บทที่ 35 - สุนัขป่า

บทที่ 35 - สุนัขป่า

เธอร้องไห้เสียใจหนักมาก

ตั้งแต่แยกจากกันในป่าเขา อวี๋จือจือก็เป็นห่วงความปลอดภัยของแดร็กคูลามาตลอด พอได้ยินเนื้อหาที่ท่านดยุกอ่าน นึกว่าเขาเป็นอะไรไปแล้ว น้ำตาก็เลยไหลพรากหยุดไม่อยู่

แต่ท่านดยุกกลับบอกว่า เธอร้องไห้เร็วไป...?

เสียงร้องไห้ของอวี๋จือจือหยุดกึก เธอสะอื้นเบาๆ เงยดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตาขึ้นมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

เขาสวมชุดคลุมสีม่วงเข้มตัวหลวม ในมือถือหนังสือพิมพ์ นัยน์ตาสีทองแนวตั้งจ้องมองเธอเขม็ง ผู้ติดตามข้างกายรินชาแดงให้เขา

ดยุกอ่านต่อ

"ค่ายกลจันทราที่ซ่อนอยู่ใต้ดินของป่าเขาถูกเปิดใช้งาน ผู้นำแห่งอาณาจักรชางซานหายตัวไปต่อหน้าต่อตาฝูงชน ไม่ทราบทิศทางที่หลบหนี"

"ค่ายกลคู่สุริยันจันทรา..."

"ฝีมือไม่เบาเลยจริงๆ"

ใบหน้าของดยุกปรากฏรอยยิ้มที่ไม่ค่อยจะเป็นมิตรนัก

...หายตัวไป

อวี๋จือจือท่องสามคำนี้ในใจ

จู่ๆ เธอก็เห็นความหวัง

แดร็กคูลาอาจจะหนีรอดไปได้แล้ว จับตัวไม่ได้ ไม่เห็นศพ ก็แปลว่าเขายังมีชีวิตอยู่!

"ไม่ร้องแล้ว?" ดยุกปรายตามองเธอ

มือที่ถือส้อมของอวี๋จือจือสั่นระริก เธอจิ้มแครอทขึ้นมา ยัดใส่ปาก

ตัวเมียตัวน้อยกินข้าวอย่างตั้งอกตั้งใจ

เธอทำเหมือนลืมไปแล้วว่าเมื่อกี้ตัวเองเพิ่งร้องไห้ ทั้งที่จมูกยังแดงก่ำ หางตายังมีคราบน้ำตาติดอยู่

สัตว์เลี้ยงตัวใหม่นี้ โดยรวมถือว่าไม่เลว เสียอย่างเดียวคือต่อมน้ำตาตื้นไปหน่อย

ดยุกพลิกหน้าหนังสือพิมพ์ เขาหยิบถ้วยชาขึ้น "ต่อไปต่อหน้าฉัน ห้ามร้องไห้ เข้าใจไหม"

"เข้าใจแล้วค่ะ" อวี๋จือจือตอบเสียงเบา

ด้านหน้ามีเสียงกระดิ่งลมดังแว่วมา

คนรับใช้เดินมาที่หน้าประตู โค้งตัวทำความเคารพ "นายท่าน ท่านเคานต์เกรย์มาขอพบครับ"

"เชิญเขาเข้ามา"

อวี๋จือจือได้ยินดังนั้น ก็รีบยัดอาหารที่เหลือเข้าปาก

"ฉัน... ฉันอิ่มแล้วค่ะ" เธอยกจานข้าวขึ้นให้ดู แสดงให้ท่านดยุกเห็นว่าเธอกินเกลี้ยงแล้ว

"ไปเล่นเถอะ" ดยุกวางหนังสือพิมพ์ลง

ดวงตาของอวี๋จือจือเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอรีบลุกขึ้น ทำความเคารพลาแล้วรีบเดินจ้ำอ้าวออกไป

เกือบจะชนเข้ากับใครคนหนึ่งที่เดินสวนมา...

