บทที่ 5 สุดวิสัย...จะอั้น

บทที่ 5 สุดวิสัย...จะอั้น

ไม่รู้วันเดือนปีใด

ไม่รู้ภพภูมิไหน

ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ

ในความว่างเปล่าอันมืดมิด มีชั้นเมฆขาวส่องแสงเรืองรองลอยล่อง

แหวกเมฆเห็นตะวัน

ท่ามกลางหมู่เมฆมีขุนเขาลอยฟ้า ไอหมอกจางๆ ปกคลุม นกกระเรียนบินโฉบเฉี่ยว

ภูเขาไม่ใหญ่ และไม่สูงนัก

ตีนเขามีสายน้ำไหลริน แปลงนาเป็นระเบียบเรียบร้อย

บนเขามีไผ่เขียวและต้นสนโบราณ รากขดเคี้ยวราวกับมังกร

ยอดเขามีอารามเต๋าสี่เรือนล้อมลานกลาง เก่าแก่คร่ำครึ ตรงกลางปลูกต้นท้อที่ดูใกล้จะตายซาก ไม่รู้ว่าอายุกี่ร้อยกี่พันปีแล้ว

ดอกท้อร่วงหล่นไม่ขาดสาย แต่ร่วงเท่าไหร่ก็ไม่หมดเสียที

เด็กสาวผู้นับกลีบดอกท้อดูแล้วอายุเพิ่งจะเริ่มแตกเนื้อสาว ใบหน้างดงามดุจเทพธิดา บริสุทธิ์ผุดผ่องถึงกระดูกดำ ทว่าเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้นกลับแฝงเสน่ห์เย้ายวนของสตรีเต็มตัว

"เยื้องย่างผ่านดงบุปผา แต่มิมีใบไม้ติดกายแม้แต่ใบเดียว ท่านแม่เจ้าคะ ช่วงนี้ลูกเนื้อหอมเหลือเกิน ไม่รู้จะเลือกใครดี"

เสียงใสกระจ่างแต่แฝงความหยิ่งทะนงดังก้องไปทั่วลาน

"หุบปาก!"

เสียงสตรีดุดันทรงอำนาจดังแว่วมาจากในเมฆ

"กายาสวรรค์บริสุทธิ์ จะอยู่ร่วมกับบุรุษไม่ได้เด็ดขาด"

เด็กสาวทำปากยื่น เชิดหน้าอย่างแสนงอน

"แต่ดอกท้อของข้าบานสะพรั่ง ตัดเท่าไหร่ก็ไม่ขาดนี่นา!"

"หากเจ้ายังตัดใจจากทางโลกไม่ได้ ก็ไปอยู่กับสตรีเสีย"

"ไม่เอาผู้หญิง ข้าชอบเด็กผู้ชายหน้าตาน่ารัก!"

"ชอบผู้ชายก็ได้ หากเจ้าโชคดีพบชายที่ทำให้เจ้าหยั่งรู้ถึงวิถีสวรรค์ได้ เจ้าก็ครองคู่กับเขาไปชั่วชีวิตเถิด"

"ท่านแม่โกหกอีกแล้ว! พวกเรายืนอยู่คนละฝั่งกับวิถีสวรรค์ นอกจากเทพเจ้าแล้ว จะมีชายใดทำให้ข้าหยั่งรู้วิถีสวรรค์ได้"

"เจ้าพูดถูก โลกนี้มีเพียงเทพเจ้าเท่านั้นที่มีคุณสมบัติคู่ควรกับเจ้า อย่าได้ลดตัวลงไปเกลือกกลั้วเด็ดขาด!"

ยอดเขากระบี่

หลิงโจวเยว่ลืมตาโพลงขึ้นมาทันที

แสงอาทิตย์ยามเย็นสีทองสาดส่องผ่านหน้าต่างหญ้าคา ตกกระทบใบหน้าอันงดงามบริสุทธิ์ผุดผ่องที่ไม่ว่าจะแปดเปื้อนฝุ่นธุลีเพียงใดก็ไม่อาจบดบังได้

เหอะ แม้แต่เซียนยังตายเกลี้ยง จะไปหาเทพเจ้าที่ไหน!

ผู้หญิงไม่ดีตรงไหนกัน?

นางสลัดเสียงในความฝันที่รบกวนจิตใจทิ้งไป ยกแขนขึ้นกระดกเหล้าเข้าปาก

ร่างขาวนวลพลิกตัวอย่างเกียจคร้าน ราวกับคลื่นกระทบฝั่ง ส่งกลิ่นเหล้าหอมฟุ้งกระจายออกมา

...

