บทที่ 51 - ท่านดยุกมาแล้ว

บทที่ 51 - ท่านดยุกมาแล้ว

หนทางข้างหน้าดูวังเวงเงียบงัน เงาไผ่ไหวเอนท่ามกลางเสียงแมลงร้องระงม

อวี๋จือจือได้รับบาดเจ็บที่หัวเข่า ทุกย่างก้าวที่เดินส่งความเจ็บปวดร้าวลึกถึงกระดูก เธอพยายามกัดฟันอดทน เดินกะเผลกอย่างทุลักทุเลมุ่งหน้าไปยังลานหน้าเรือนหนังสือ

แต่ทว่า...

เธอเดินได้ช้าเหลือเกิน

การที่ยังไม่ตื่นรู้พลังจิต ทำให้แม้แต่จะวิ่งสุดแรง ก็ยังเทียบไม่ได้กับความเร็วของสัตว์อสูรทั่วไป

เมื่อหันกลับไปมอง ก็เห็นเงาดำสายหนึ่งถือกระบี่เรียวเปื้อนเลือดกำลังไล่ตามมาติดๆ รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มดูเลือนราง แต่กลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกประหลาดน่าขนลุก

ฮือๆ...

ทำไมท่านเคานต์เกรย์ถึงได้กลายเป็นคนที่น่ากลัวขนาดนี้ หรือว่าท่าทางใจดีที่เห็นมาตลอดจะเป็นเพียงหน้ากากที่เขาสวมไว้?

เขาหลอกทุกคน!

ในใจของอวี๋จือจือยังคงห่วงใยผิงอัน กลัวว่าเขาจะเป็นอันตราย น้ำตาเอ่อคลอเบ้าตาก่อนจะร่วงเผาะเมื่อต้องปะทะกับลมแรง

เส้นทางสายเล็กๆ นี้ดูยาวไกลราวกับไม่มีที่สิ้นสุด

"ตุบ!"

อวี๋จือจือสะดุดก้อนหินล้มลงกับพื้น

ท่านเคานต์เกรย์แทบไม่ต้องใช้พลังจิตเลย เขาก็สามารถไล่ตามกระต่ายน้อยที่อ่อนแอตัวนี้ได้ทันอย่างง่ายดาย

คราบเลือดบนกระบี่ในมือเริ่มแห้งกรังตามแรงลม

เมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าสัตว์ตัวเมียตัวน้อย เห็นสภาพทุลักทุเลของเธอ จิตสังหารในใจเขาก็ยิ่งพลุ่งพล่านจนแทบควบคุมไม่อยู่

ท่านเคานต์เกรย์เคยฆ่าตัวเมียมาแล้วมากมาย

แต่ระดับ S ผู้สูงส่ง นี่เป็นตัวแรก

รสชาติของศพคงจะแตกต่างจากพวกชั้นต่ำเหล่านั้น

ช่างน่าตาดเหลือเกิน~

อวี๋จือจือมองดูท่านเคานต์เกรย์ที่ยืนค้ำหัวเธอด้วยความหวาดกลัว นัยน์ตาสีอำพันของเขาทอประกายชั่วร้ายอำมหิต

"ไม่ต้องกลัว ผมจะลงมือให้เบาที่สุด"

ชายหนุ่มเผ่างูหัวเราะร่า

เขาค่อยๆ ยกกระบี่เงินเรียวยาวในมือขึ้น เล็งไปที่ตำแหน่งหัวใจของเธอ

"ตรงนี้แหละ"

น้ำเสียงของท่านเคานต์เกรย์ช่างอ่อนโยนราวกับวันแรกที่ได้พบกัน "ผมรับรองว่าทีเดียวจอด"

【ทรมานเหยื่อมันไม่สนุกหรอก】

【ต้องเป็นศพสิถึงจะน่าสนใจ】

【แฟนคลับตัวเมียที่ส่งตัวเองมาถึงที่ ศพที่งดงามราวกับดอกกุหลาบเหล่านั้น ถูกแช่แข็งไว้อย่างดีในห้องน้ำแข็งชั้นลึก ทุกครั้งที่กลับไปชื่นชม ก็เหมือนได้แต้มสีขาวบริสุทธิ์ลงไปใหม่】

ใครจะไปเชื่อว่าท่านเคานต์เกรย์ผู้มีฐานะสูงส่งและชื่อเสียงโด่งดัง ลับหลังจะทำเรื่องแบบนี้ได้?

อวี๋จือจือได้ยินเสียงในใจของเขา ก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนขยับไม่ได้เลย

เธอหลับตาปี๋ ตัวสั่นเทา น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม

จะตายแล้วเหรอ...