เธอเงยหน้าขึ้น เห็นชายหนุ่มสวมชุดทักซิโด้สีขาว ผมและดวงตาสีอำพัน เมื่อเห็นเธอ สีหน้าของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย

อวี๋จือจือก้มหน้า เดินเลี่ยงผ่านเขาไป

เธอสวมชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีขาวคลุมเข่า เดินเท้าเปล่าบนพื้นไม้ระเบียงทางเดิน ฝีเท้าเบาสบาย เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขยามเช้า

...เธอดีใจจากใจจริงที่ได้ข่าวว่าแดร็กคูลายังไม่ตาย

สระน้ำในสวนเต็มไปด้วยดอกบัวสีน้ำเงิน คนรับใช้ที่ทำความสะอาดเคลื่อนไหวแผ่วเบา เงียบเชียบ แทบไม่มีเสียงเล็ดลอด

อวี๋จือจือเดินผ่านหน้าพวกเขาไป

ผู้ติดตามต่างโค้งคำนับ

เธอลองเดินออกไปข้างนอก พบว่าไม่มีใครขวาง

อวี๋จือจือขบกัดริมฝีปากเบาๆ เธอแอบย่องออกไป พอพ้นจากลานห้องหนังสือ ถนนด้านนอกทอดยาว สองข้างทางร่มรื่นด้วยเงาไม้ พื้นปูด้วยหินกรวดเรียงรายเป็นระเบียบ

ข้างหน้าเป็นศาลาริมน้ำ

เธอเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะหยันของเด็กสาว

"เจ้าตัวอัปลักษณ์!"

พร้อมกับเสียงแส้ฟาด เด็กสาวเยาะเย้ยอย่างไม่เกรงใจใคร

"ดูสภาพแกตอนนี้สิ ยังมีตัวเมียหน้าไหนจะแลแกอีก? บอกแล้วให้เจียมตัวยอมเป็นของฉัน รับรองชีวิตนี้สุขสบายไปทั้งชาติ ไอ้พวกตาถั่ว ตอนนี้ก็ไม่พ้นเงื้อมมือฉันอยู่ดี! คอยดูเถอะฉันจะตีให้ตาย!"

เสียงแส้ฟาดดังติดต่อกันสามครั้ง อวี๋จือจือแอบอยู่หลังต้นไม้ มองเห็นเงาร่างหนึ่งถูกสัตว์อสูรสองตัวกดให้นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น

...แผ่นหลังของเขาเหยียดตรง แม้เลือดจะอาบ แต่ก็ไม่ยอมก้มหัว

ทันใดนั้น อวี๋จือจือก็ได้ยินเสียงระบบ

【ระบบ: ติ๊ง! โฮสต์เปิดใช้งานภารกิจเสริม!】

【ระบบ: หลังจากทำสำเร็จ จะได้รับ "ม้วนคัมภีร์เคลื่อนย้าย" สามารถใช้เทเลพอร์ตไปยังจุดใดก็ได้บนแผนที่ที่เปิดแล้ว 1 ครั้ง】

【ระบบ: ขอถามโฮสต์ จะรับภารกิจเสริมนี้หรือไม่?】

ม้วนคัมภีร์เคลื่อนย้าย?

ถ้ามีเจ้านี่ พอทำภารกิจเสร็จก็วาร์ปหนีได้เลยใช่ไหม?

อวี๋จือจือรีบพยักหน้า

【รับค่ะ รับ!】

...เธออยากได้【ม้วนคัมภีร์เคลื่อนย้าย】มาก!

【ระบบ: ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์เปิดภารกิจเสริม "ช่วยชีวิตสุนัขป่า" ช่วยสุนัขป่าตัวนี้จากเงื้อมมือของตัวเมียเผ่าคองู รับประกันความปลอดภัยของชีวิตเขา หากสุนัขป่ามีชีวิตรอดเกิน 1 เดือน จะถือว่าภารกิจสำเร็จ รางวัลคือ "ม้วนคัมภีร์เคลื่อนย้าย (ใช้ครั้งเดียว)" 1 ชิ้น!】

ช่วยชีวิตสุนัขป่า...

สุนัขป่าที่ว่า หมายถึงคนที่กำลังจะโดนแส้ฟาดตายอยู่ตรงหน้านั่นหรือเปล่า?

"ใครน่ะ!"

