บทที่ 52 - การเผชิญหน้า

บทที่ 52 - การเผชิญหน้า

เสียงใสที่สั่นเครือของตัวเมียตัวน้อย ดังเข้าไปในหูของสัตว์อสูรทุกตัวที่อยู่ในเหตุการณ์

สีหน้าของหัวหน้าองครักษ์เจโอเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาหันไปมองอวี๋จือจือ

"แขกคนสำคัญ" จากเผ่ากระต่าย แม้ทุกคนจะรู้ดีว่าเธอเป็นเพียง "สัตว์เลี้ยง" ตัวใหม่ของท่านดยุก แต่ในใจของเจโอ เธอคือแขกของคฤหาสน์ดยุกที่ต้องได้รับการดูแลอย่างดีและคุ้มครองให้ปลอดภัย

เมื่อเผชิญหน้ากับคำกล่าวหาของอวี๋จือจือ ใบหน้าของท่านเคานต์เกรย์กลับไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

นัยน์ตาสีอำพันของเขาเผยแววขอโทษออกมา "ดูเหมือนว่า ผมจะทำให้คุณหนูจือจือขวัญเสียจริงๆ สินะครับ"

ความสนใจของสัตว์อสูรทั้งหมดพุ่งตรงมาที่จุดนี้

ท่านดยุกจ้องมองตัวเมียตัวน้อยที่นั่งอยู่กับพื้น "เขาโกหกยังไงเหรอ?"

นี่เป็นครั้งแรกที่อวี๋จือจือต้องเจอกับสถานการณ์เช่นนี้

การเผชิญหน้าและโต้เถียงกันซึ่งๆ หน้า

ในใจเธอเต้นระรัวด้วยความกังวล ใบหน้าเล็กซีดเผือดเงยขึ้น ดวงตาคู่งามที่คลอหน่วยด้วยน้ำตาฉายแววดื้อรั้น "ฉันไม่ได้ส่งจดหมายให้เขา"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ นัยน์ตาของท่านดยุกดูเหมือนจะมีรอยยิ้มพาดผ่านแวบหนึ่ง ก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว

"อืม" เขาพยักหน้า ให้กำลังใจ "แล้วไงต่อ?"

"แล้วก็ตัวผู้เผ่าสุนัขที่อยู่ห้องเก็บของ เขาไม่ได้คิดจะทำร้ายฉัน ตรงกันข้าม เขาช่วยชีวิตฉันไว้ต่างหาก!"

"เขาช่วยเธอ?"

"ใช่ค่ะ! คนที่คิดจะฆ่าฉันจริงๆ"

อวี๋จือจือหันไปมองท่านเคานต์เกรย์ในชุดเครื่องแบบสีขาว

นัยน์ตาสีอำพันของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด บุคลิกดูอ่อนน้อมถ่อมตน ในสายตาของสัตว์อสูรทั่วทั้งจักรวรรดิวาโลแรน เขาคือต้นแบบของตัวผู้ชนชั้นสูง เป็นว่าที่สามีในอุดมคติที่ตัวเมียหลายคนใฝ่ฝันถึง

เขาเป็นขุนนางแห่งจักรวรรดิ สืบทอดบรรดาศักดิ์ เต็มไปด้วยพรสวรรค์ แถมยังมีเผ่างูคอยหนุนหลัง อนาคตไกลลิบ

ท่ามกลางสายตาประชาชี อวี๋จือจือเอ่ยชื่อของเขาออกมา

"คนที่คิดจะฆ่าฉันจริงๆ คือท่านเคานต์เกรย์!"

คือเขา!

คือไอ้สัตว์นรกในคราบผู้ดีที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอนี่แหละ!

คำพูดนั้นราวกับก้อนหินที่โยนลงไปในน้ำ ก่อให้เกิดคลื่นกระเพื่อมเป็นวงกว้าง

เหล่าสัตว์อสูรที่มุงดูอยู่ต่างส่งเสียงฮือฮา

นีโคลที่ยืนอยู่ใกล้ท่านเคานต์เกรย์ที่สุด เบิกตางูสีอำพันกว้าง "เป็นไปไม่ได้! พี่ชายฉันไม่มีทางคิดร้ายกับเธอแน่!"

คุณหนูจือจือเป็นตัวเมียระดับ S ที่เพิ่งเลื่อนขั้น

ในดาวโลกอสูร การทำร้ายตัวเมียระดับ S ถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรง!