สายลมเซียนพัดโชย แสงตะวันยามเย็นย้อมขอบฟ้า

การบินครั้งแรกหลังข้ามภพของเซียวหราน มอบให้กับว่าวกระดาษ

เหมือนกับครั้งแรกของเขาในโลกก่อน ที่มอบให้กับกระดาษทิชชู่

ประวัติศาสตร์มักซ้ำรอยอย่างน่าประหลาด

กลางว่าวกระดาษขนาดยักษ์

เซียวหรานนั่งขัดสมาธิอยู่ที่ระเบียงหน้าเรือนพักศิษย์สองชั้น

เขาปรือตาขึ้นมองไปรอบทิศทาง เหนือใต้บนล่าง สุดสายตาคือยอดเขาน้อยใหญ่เสียดแทงทะลุชั้นเมฆ

ปราณวิญญาณ หมอกจางๆ เสียงสัตว์ร้อง เสียงระฆัง ผสมผสานกัน เติมเต็มฟ้าดิน ยิ่งใหญ่ตระการตา ราวกับไม่ใช่โลกมนุษย์

น่าเสียดายที่เซียวหรานไม่มีวาสนาได้ชื่นชมทิวทัศน์แดนเซียนนี้

เขาขมวดคิ้วมุ่น ตั้งสมาธิสัมผัสพลังสายเลือดตลอดเวลา

ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นเที่ยวบินแรก แม้จะตื่นเต้นเร้าใจ แต่ก็อดประหม่าไม่ได้

แค่ลมกรรโชกแรงพัดผ่าน หรือนกกระเรียนบินเฉียดมา ว่าวก็โอนเอนโยกเยกไม่หยุด

ระยะทางสั้นๆ แค่สิบกว่าลี้ ดันใช้เวลาบินถึงครึ่งชั่วยาม

ในที่สุด เขาก็บินมาถึงเหนือน่านฟ้ายอดเขากระบี่ท่ามกลางแสงอัสดง

เล็งตำแหน่งให้แม่นยำ ผ่อนแรงลงช้าๆ แล้วร่อนลงจอดอย่างนิ่มนวล

เซียวหรานถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

คืนนี้รอดแล้ว!

เรือนพักศิษย์หลังใหม่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของกระท่อม ห่างออกไป 3 วา ทำมุม 45 องศา

ในแง่ของการดึงดูดฮวงจุ้ยชีพจรวิญญาณ ที่นี่คือจุดทองคำอันดับสองของยอดเขากระบี่ รองจากกระท่อมมุงจาก

เซียวหรานเดินเข้าไปในเรือน

เตียงไม้ไผ่ ตู้เสื้อผ้า โต๊ะยาว... เฟอร์นิเจอร์ต่างๆ จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ในห้องครัวมีเครื่องครัวและหินจุดไฟครบครัน ห้องเก็บของเล็กๆ ยังมีอุปกรณ์การเกษตรเตรียมไว้ให้อีกด้วย

สมกับเป็นหลินอวิ๋นจื่อผู้ดูแลศิษย์ฝ่ายนอก เข้าใจความต้องการในชีวิตประจำวันของปุถุชนที่ยังไม่บรรลุขั้นกลั่นลมปราณเป็นอย่างดี...

ก่อนจะไปแสดงความกตัญญูต่ออาจารย์ เซียวหรานยังมีเรื่องต้องทำอีกสองอย่าง

อย่างแรก ต้องยึดรากฐานให้มั่นคงก่อน

เซียวหรานหยิบค้อนห่อผ้าและลิ่มไม้ขนาดใหญ่ที่มีกลไก 8 อันออกมาจากห้องเก็บของ

เขานำลิ่มไม้ทั้ง 8 ไปเสียบลงในรูที่เจาะเตรียมไว้ภายในเรือน แล้วใช้ค้อนห่อผ้าตอกลงไปในรากฐานทีละอัน

ลิ่มไม้เหล่านี้สามารถยืดหดได้ในแนวตั้ง เจาะลึกลงไปใต้ดินถึง 10 วา

จากนั้นเปิดกลไก ก้านยึดใต้ดิน 8 ก้านจะกางออกในแนวนอน

ก้านยึด 64 ก้าน ยึดทั้งแนวตั้งและแนวนอน

สานเป็นโครงข่ายสามมิติใต้รากฐาน ยึดเรือนสองชั้นไว้อย่างมั่นคง ต่อให้เจอพายุไต้ฝุ่นระดับ 9 ก็เอาอยู่!

นอกจากนี้ ตำแหน่งการวางลิ่มไม้ทั้ง 8 จุดยังมีความพิเศษ

ดูเผินๆ เหมือนผังแปดทิศ แต่ลำดับไม่เหมือนกับผังแปดทิศทั่วไป

เฉียน (☲)

ข่าน (☱)

เกิ้น (☳)

เจิ้น (☶)

ซวิ่น (☰)

หลี (☴)

คุน (☷)

ตุ้ย (☵)

เพราะนี่คือยุคปลายธรรม ชีพจรวิญญาณผิดปกติ หากต้องการดึงดูดพลังฟ้าดินให้มีประสิทธิภาพสูงสุด จำต้องใช้วิธีนอกรีตบ้าง

หากไม่นับรวมผลจากค่ายกลอาคม การจัดวางแบบแปดทิศลวงตานี้ จะมีผลในการดึงดูดวิญญาณได้โดยตรงดีกว่ากระท่อมมุงจากเสียอีก

