05 คิระ โยชิคาเงะ เป็นฮีโร่เหรอ?

เท่าที่ คิระ โยชิคาเงะ รู้ แม้ว่า เอนเดเวอร์ จะดูเหมือนวิลเลิน ชายกล้ามโตที่ร่างกายส่วนบน แขน และขา ห่อหุ้มด้วยเปลวไฟที่ลุกโชน และเคราที่ทำจากไฟ รัศมีที่น่าเกรงขามของเขาก็เหนือกว่าอาชญากรที่ชั่วร้ายที่สุดเสียอีก เขาติดอันดับท็อปเท็นในลิสต์ "ฮีโร่ที่ดูเหมือนวิลเลิน" เป็นประจำ

ในทางกลับกัน เอนเดเวอร์ ก็กระตือรือร้นอย่างมากในฐานะ โปรฮีโร่ ในวิกฤตการณ์ทุกประเภท และเป็นพลังยับยั้งที่แข็งแกร่งต่อเหล่าวิลเลิน เขาและ ออลไมท์ เปรียบเสมือนเสาหลักสองต้นที่ไม่อาจสั่นคลอนซึ่งค้ำจุนสันติภาพในญี่ปุ่น

"นี่นายกำลังพูดถึง เอนเดเวอร์ คนนั้นน่ะเหรอ?" อุสึชิมิ คามิเอะ ดูเหมือนจะไม่เข้าใจความไม่พอใจของ อินาสะ เช่นเดียวกับ โยชิคาเงะ "เขาดูดุร้ายและอารมณ์ร้อน แต่จริงๆ แล้วเขาเป็นคนดีอย่างน่าประหลาดนะ รู้ไหม?"

โยชิคาเงะ ไม่ได้ตอบ แต่ อินาสะ ดูออกจาสีหน้าของเขาว่าเขาเองก็มีความคิดเห็นเหมือนกัน เป็นคนดีที่แค่ดูน่ากลัว

"อ่า บางทีเธออาจจะพูดถูก"

อินาสะ ยิ้มขมขื่น จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นจ้อง คามิเอะ "เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือฉันจะได้รับโควตาแนะนำตัวเข้า โรงเรียนมัธยมปลายชิเค็ทสึ ได้ไหม นอกจาก U.A. แล้วหลักสูตรฮีโร่ที่ดีที่สุดที่ฉันนึกออกก็คือ ชิเค็ทสึ"

ในโลกของฮีโร่ มีคำกล่าวว่า: "U.A. แห่งตะวันออก, ชิเค็ทสึ แห่งตะวันตก" โปรฮีโร่ จำนวนมากจบการศึกษาจากหลักสูตรฮีโร่ของโรงเรียนมัธยมปลายทั้งสองแห่งนี้ และ โรงเรียนมัธยมปลายชิเค็ทสึ ก็เป็นโรงเรียนเดียวที่ชื่อเสียงและคุณภาพการศึกษาสามารถทัดเทียมกับ U.A. ได้

"ถูกต้อง"

ในขณะที่ โยชิคาเงะ และ อินาสะ ยังไม่ได้แตะอาหารเลย แต่เด็กสาวกลับสั่งขนมอบเพิ่มอย่างมาการอง และกำลังกินมันอย่างเอร็ดอร่อย โยชิคาเงะ เริ่มจะรำคาญเล็กน้อย จึงยกจานขึ้นเพื่อให้เธอเอื้อมไม่ถึงของหวาน

คามิเอะ ทำแก้มป่องก่อนจะแนะนำตัวเองอย่างถูกต้อง

"ชิเค็ทสึ อาจจะไม่หวือหวาเท่า U.A. แต่พวกเราแข็งแกร่งมาก ทุกปี นักเรียนของเราหลายคนได้รับใบอนุญาตฮีโร่ เรายังยินดีต้อนรับนักเรียนที่มีความสามารถให้มาสมัครด้วย ฉันเป็นนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมต้นในเครือของ ชิเค็ทสึ และฉันได้รับเลือกให้เป็นทูตรับสมัครนักเรียนของโรงเรียน" เธอทำท่าชูสองนิ้วเหมือนกำลังโพสท่าถ่ายรูปและเอียงคออย่างน่ารัก "แหม ดูสิ ฉันน่ารักใช่ไหมล่ะ~"

เมื่อเห็นสีหน้าของ โยชิคาเงะ เริ่มมืดมนอีกครั้ง คามิเอะ ก็เลิกทำตัวน่ารักและพูดต่อ "จริงๆ แล้ว โรงเรียนมีโควตาเข้าเรียนแบบไม่ต้องสอบ 1 ที่นั่งในแต่ละปี แน่นอนว่า เราไม่สามารถให้มันกับนายแบบไม่มีเงื่อนไขได้ นายต้องพิสูจน์ความแข็งแกร่งของนาย"