"พี่ชายเป็นคนเคารพกฎระเบียบมาโดยตลอด เรื่องนี้ต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่ๆ"

บนใบหน้าของท่านเคานต์เกรย์ปรากฏรอยยิ้มขมขื่น เขาตบไหล่นีโคลเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน

"ไม่เป็นไรหรอก"

"พี่เข้าใจความรู้สึกของคุณหนูจือจือดี"

"คืนนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ล้วนเป็นความผิดของผม ผมขอน้อมรับบทลงโทษจากท่านดยุกครับ"

ท่าทีของท่านเคานต์เกรย์ดูจริงใจมาก รอยยิ้มขมขื่นที่แวบผ่านใบหน้านั้น ก็อยู่ในสายตาของสัตว์อสูรทุกตัว

ราวกับว่า...

เขาได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง

แต่เพื่อเห็นแก่ภาพรวม จึงยอมกลืนความขมขื่นทั้งหมดลงท้องไป

"น่าจะ... เป็นเรื่องเข้าใจผิดมั้ง?"

สัตว์อสูรที่อยู่รอบๆ อดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบกัน

"ท่านเคานต์เกรย์จะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง เป็นไปได้ว่าเขาอาจจะไปขัดใจตัวเมียระดับ S จากเผ่ากระต่ายเข้า"

"นั่นสิ อยู่ดีๆ ท่านเคานต์เกรย์จะมีเหตุผลอะไรไปทำร้ายเธอล่ะ?"

ท่านดยุกสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยตัดสินเสียงเด็ดขาด

"คุณจือจือ อยากจะลงโทษเขายังไง?"

ใบหน้าของนีโคลเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"ท่านดยุกคะ! พี่ชายของฉันถูกใส่ร้ายแน่นอนค่ะ!"

นัยน์ตาสีทองของท่านดยุกโบแลนปรายตามองเธอเพียงเล็กน้อย สาวน้อยเผ่างูก็เงียบเสียงลงทันที

จะลงโทษจริงเหรอ?

มูมูที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกประหลาดใจ

ท่านเคานต์เกรย์เป็นอัจฉริยะของเผ่างู ท่านดยุกรักคนเก่งขนาดนี้ ตามหลักแล้วน่าจะปกป้องเขาไม่ใช่เหรอ?

แต่ดูจากเจตนาของท่านโบแลนแล้ว เรื่องนี้ดูเหมือนจะยกอำนาจการตัดสินใจให้อวี๋จือจือทั้งหมด

เธอบอกให้ลงโทษ ก็ต้องลงโทษ

เธอบอกให้ลงโทษยังไง ก็ต้องเป็นไปตามนั้น!

"ตามกฎหมายจักรวรรดิ การทำให้ตัวเมียระดับ S ไม่พอใจ พิจารณาตามความรุนแรงของสถานการณ์ ควรลงโทษจำคุกตั้งแต่สิบวันขึ้นไป แต่ไม่เกินสามสิบวัน กรณีร้ายแรงที่สุด จะเกินสามสิบวัน สูงสุดอาจถูกกักบริเวณถึงครึ่งปี"

ท่านดยุกอธิบายข้อกฎหมายให้ฟังคร่าวๆ

หลักๆ คือพูดให้ตัวเมียตัวน้อยฟัง

เหล่าสัตว์อสูรต่างมีสีหน้าแตกต่างกันไป

นั่นสินะ

เพราะตัวเมียระดับ S หายากยิ่ง จึงได้รับการคุ้มครองทางกฎหมายเป็นพิเศษ สัตว์อสูรตัวไหนก็ห้ามทำร้าย และห้ามทำให้พวกเธอไม่พอใจ

แค่ข้ออ้างสุ่มสี่สุ่มห้า ก็จับขังคุกได้แล้ว

ครึ่งปี...

ถ้าตัวเมียเผ่ากระต่ายเลือกโทษครึ่งปีจริงๆ นี่มันเคราะห์กรรมชัดๆ สำหรับท่านเคานต์เกรย์!

อวี๋จือจือได้ยินคำพูดของท่านดยุก น้ำตาก็เริ่มเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง

ที่ต้องการลงโทษท่านเคานต์เกรย์ ไม่ใช่เพราะเขาทำให้เธอไม่พอใจ แต่เพราะเขาต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำต่างหาก!

เธอกำชายกระโปรงแน่น ร่างเล็กบอบบางสั่นเทาอย่างน่าสงสารท่ามกลางลมหนาว

ท่านดยุกมองเธออย่างเงียบงัน

สายตาของเหล่าขุนนางที่มุงดูอยู่เริ่มเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาด ในสายตาพวกเขา ตัวเมียระดับ S ตัวนี้ยังต้องการบทลงโทษที่รุนแรงกว่านี้อีก ช่างเป็นคน...