เนื่องจากใช้ค้อนห่อผ้า และตอกลิ่มไม้ภายในห้อง หลังจากเซียวหรานยึดรากฐานเสร็จ ท่านอาจารย์ก็ยังคงหลับสนิท

เวลานี้ ฟ้ามืดแล้ว

ดวงดาวเริ่มปรากฏ ดวงจันทร์ลอยเด่นบนทางช้างเผือก แสงดาวผสมผสานกับแสงจันทร์นวลสาดส่องลงบนหลังคาเรือนพักศิษย์หลังใหม่

สรรพสิ่งเงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไร

เรื่องที่สองที่เซียวหรานต้องทำ คือสร้างระบบระบายน้ำให้ห้องครัวและห้องน้ำ

โดยเฉพาะปัญหาเรื่องการขับถ่าย เป็นสิ่งที่เขา... คาดไม่ถึงมาก่อน หรือที่เรียกว่า "สุดวิสัย...จะอั้น" นั่นเอง

ใครจะไปคิดว่าศิษย์ฝ่ายใน ไม่สิ ศิษย์สืบทอด ยังต้องขี้เยี่ยว?

พวกเราที่นั่งกันอยู่นี่ล้วนเป็นเซียนผู้ไม่กินเส้นกับทางโลก กินลมชมวิว ดื่มน้ำค้าง หากเจ้ายังต้องขี้ เจ้าก็ไม่มีคุณสมบัติจะฝึกเซียน

สิ่งที่ทำให้เซียวหรานปวดหัวยิ่งกว่าคือ ท่านอาจารย์เป็นสตรีเพศ การที่เขามาทำธุระส่วนตัวอยู่ข้างๆ นาง ช่างเป็นการเสียมารยาทอย่างยิ่ง

แต่เรื่องนี้เร่งด่วนระดับคอขาดบาดตาย!

การบรรลุขั้นกลั่นลมปราณจนอิ่มทิพย์ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ในชั่วข้ามคืน เขาต้องรีบจัดการระบบระบายน้ำเสียของเรือนพักศิษย์เดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นคืนนี้ได้ "สุดวิสัย...จะอั้น" ของจริงแน่

หยิบพลั่วออกมาจากห้องเก็บของ เซียวหรานลากร่างอันเหนื่อยล้าเริ่มขุดหลุม นำท่อไม้ไผ่มาต่อกันทีละท่อนแล้ววางลงไป

กระท่อมและเรือนพักศิษย์หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ทิศทางน้ำทิ้งจึงต้องไปทางทิศตะวันตก

ขุดไปได้ครึ่งทางทางทิศตะวันตก เขากลับขุดเจอน้ำใต้ดินอุ่นๆ

ยอดเขาสูงพันวา ดันมีน้ำใต้ดิน แถมยังอุ่นอีกต่างหาก!

ภูเขา... ดูแต่ภายนอกไม่ได้จริงๆ

น้ำใต้ดินอุ่นลื่นใสสะอาด ให้ความรู้สึกเย็นสดชื่นเหมือนหิมะละลาย และยังมีกลิ่นกำมะถันเจือจาง...

มีน้ำใต้ดินอุ่นๆ แบบนี้ เซียวหรานไม่เพียงแก้ปัญหาเรื่องน้ำใช้ในชีวิตประจำวันได้ แต่ยังสร้างบ่อน้ำพุร้อนได้อีกด้วย!

เซียวหรานชอบแช่น้ำพุร้อนเป็นที่สุด การได้แช่น้ำพุร้อนในแดนเซียน... สุขขีสโมสร!

แต่นั่นเป็นเรื่องในอนาคต

ขุดท่อต่อไปทางทิศตะวันตก

เซียวหรานขุดตามแนวสายน้ำไปเรื่อยๆ จนถึงริมหน้าผา

ที่นี่มีโขดหินระเกะระกะและพงหญ้าหนาม

น้ำเสียจากชีวิตประจำวันจะไหลตามท่อใต้ดินมาปล่อยทิ้งที่นี่ ซึมลงสู่ดินหินและพงหนามของภูเขา หล่อเลี้ยงสรรพชีวิต

ทันใดนั้น เซียวหรานก็ได้กลิ่นเหล้าประหลาดๆ โชยมา

เขามองตามกลิ่นไป เห็นคราบเหล้าเป็นวงกว้างในพงหญ้า

เดี๋ยวนะ กลิ่นคาวจางๆ นี่มัน...

เซียวหรานขมวดคิ้ว รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล

ทันใดนั้น ลางสังหรณ์ประหลาดที่ขัดกับหลักเหตุผลก็พรั่งพรูเข้ามาในใจ

เขานั่งยองๆ แล้วหันขวับกลับไป—

ปะทะเข้ากับสายตาเย็นชาของท่านอาจารย์เทพธิดาที่กำลังก้มมองลงมา

"เจ้ากำลังทำอะไร"