นั่นคือความคิดเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัว

"เคร้ง!"

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น

สายลมกรรโชกแรงพัดพาเอากลิ่นคาวเลือดมาแตะจมูก

กระบี่เรียวที่เคยจ่อมาที่เธอถูกแรงมหาศาลดีดกระเด็นออกไป จนบาดโดนตัวท่านเคานต์เกรย์เอง

อวี๋จือจือนั่งอยู่กับพื้น เธอลืมตาขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก็เห็นหัวหน้าองครักษ์เจโอในชุดเครื่องแบบสีดำยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังท่านเคานต์เกรย์

ป่าไผ่ที่เคยเงียบสงบ บัดนี้มีเสียงฝีเท้าจำนวนมากดังใกล้เข้ามา

หัวหน้าองครักษ์เจโอโค้งตัวลง "ขออภัยครับคุณหนูจือจือ ผมมาช้าไป"

หน้าที่ของเขาคือการคุ้มครองอวี๋จือจือ

แต่ช่วงนี้เธอถูกกักบริเวณอยู่ในเรือนหนังสือ ประกอบกับงานเลี้ยงคืนนี้มีญาติที่ไม่ได้เจอกันนานแวะมาหา เขาเลยเผลอดื่มหนักไปหน่อย

โชคดีที่มาหยุดยั้งได้ทันเวลา...

【ถ้าไม่ใช่เพราะท่านดยุกเตือน...】

จุดจบคงไม่อาจจินตนาการได้

เหล่าสัตว์อสูรเริ่มทยอยมารวมตัวกัน

พวกเขาล้วนมาจากงานเลี้ยง หรือจะพูดให้ถูกคือตามท่านดยุกมา

ส่วนใหญ่สวมชุดราตรี กระโปรงของตัวเมียหลายคนบานฟูฟ่อง เดินเหินลำบากจนต้องมีคนรับใช้คอยช่วยยกชายกระโปรงด้านหลัง

อวี๋จือจือมองดูร่างคุ้นตาที่เดินแหวกฝูงชนตรงเข้ามาหาเธอ

ค่ำคืนนี้ ท่านดยุกสวมชุดคลุมยาวสีม่วงเข้ม คาดเอวด้วยเข็มขัดสีดำปักลายงู นัยน์ตาสีทองของเขามองข้ามท่านเคานต์เกรย์ไป แล้วมาหยุดอยู่ที่ร่างของอวี๋จือจือ

ชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีขาวของตัวเมียตัวน้อยเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น ใบหน้ามอมแมม จมูกแดงก่ำ ดวงตากลมโตคู่ใสจ้องมองเขาอย่างเหม่อลอย เหมือนบ่อน้ำพุที่สั่นไหวแล้วค่อยๆ เอ่อล้นออกมา

น้ำตาของเธอร่วงเผาะๆ ลงมาทีละหยด

ต้องขวัญเสียมากแน่ๆ

ใบหน้าซีดเผือด ขนตายาวสั่นระริก ร้องไห้ไร้เสียง

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ไม่รู้เหมือนกันแฮะ"

แขกเหรื่อที่มุงดูอยู่ห่างๆ ต่างกระซิบกระซาบกัน

มูมู สาวน้อยเผ่างูยืนอยู่ในกลุ่มสัตว์อสูร มือขยำกระโปรงสีฟ้าของตัวเองแน่น มองอวี๋จือจือด้วยความตกตะลึง

ได้ข่าวว่าเธอถูกท่านโบแลนหมางเมิน ถูกขังไว้ในเรือนพักห่างไกล

แม้แต่งานเลี้ยงก็ไม่อนุญาตให้เข้าร่วม

ไม่นึกเลยว่าพอมาเจออีกที จะตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาขนาดนี้

เธอกับท่านเคานต์เกรย์?

มีเรื่องอะไรกัน?

"พี่คะ!" นีโคล งูขาวสาวเบียดตัวผ่านฝูงชนเข้ามายืนข้างท่านเคานต์เกรย์ "เกิด... เกิดอะไรขึ้นกับพวกพี่คะ?"

ชายหนุ่มเผ่างูเผยรอยยิ้มอ่อนโยน เขาเก็บกระบี่เรียวเข้าฝัก แล้วเอ่ยเสียงเบา

"เรื่องเข้าใจผิดครับ"

หัวคิ้วของหัวหน้าองครักษ์เจโอขมวดมุ่นทันที เขามาถึงเร็วที่สุด จึงเห็นเหตุการณ์ชัดเจนแจ่มแจ้ง

เข้าใจผิดบ้าบออะไรกัน!