"โดยปกติ ที่นั่งนี้ควรจะถูกมอบให้คนอื่นไปแล้ว แต่..." คามิเอะ เหลือบมอง อินาสะ ก่อนพูดต่อ "เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับนายด้วยนะ ที่นั่งนี้เดิมทีถูกจองไว้ให้ลูกชายของ เอนเดเวอร์ โทโดโรกิ โชโตะ ทุกอย่างถูกจัดการไว้หมดแล้ว แต่แล้ว โรงเรียนมัธยมปลาย U.A. ก็ประกาศกะทันหันว่า ออลไมท์ จะไปสอนที่นั่น เอนเดเวอร์ เลยเปลี่ยนใจและส่งลูกชายไปที่ หลักสูตรฮีโร่ ของ U.A. แทน"

"งั้นเธอกำลังจะบอกว่าที่นั่งนั้นยังว่างอยู่?" โยชิคาเงะ พูดแทรกขึ้น

"เป๊ะเลย" คามิเอะ พยักหน้ายืนยัน

"ฮ่าฮ่าฮ่า..." อินาสะ หัวเราะลั่น "น่าขันชะมัด ฉันเลือกออกจาก U.A. เพราะ เอนเดเวอร์ และตอนนี้ ก็เพราะเขา ฉันถึงมีโอกาสได้เข้า ชิเค็ทสึ..."

คามิเอะ จิบชาที่เกือบจะหมดแก้วอย่างสบายอารมณ์ "แล้ว นายจะเอายังไง? จะยอมแพ้เหรอ? นี่มันเกี่ยวกับ เอนเดเวอร์ นะรู้ไหม"

อินาสะ กำหมัดแน่นและส่ายหัวช้าๆ "การเกลียด เอนเดเวอร์ เป็นแค่ความรู้สึกส่วนตัวของฉัน มันไม่เกี่ยวข้องกับเป้าหมายในการเป็นฮีโร่ของฉันเลย แม้ว่าฉันจะเป็นแค่คนที่มาเก็บโอกาสที่เหลือไว้ ฉันก็ไม่สามารถยอมแพ้มันได้ง่ายๆ"

"อย่างไรก็ตาม การได้ที่นั่งนี้มาไม่ง่ายนะ" คามิเอะ สาดน้ำเย็นใส่ความกระตือรือร้นของเขาทันที "นายต้องผ่านการทดสอบที่ยากอย่างเหลือเชื่อ อืม น่าจะยากกว่าการสอบโควตาแนะนำตัวของ U.A. หลายเท่าเลยล่ะ"

อินาสะ ยิ้มอย่างมั่นใจ เหมือนกับรอยยิ้มของ ออลไมท์ "ความยากลำบากไม่ใช่สิ่งที่มาจำกัดความสามารถของฉัน ตรงกันข้าม ยิ่งฉันจนตรอกมากเท่าไหร่ ศักยภาพของฉันก็จะยิ่งส่องประกายมากเท่านั้น"

อินาสะ พยายามตบไหล่ โยชิคาเงะ แต่เขาหลบได้อย่างเงียบเชียบ

หมอนี่มันเหมือนตัวเอกเลือดร้อนจริงๆ โยชิคาเงะ คิดในใจ ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบหรอกนะ

"แต่เรื่องทั้งหมดนี้มันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?" โยชิคาเงะ แทรกขึ้นมาทันที "ฉันเป็นแค่พนักงานพาร์ทไทม์ ทำไมเธอถึงปล่อยให้ฉันมารับรู้เรื่องทั้งหมดนี้ด้วย?"

แม้ว่า อินาสะ จะต้องวิ่งแจ้นไปเล่าทุกอย่างให้เขาฟังทีหลังแน่ๆ แต่นั่นมันก็ไม่เกี่ยวกับท่าทีของ คามิเอะ ที่มีต่อเขา ทำไมเธอถึงให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้มาร่วมฟังด้วย?

"นายอยากรู้เหรอว่าทำไม...?" คามิเอะ คว้ามือทั้งสองข้างของ โยชิคาเงะ ไว้ทันที ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความชื่นชมอย่างแรงกล้าของแฟนคลับที่ได้เจอไอดอล "ก็เพราะฉันอยากเจอนายยังไงล่ะ ฮีโร่ของฉัน"

"นายจำเรื่องเมื่อปีที่แล้วได้ไหม? ที่ธนาคาร...นายยืนเผชิญหน้ากับพวกวิลเลินใช่ไหมล่ะ? ในขณะที่คนอื่นๆ หมอบอยู่กับพื้นตัวสั่น แม้ว่าพวกมันจะชี้ปืนมาที่นาย นายก็ยังมีกล้าเผชิญหน้ากับพวกเขา ช่วยซื้อเวลาให้ตำรวจ..."

