บทที่ 46 - ความอบอุ่น

บทที่ 46 - ความอบอุ่น

"ใครบอกเธอ?" ท่านดยุกโบแลนเพิ่งเคยได้ยินเหตุผลแบบนี้เป็นครั้งแรก

อวี๋จือจือตอบอย่างจริงจัง "แม่ฉันบอกค่ะ"

ตอนเด็กๆ เวลาฝันร้าย เธอจะกลัวจนมุดเข้าไปในอ้อมกอดแม่ ทุกครั้งแม่ก็จะปลอบโยนเธออย่างอ่อนโยน

เธอจะเล่าเรื่องในฝันร้ายให้แม่ฟัง เหมือนกับว่าพอเล่าออกมาแล้ว ก็จะไม่กลัวเท่าไหร่

อวี๋จือจือลุกขึ้นนั่ง เธอกำผ้าห่มที่หน้าอกแน่น

"ถ้าคุณอยากเล่า เล่าให้ฉันฟังได้นะคะ ฝันร้ายของคุณ ฉันยินดีรับฟัง"

ร่างกายของท่านดยุกชะงักไปเล็กน้อย

เขาไม่เคยคิดมาก่อน ว่าสัตว์เลี้ยงตัวน้อยจะพูดคำที่...

อบอุ่นขนาดนี้

ไม่เหมือนกับสัตว์เลี้ยงที่ยังไม่ตื่นรู้ทางปัญญา พูดภาษามนุษย์ไม่ได้ มีแค่เธอเท่านั้น ที่พูดคำแบบนี้ออกมาได้

และมีแค่เธอ ที่กล้ามองข้ามฐานะดยุกของเขา

กล้าพูดความในใจออกมาตรงๆ

วันนี้เขาไม่ได้สวมชุดเครื่องแบบสำหรับเข้าวัง แต่เปลี่ยนเป็นชุดคลุมยาวสีม่วงเข้มหรูหรา เท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้นไม้สีแดง เขาเดินไปที่หน้าโต๊ะทำงาน นั่งลง หยิบกล้องยาสูบยาวบนชั้นวางขึ้นมา

มีฉากกั้นขวางอยู่

คำพูดบางคำ...

พูดออกมาคงจะง่ายกว่า

"ตอนฉันเด็กๆ พอทำผิด ก็จะถูกจับยัดใส่กล่องที่ปิดสนิทไม่มีรูระบายอากาศ แล้วถ่วงลงน้ำ ลึกดิ่งลงสู่ก้นทะเลสาบ ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย พื้นที่แคบๆ มืดมิด มีแค่ตัวฉันเอง ไม่ว่าจะพูดอะไร หรือยอมรับผิดก็ไม่มีใครสนใจ"

อวี๋จือจือตั้งใจฟังเงียบๆ

กล่องเล็กแค่ไหนกันนะ

แล้วก็มืดมิดขนาดนั้น ถูกถ่วงลงก้นทะเลสาบ ตัดขาดการติดต่อกับโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

ควันยาสูบค่อยๆ ลอยขึ้น

ท่านดยุกโบแลนเอนหลังพิงเก้าอี้นุ่ม มือขวาถือกล้องยาสูบยาวสีเงิน ปลายกล้องแกะสลักเป็นรูปดอกบัว ยาเส้นเผาไหม้อย่างเงียบเชียบ

เมื่อเอ่ยถึงอดีต นัยน์ตาสีทองแนวตั้งของเขาไม่ได้มีอารมณ์หวั่นไหวมากนัก

สำหรับเขาแล้ว เรื่องพวกนั้นเหมือนเป็นเรื่องของชาติที่แล้ว

ในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของอดีตดยุก ร่างกายจะมีบาดแผลไม่ได้ บทลงโทษที่ใช้กับเขา จึงเป็นการกักขังใต้น้ำวันแล้ววันเล่า

เขาขดตัวอยู่ในกล่องที่คับแคบอึดอัด ในอ้อมกอดกอดตุ๊กตาหมีสีขาวที่แม่ให้เป็นของขวัญตอนเกิดไว้แน่น

ท่านดยุกโหยหาทุกสัมผัส

ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ ก็อยากกอดก้อนขนนุ่มฟูเอาไว้

เพื่อการนี้ เขาถึงเลี้ยงสัตว์มามากมาย

ดูเหมือนว่ามีแค่ตอนกอดสัตว์เลี้ยง เขาถึงจะรู้สึกสงบใจได้ชั่วครู่

แต่สัตว์เลี้ยงพวกนั้น ไม่ได้ดั่งใจเขาสักตัว

พวกมันก็แค่เดรัจฉาน

ไม่รู้ภาษาคน

จนกระทั่ง ได้ลักพาตัวตัวเมียเผ่ากระต่ายตัวนี้กลับมา

ท่านดยุกสูบยาไปหนึ่งคำ เขามองไปทางฉากกั้น ด้านหลังคือตัวเมียตัวน้อยที่นั่งอยู่บนเตียง ตั้งใจฟังเขาเล่าเรื่องฝันร้าย