เห็นชัดๆ ว่าท่านเคานต์เกรย์ต้องการจะสังหารคุณหนูจือจือ!

แต่ทว่า แขกที่มามุงดูมาถึงช้ากว่า จึงเห็นเพียงแค่แขนของท่านเคานต์เกรย์ถูกบาด เลือดไหลเป็นทางยาวลงมาไม่หยุด...

ท่านเคานต์เกรย์ทำท่าทางไม่ยี่หระ

เขายิ้มอย่างอ่อนโยน หันไปทำความเคารพท่านดยุกอย่างนอบน้อม "ท่านโบแลน เรื่องคืนนี้ผมอธิบายได้ครับ ผมได้รับจดหมายจากคุณหนูจือจือ ก็เลยรีบมาหาตอนกลางดึก——"

"โห?" ท่านดยุกปรายตามองเขาอย่างนึกสนุก "แล้วไงต่อ?"

"ตอนที่ผมเดินผ่านห้องเก็บของ ก็ได้ยินเสียงผิดปกติ——มีตัวผู้เผ่าสุนัขตัวหนึ่ง พยายามจะลวนลามคุณหนูจือจือ"

ท่านเคานต์เกรย์ทำสีหน้าจริงจัง พูดเน้นทีละคำ

"ผมเลยจัดการเจ้าหมาป่านั่นจนบาดเจ็บสาหัส คุณหนูจือจืออาศัยจังหวะชุลมุนหนีออกมา ผมกลัวเธอจะเป็นอันตรายเลยรีบตามมา แต่คุณหนูจือจือคงเข้าใจผิด อาจจะเพราะเห็นกระบี่ในมือผมเปื้อนเลือด หรือไม่ก็เพราะตกใจกลัว——"

เขาหันไปมองอวี๋จือจือด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิด

"ผมต้องขอโทษจริงๆ ครับที่ทำให้คุณหนูจือจือตกใจ ผมยินดีรับบทลงโทษ"

ท่านเคานต์เกรย์กำลังโกหกหน้าตาย

เขารู้ดีว่าถ้าไม่มีหลักฐาน ใครก็เอาผิดเขาไม่ได้

หมาป่าตัวนั้นก็แค่ทาสชั้นต่ำ ไม่มีใครเชื่อคำพูดมันหรอก

ต่อให้หัวหน้าองครักษ์เจโอเห็นเขาถือกระบี่ ก็พิสูจน์ไม่ได้ว่าเขาจะฆ่าอวี๋จือจือ เพราะตัวเมียกระต่ายน้อยตัวนี้ไม่มีบาดแผลเลยสักนิด

นอกจากรอยช้ำที่เข่าซึ่งเธอล้มเอง

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง——

กระต่ายน้อยตัวนี้ตกกระป๋องไปแล้ว

ท่านดยุกไม่มีทางทำร้ายคนในเผ่าเดียวกันเพื่อเธอหรอก

ต่อให้เขามีความผิดจริง...

ท่านโบแลนก็ต้องช่วยปิดบังให้

เมื่อเห็นท่าทีจริงใจสุดซึ้งของท่านเคานต์เกรย์ หัวหน้าองครักษ์เจโอยังเกือบคิดว่าตัวเองตาฝาดไป

ท่านดยุกยืนฟังคำแก้ตัวของท่านเคานต์เกรย์จนจบอย่างเงียบๆ

เขามองดูตัวเมียตัวน้อยที่นั่งร้องไห้กระซิกๆ อยู่กับพื้น เนื้อตัวมอมแมม กระโปรงผ้าโปร่งสีขาวกลายเป็นสีเทา หูกระต่ายสองข้างลู่ลงอย่างน่าสงสาร น้ำตาราวกับไข่มุกไหลอาบแก้มซีดเผือด เธอร้องไห้ไม่หยุดเลย

"คุณจือจือ มีอะไรอยากจะพูดไหม?"

น้ำเสียงของท่านดยุกโบแลนราบเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ถูก ยังคงแหบพร่าและเจือความเกียจคร้านเหมือนเช่นเคย

อวี๋จือจือรู้สึกหวาดกลัวจับใจ

ดวงตากลมโตที่มีม่านน้ำตาบดบังเงยหน้าขึ้น นิ้วเรียวงามชี้ตรงไปที่ร่างสีขาวเบื้องหน้า

"เขา"

เสียงของกระต่ายน้อยยังคงสั่นเครือ แฝงความอ่อนแอ แต่กลับมีความเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

"...เขาโกหก!"

[จบแล้ว]