คนรับใช้ข้างกายเด็กสาว เห็นร่างเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่หลังต้นไม้ ก็ตะคอกถามทันที

องครักษ์สองข้างศาลาริมน้ำชักดาบออกจากฝัก

อวี๋จือจือไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ เธอตกใจจนหน้าซีด

รู้สึกถึงคมดาบที่จ่ออยู่ที่คอ เธอไม่กล้าขยับตัว ทำได้เพียงค่อยๆ เดินออกมาจากหลังต้นไม้ภายใต้การคุกคามขององครักษ์

เด็กสาวที่ถือแส้ในมือ หรี่ตาลงเล็กน้อย "เผ่ากระต่าย? ช่วงนี้มีงานเลี้ยงอะไรเหรอ"

"เรียนคุณหนู ไม่มีขอรับ"

"เธอ... เป็นใคร? ทำไมมาอยู่ที่คฤหาสน์ท่านดยุกโบแลน? เป็นสายลับที่ขั้วอำนาจอื่นส่งมาหรือเปล่า?" เด็กสาวถือแส้เดินเข้ามาใกล้

"ไม่ใช่ค่ะ ฉันกลับมาจากข้างนอกพร้อมกับท่านดยุก"

อวี๋จือจือมองดูเด็กสาวที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า เธอมีดวงตาสีน้ำตาลเข้มแนวตั้ง แววตาเย็นชา

ดวงตาของสัตว์อสูรเผ่าคองู จดจำง่ายเป็นพิเศษ แทบไม่ต่างอะไรกับงูเลย

อวี๋จือจืออดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

เด็กสาวขยับเข้ามาใกล้ ผลักดาบที่พาดคอกระต่ายน้อยตัวเมียออกไป

"ฉันได้ยินมาว่า ท่านดยุกโบแลนพาสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่งกลับมาด้วย คือเธอสินะ?"

"...อื้อ"

"เธอไม่ไปอยู่ปรนนิบัติท่านดยุกดีๆ มาทำอะไรที่ศาลาของฉัน?"

"ออกมาเดินเล่นค่ะ"

พรู้ว์ที่เด็กสาวเผ่าคองูรู้ฐานะของเธอ ความเป็นศัตรูก็หายไปเกินครึ่ง

อีกฝ่ายเป็นตัวเมียเผ่ากระต่ายหน้าตาสะสวย มองแล้วเจริญหูเจริญตา

แถมยังเป็นระดับ S เหมือนกับเธอด้วย

อวี๋จือจือรับภารกิจเสริมมาแล้ว เธออยากได้【ม้วนคัมภีร์เคลื่อนย้าย】มาก จึงเอ่ยถามเสียงเบา "เขาเป็นอะไรเหรอคะ"

"มันน่ะเหรอ? ตาถั่วไงล่ะ กล้ามาทำให้ฉันไม่พอใจ"

เด็กสาวเผ่าคองูกอดอก "ให้มันมาปรนนิบัติฉันตอนกลางคืน มันยังไม่ยินดี อาศัยว่าตัวเองมีหน้าตาดีหน่อย ฮิฮิ ตอนนี้โดนฉันกรีดหน้าเละไปแล้ว~"

อวี๋จือจือมองเธอตาค้าง

"คุณอยากจับคู่กับเขาเหรอคะ"

เด็กสาวเผ่าคองูเบิกตากว้าง "จะเป็นไปได้ยังไง มันฐานะอะไร ฉันฐานะอะไร? อย่างมากก็ให้เป็นชายบำเรอ เล่นเบื่อแล้วก็ทิ้ง"

"น่าเสียดาย มันไม่เชื่อง ไม่ยอมตกเป็นของฉัน งั้นฉันก็จะตีให้ตาย" เด็กสาวเผ่าคองูพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

ภารกิจเสริมของอวี๋จือจือ เกี่ยวข้องกับสุนัขป่าตัวนี้

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปาก

"คุณหนูมูมูคะ คุณยกเขาให้ฉันได้ไหม ฉันเอาของอย่างอื่นแลกกับคุณก็ได้"

"ไม่ได้หรอก ตอนนี้ฉันยังไม่หายโมโห ต้องตีให้ตาย นอกจากว่า..."

"นอกจากท่านดยุกโบแลนจะเอ่ยปากด้วยตัวเอง ว่าจะยกมันให้เธอ"

ใบหน้าของเด็กสาวเผ่าคองูเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"คุณหนูจือจือ เธอไปขอท่านดยุกสิ"

[จบแล้ว]