เธอคือสัตว์เลี้ยงที่เขาพอใจที่สุดจนถึงตอนนี้

แม้จะยังไม่ตื่นรู้พลังจิต เปลี่ยนร่างเป็นสัตว์ไม่ได้ แต่กลับน่ากอดกว่าพวกก้อนขนที่เคยเลี้ยงมาทั้งหมด

เสียอย่างเดียว คือขี้แยไปหน่อย

และช่วงติดสัดก็ยุ่งยากไปนิด

เทียบกับความสุขที่เธอมอบให้เขาได้ ปัญหาพวกนี้ถือเป็นเรื่องเล็กน้อย

"เข้ามา" เขาเรียก

ประตูห้องหนังสือถูกผลักออก สาวใช้หลายคนเดินเข้ามา

"ปรนนิบัติคุณหนูจือจือล้างหน้าและรับประทานอาหาร"

"รับทราบค่ะ ท่านดยุกโบแลน"

ท่านดยุกวางกล้องยาสูบลง

เขาลุกขึ้น

หยิบเสื้อคลุมตัวนอกมาสวม แล้วเดินจากไปอย่างสง่างาม

อวี๋จือจืออยู่ที่คฤหาสน์ดยุกมาหลายวัน ก็เริ่มชินกับจังหวะชีวิตที่นี่แล้ว ไม่เหมือนตระกูล K เรือนที่เธอพักอยู่นี้เงียบสงบ แทบไม่มีใครมารบกวน

ทั่วทั้งคฤหาสน์ก็เหมือนเจ้าของที่เกียจคร้าน หลังเรือนมีเงาไผ่ร่มรื่น แม้แต่แสงแดดก็ส่องเข้ามาได้ยาก

กินมื้อเช้าเสร็จ อวี๋จือจือเดินไปที่โต๊ะทำงาน มองดูม้วนเอกสารที่กางอยู่ ตัวหนังสือพู่กันสวยงามแต่อ่านยาก

ด้านข้างวางกล้องยาสูบยาวที่เขาใช้บ่อยๆ

อวี๋จือจืออดไม่ได้ที่จะลูบคลำ ก้านสีเงินยาวเรียบลื่นเย็นเฉียบ ปลายเป็นรูปดอกบัว ภายในยังมีขี้เถ้าหลงเหลืออยู่นิดหน่อย ปากสูบเป็นสีทอง เหมือนทำจากทองคำ

ตอนท่านดยุกตรวจทานเอกสารราชการในห้องหนังสือ มักจะมีกล้องยาสูบติดมือเสมอ

บนนี้ยังมีกลิ่นอายของเขาติดอยู่

อวี๋จือจือนึกถึง "ฝันร้าย" ที่เขาเล่าเมื่อกี้ ทั้งหมดเป็นเรื่องที่เขาเจอมากับตัวตอนเด็กๆ

ใบหน้าของท่านดยุกมักจะมีรอยยิ้มที่เดาอารมณ์ไม่ถูก

แม้แต่ในวันนี้ ก็ฟังไม่ออกว่าในน้ำเสียงเขามีอารมณ์แบบไหน

นึกถึงภารกิจพิชิตใจ...

หูกระต่ายของอวี๋จือจือลู่ตกลงมา เธอก็หมดแรงทันที

ทุกครั้งที่จีบท่านดยุกโบแลน ไม่เพียงไม่สำเร็จ ยังโดนเขาแกล้งกลับสารพัด...

【เหลือเวลาอีกกี่วัน?】

เธออดไม่ได้ที่จะถามในใจ

【ระบบ: เหลือเวลาอีก 19 วันก่อนภารกิจสิ้นสุด】

อวี๋จือจือเหมือนลูกบอลที่แฟบลง "ถ้ารู้ว่าฟีโรโมนใช้กับเขาไม่ได้ผล ฉันน่าจะเก็บไว้ใช้กับงูตัวอื่นดีกว่า"

【ระบบ: งูเป็นสัตว์เลือดเย็น การตอบสนองต่อฟีโรโมนช่วงติดสัดของต่างเผ่าพันธุ์จะค่อนข้างช้า แต่โดยส่วนใหญ่แล้วก็เพียงพอ】

"แล้วทำไมท่านดยุกโบแลนถึงไม่ได้รับผลกระทบ?" อวี๋จือจือชะงัก

เมื่อวานเขามีสติครบถ้วน

นัยน์ตาสีทองแนวตั้งก็แจ่มชัดเหมือนปกติ

เขาอยู่ในสภาพที่มีสติและใจเย็น แต่กลับฝ่ายเดียว...

เล่นสนุกกับเธอ

ฮือ!