ได้คืบจะเอาศอก

แต่ก็นะ ตัวเมียระดับ S ของจักรวรรดิแต่ละคนก็เอาแต่ใจกันทั้งนั้น พวกเขาชินซะแล้ว

ตอนดูไลฟ์สตรีมก่อนหน้านี้ ยังนึกว่าเธอจะแตกต่างจากคนอื่น

ที่แท้ก็เหมือนกันหมด

"ท่านเคานต์เกรย์น่าสงสารจัง ดันไปทำให้เธอไม่พอใจซะได้" สัตว์อสูรบางตัวเริ่มบ่นอุบอิบเบาๆ

ไม่ใช่แบบนั้นนะ...

ไม่ใช่แบบนั้น...

อวี๋จือจือเม้มปากแน่น เธอพยายามกลั้นน้ำตา ไม่อยากจะร้องไห้อีกแล้ว

ท่านเคานต์เกรย์ต่างหากที่โกหก!

เขาแสดงละคร!

เขาเสแสร้ง!

แต่ไม่มีสัตว์อสูรตัวไหนเชื่อเลยว่า ท่านเคานต์เกรย์จะทำเรื่องเลวร้ายพรรค์นั้นได้

อำนาจการลงโทษอยู่ในมือของอวี๋จือจือ

แต่เธอไม่ต้องการตัดสินโทษเขาเพียงแค่นี้

ในสายตาของสัตว์อสูร ท่านเคานต์เกรย์ถูกตัวเมียระดับ S รังแก เขาช่างน่าสงสารเหลือเกิน

เมื่อเห็นท่าทางพยายามกลั้นน้ำตาของตัวเมียตัวน้อย ในที่สุดใจของท่านดยุกก็เริ่มไหวหวั่น

เขาเอ่ยเตือน "คุณจือจือ ต้องการหลักฐานเพิ่มเติมไหม?"

หลักฐาน...?

อวี๋จือจือเงยหน้าขึ้น มองท่านดยุกอย่างงุนงง

อ๊ะ!

เธอนึกออกแล้ว!

ใบหน้าของอวี๋จือจือฉายแววตื่นเต้น เธอเอื้อมมือไปดึงชายแขนเสื้อของท่านดยุกไว้ "ฉัน... ฉันมีค่ะ... ฉันจะบอกคุณ"

ท่านดยุกค่อยๆ ย่อตัวลง

สัตว์อสูรทุกตัวเห็นภาพตัวเมียเผ่ากระต่ายยืดตัวขึ้น กระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูท่านดยุกโบแลน

เธอบอกให้ท่านดยุกรู้เพียงคนเดียว

หลักฐาน? หรือว่าตัวเมียระดับ S จะมีหลักฐานจริงๆ? หรือว่าเรื่องราวจะพลิกผัน?!

สัตว์อสูรทุกตัวกลั้นหายใจ จ้องมองทั้งคู่ตาไม่กระพริบ กลัวจะพลาดรายละเอียดแม้แต่นิดเดียว

อวี๋จือจือพูดจบแล้ว

เธอพูดเสียงเบา "...ก็ประมาณนี้แหละค่ะ"

ความจริงแล้ว อวี๋จือจือตื่นเต้นมาก หลักฐานของเธอได้มาจากการใช้ 【การ์ดดักฟังเสียงในใจ】

ท่านเคานต์เกรย์ฆ่าตัวเมียไปเยอะมาก

ศพถูกซ่อนอยู่ในห้องน้ำแข็ง

นัยน์ตาสีทองของท่านดยุกแฝงแววเย็นชา เขาลุกขึ้นยืน ค่อยๆ แบมือขวาออก กลุ่มควันปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ แล้วค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

กลุ่มควันนั้นค่อยๆ รวมตัวกันเป็นรูปร่างของดอกบัวภูต

ท่ามกลางสายตาของทุกคน มันกลายสภาพเป็นดอกบัวสีน้ำเงินที่เบ่งบานช้าๆ แสงระยิบระยับส่องประกายไปทั่ว ดอกบัวภูตดอกนี้งดงามวิจิตรจนน่าหลงใหล

เสียงส่งไปไกลพันลี้

คำสั่งของท่านดยุกถูกส่งออกไปแล้ว

มีหลักฐานจริงๆ เหรอเนี่ย?

เหล่าสัตว์อสูรมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ขุนนางตัวเมียหลายคนลากกระโปรงฟูฟ่องขยับเข้ามาใกล้ พวกเขาล้วนอยากอยู่ใกล้ดอกบัวภูต เพื่อจะได้รู้ความจริงชัดๆ

[จบแล้ว]