โยชิคาเงะ พอจะจำเหตุการณ์ที่ คามิเอะ พูดถึงได้ลางๆ

ในตอนนั้น เขาต้องการเอาค่าจ้างไปฝากเข้าบัญชีธนาคาร ขณะที่เขากำลังรับบริการ ก็มีชายติดอาวุธหลายคนบุกเข้ามาปล้นธนาคาร เขาไม่ได้อยากเข้าไปยุ่ง แค่เงินของเขาฝากเข้าบัญชีเรียบร้อย เขาก็ไม่สนแล้วว่าธนาคารจะสูญเสียไปเท่าไหร่

แต่ที่ไม่คาดคิดคือ หนึ่งในโจรมันไม่รู้อะไรเลย และชี้ปืนมาที่เขา พยายามจะกระเป๋าในมือเขา

ล้อกันเล่นรึไง!? นั่นมันเงินที่เขาหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองนะ คนที่ไม่ได้ลงแรงอะไรเลยพยายามจะมาแย่งมันไปงั้นเหรอ?

โยชิคาเงะ จำได้ว่าพูดอะไรไปสองสามคำ อาจจะเป็นการยั่วยุพวกมันทั้งหมด แม้ว่าหนึ่งในนั้นจะดูเหมือนกำลังจะโจมตีเขา แต่พวกมันก็ได้ยินเสียงตำรวจตะโกนจากทางเข้า พวกมันเลยรีบจับเขาเป็นตัวประกันและพยายามหลบหนีไปพร้อมกับถุงเงินหลายใบ

อาจจะเพราะเขา ตำรวจเลยลังเลที่จะลงมือ โปรฮีโร่ ที่มาถึงที่เกิดเหตุก็ต้องยั้งมือไว้เพราะปืน ทำให้กลุ่มอาชญากรค่อยๆ ได้เปรียบ

และจากนั้น ก็เหมือนกับละครในงานเทศกาลฮีโร่ ออลไมท์ ก็ร่อนลงมาจากฟ้าราวกับพระเจ้า เขายืนอยู่ตรงนั้นอย่างเปิดเผย และด้วยความเร็วที่อาชญากรไม่ทันได้ตอบโต้ เขาก็เข้ามาช่วยโยชิคาเงะได้ในทันที

เหตุการณ์นั้นเป็นที่ฮือฮามากในตอนนั้น สังคมตำหนิความไร้ความสามารถของตำรวจและการนิ่งเฉยของโปรฮีโร่ ความคิดที่ว่า "ประเทศนี้ดีขึ้นได้ก็เพราะเรามี ออลไมท์" แพร่กระจายไปทั่วญี่ปุ่น

"ออลไมท์ เป็นคนจัดการสถานการณ์นั้นไม่ใช่เหรอ? มันไม่น่าจะเกี่ยวกับฉันเท่าไหร่นะ" โยชิคาเงะ ถาม ถ้าเธออยู่ที่นั่น เธอก็น่าจะรู้ว่าเขาเองก็นิ่งเฉยไม่ต่างจากฮีโร่คนอื่นๆ

...อืม โอเค เขาก็ทำอะไรไปบ้างเหมือนกัน เขาได้วางระเบิดไว้บนตัวไอ้เวรที่เอาปืนมาจ่อหัวเขา หลังจากที่เขาได้รับการช่วยเหลือในฐานะ "เหยื่อผู้โชคดี" เขาก็แอบกดชนวนระเบิดจากในฝูงชน ถ้าไม่ได้รับการรักษาจาก "อัตลักษณ์" อะไรบางอย่าง หมอนั่นคงต้องนอนติดเตียงไปตลอดชีวิต

คามิเอะ เลียนแบบน้ำเสียงของ โยชิคาเงะ ในวันนั้น "'ถ้าพวกแกเลือกที่จะหยุดตอนนี้ ฉันจะให้ตำรวจหาทางลงให้ แต่ถ้าพวกแกยังชี้ปืนมาที่ฉัน ฉันก็ไม่เกี่ยงที่จะทำให้พวกแกต้องใช้เวลาที่เหลือทั้งชีวิตในคุก' นายพูดแบบนี้ใช่ไหมล่ะ? ฉันอยู่ข้างหลังนายเป๊ะเลย!"

ฉันพูดอะไรน่าอายแบบนั้นออกไปจริงๆ เหรอ? เขาคงจะโกรธจัดเรื่องเงินของเขาจนเผลอพูดอะไรที่เหมือนวิลเลินแบบนั้นออกไปโดยไม่ทันคิด

อ่า ทำยังไงฉันถึงจะปิดปากคนที่รู้ประวัติศาสตร์อันดำมืดของฉันได้นะ...โยชิคาเงะ คิดในใจ เริ่มกัดเล็บตัวเองด้วยความกระวนกระวาย

จบตอน