อวี๋จือจือเอาหน้าผากแนบโต๊ะ ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา

【ระบบ: โปรดให้โฮสต์ค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง】

หลายเรื่องระบบจะไม่บอก ถึงถามก็ไม่บอก ที่บอกได้ส่วนใหญ่จะเกี่ยวกับภารกิจ

อวี๋จือจือนึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง "งั้น ค่าความชอบล่ะ? ตอนนี้ท่านดยุกโบแลนมีค่าความชอบต่อฉันเท่าไหร่?"

วิธีง่ายๆ อย่างฟีโรโมนใช้ไม่ได้ ถ้าปั่นค่าความชอบให้สูงๆ ก็น่าจะมีโอกาสท้องลูกงูได้บ้างนะ?

【ระบบ: ชื่อโบแลน เผ่าพันธุ์งู (โตเต็มวัย) ค่าความชอบ 12 หมายเหตุ'เป็นความชอบที่มีต่อสัตว์เลี้ยงนะ' โปรดให้โฮสต์พยายามต่อไป】

อวี๋จือจือ "......"

เหลือแค่ 19 วันแล้ว

ค่าความชอบมีแค่นิดเดียว

งั้นต้องเปลี่ยนงูแล้วแหละ

ก่อนหน้านี้ หัวหน้าองครักษ์เจโอที่เธอ "หมายตา" ไว้ สองวันนี้ก็เอาแต่หลบหน้าเธอ สรุปคือตั้งแต่เกิดเรื่องคราวก่อน ก็ไม่เจอเขาอีกเลย

ท่านดยุกโบแลนยังบอกอีกว่าให้เป็นเพื่อนกันได้

แต่ไม่เห็นแม้แต่เงาหัวงู จะมีโอกาสใกล้ชิดได้ยังไง

"แขก!"

อวี๋จือจือตาเป็นประกาย เธอพูดอย่างดีใจ "ไม่ใช่ว่าจะต้องรับรองแขกเหรอ วันนั้นต้องมีตัวผู้เผ่าคองูตัวอื่นมาแน่ๆ ใช่ไหม?"

นอกจากตระกูล K แล้ว น่าจะมีตระกูลอื่นด้วย

ดูท่า เธอต้องไปหาครูไดลี่หน่อยแล้ว เพื่อสอบถามสถานการณ์ในวันงานเลี้ยง

ครูไดลี่ที่กำลังรดน้ำต้นไม้ ได้ยินคำถามของตัวเมียเผ่ากระต่าย ก็ขยับแว่นตา

"คุณหนูจือจือ งานเลี้ยงค่ำจะมีแขกเหรื่อมามากมาย รวมถึงเผ่าคองูของเราด้วย คุณรู้จักท่านเคานต์เกรย์ไหมคะ? คราวก่อน ท่านมาเยี่ยมที่คฤหาสน์ เคยเจอกับคุณที่หน้าห้องหนังสือ"

"อือ..." อวี๋จือจือนึกย้อนไป เธอพยักหน้า "จำได้ค่ะ วันนั้นเจอชายหนุ่มใส่เครื่องแบบสีขาวคนหนึ่งจริงๆ"

"ท่านคือท่านเคานต์เกรย์ค่ะ"

ครูไดลี่เอ่ยถึงท่านผู้นี้ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

"ไม่ปิดบังนะคะ ท่านเป็นอัจฉริยะของเผ่างูขาวเรา ได้รับความชื่นชมจากท่านดยุกและองค์จักรพรรดิอย่างมาก"

"ท่านนิสัยอ่อนโยน ถ่อมตัว และมีความสามารถทางวรรณกรรมเป็นเลิศ"

"สองปีก่อนท่านท่องเที่ยวไปทั่ว รวบรวมเขียนหนังสือภูมิศาสตร์ท่องเที่ยวชื่อ《ท่ามกลางขุนเขาและสายหมอก》ขายดีมากในจักรวรรดิวาโลแรน"

"ท่านเคานต์เกรย์เป็นนักเขียนชื่อดังที่สัตว์อสูรมากมายชื่นชอบและหลงใหลค่ะ"

ฟังดูดีจังแฮะ!

อวี๋จือจือถามเสียงเบา "แล้วเขาจะมาที่คฤหาสน์ท่านดยุกเมื่อไหร่คะ?"

ครูไดลี่ "เพื่อเรื่องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ท่านมาถึงแล้วค่ะ พักอยู่ที่เรือนรับรอง"

เห็นอวี๋จือจืองุนงง ไดลี่ยิ้ม "คุณหนูจือจือคงยังไม่รู้สินะคะ คนที่จะแต่งงานกับท่านนอร์เผ่ากระต่าย ก็คือคุณหนูเผ่างูขาว และเป็นน้องสาวแท้ๆ ของท่านเคานต์เกรย์คุณหนูนีโคลค่ะ"

"...ฉันอยากเจอพวกเขาค่ะ"

"เชิญตามดิฉันมาค่ะ"

[จบแล้ว]