแซลลี่เริ่มซีดลง เพราะภาพถ่ายเหล่านั้นหายไปนานแล้ว

เมื่อห้าปีที่แล้ว หลังจากงานวิวาห์สิ้นสุดลง โฮเวิร์ดได้พยายามถามหารูปถ่ายของชารอน แต่ทว่า โปรเจ็กเตอร์ถ่ายภาพกลับเสีย และแฟลชไดรฟ์ก็ถูกทำลายพร้อมกับรูปถ่าย ยิ่งไปกว่านั้น โฮเวิร์ดไม่สามารถหาตัวผู้ชายในรูปได้เลยด้วย

อีกทั้ง ในช่วงนั้นมีผู้คนเข้าร่วมงานวิวาห์มากเกินไป มันจึงไม่มีใครสังเกตเห็นอะไรเลยสักนิด

รูปถ่ายคือหลักฐานเดียวที่สามารถบอกได้ว่าชารอนนอกใจโฮเวิร์ด ทว่า มันกลับหายไปหมดแล้ว

ไซม่อนสังเกตเห็นว่าพวกเขาไม่สามารถหาหลักฐานมาโชว์ได้ เพราะเหตุนั้น ไซม่อนจึงกล่าวคำพูดออกมา "งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอกลับไปที่ห้องก่อนก็แล้วกัน"

"หยุดอยู่ตรงนั้นเลย!" ดักลาสตะโกนออกมา

ไซม่อนหันกลับมา "พ่อมีอะไรอีกล่ะ?"

“พรุ่งนี้ลูกต้องบังคับชารอนให้ออกจากบริษัทของเราเสีย!” ดักลาสสั่ง

ไซม่อนขมวดคิ้ว “พ่อครับ เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ ถ้าเกิดผมไล่เธอออกแบบนั้น พวกพนักงานในบริษัทจะคิดยังไงกับผมกันล่ะ? บริษัทเซ็นทรัลคอร์ปอเรชั่นจะไม่มีวันปล่อยให้เหตุการณ์ไร้ความยุติธรรมแบบนั้นเกิดขึ้นอย่างแน่นอน”

ไซม่อนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดเสริมขึ้น “ถ้าคิดแบบนั้น พ่อก็เก็บแรงตัวเองเอาไว้เถอะครับ ผมว่าพ่อน่าจะพักผ่อนให้มากกว่านี้นะ” ไซม่อนหันหลังกลับไปและเดินขึ้นไปยังชั้นบนโดยไม่ลังเล ไซม่อนไม่แม้แต่จะสนใจท่าทีอันน่าสะพรึงกลัวบนใบหน้าของผู้เป็นบิดาเลยแม้แต่น้อย

“แก... ไอ้ลูกเลว! แกกำลังพยายามยั่วโมโหฉันอยู่งั้นเหรอ?” ดักลาสตะโกน

ฟิโอน่าลุกขึ้นและรีบเข้าไปปลอบดักลาสอย่างรวดเร็ว "ใจเย็นก่อนค่ะ คุณพ่อ ทั้งหมดเป็นความผิดของชารอน ว่าแต่ไซม่อนรู้จักเธอมานานแค่ไหนแล้วล่ะ? แต่ถึงยังไง เธอก็กำลังจะทำให้ไซม่อนหลงผิดอีกด้วย"

“ฉันบอกไปแล้วไงว่าก่อนหน้านี้ชารอนเป็นนางเพศยา ไม่อย่างนั้น เธอจะเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับผู้ชายคนอื่นอีก” ในตอนนี้ แซลลี่พลันพูดถึงชารอนแย่กว่าเดิมไปอีก

ทว่า โฮเวิร์ดยังคงไม่พูดอะไรออกมาสักคำ หลังจากได้ยินคำพูดของแซลลี่ สีหน้าของโฮเวิร์ดก็เปลี่ยนไป

ฟิโอน่าเหลือบมองไปยังโฮเวิร์ด ดูเหมือนโฮเวิร์ดกำลังนึกอะไรบางอย่างอยู่ ทันใดนั้น ฟิโอน่าก็กล่าวคำพูดออกมา "คุณพ่อคะ ไซม่อนเองก็ไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ ทำไมพ่อไม่ปล่อยให้เขาได้แต่งงานหรือมีครอบครัวไปเสียล่ะ? เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ไซม่อนจะได้ไม่ได้ถูกนางเพศยาคนไหนมาหลอกไงล่ะคะ"

ดักลาสสูดหายใจเข้า “พ่อเองก็กำลังคิดว่าจะให้เขาแต่งงานเร็ว ๆ นี้เหมือนกัน แต่พวกเธอรู้ไหมล่ะว่าช่วงนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากเข้ามาอยู่ในชีวิตเขาเลย?!”

ฟิโอน่าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกไป “พ่อคะ ให้ลูกจัดการเรื่องนี้ให้ไหมล่ะคะ? เดี๋ยวลูกจะหาภรรยาที่ดีให้กับไซม่อนเองค่ะ”

"เธอเนี่ยนะ?" ดักลาสมองไปที่ฟิโอน่าอย่างสงสัย

ฟิโอน่าเผยท่าทางมั่นใจ “พี่สะใภ้ก็ไม่ต่างอะไรกับแม่ไม่ใช่หรือคะ? เพราะตอนนี้คุณแม่ก็ไม่อยู่แล้ว ลูกคนนี้ซึ่งเป็นพี่สะใภ้ของไซม่อนจะต้องรับผิดชอบเรื่องการแต่งงานของเขาเองค่ะ”

ดักลาสเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยคำพูดขึ้น "งั้นก็ดีแล้วแหละ มันคงถึงเวลาแล้วแหละที่จะหาใครสักคนมาใช้ชีวิตร่วมกับเขา"