ช่วยด้วย ตัวประกอบชายพังพล็อตหลังอ่านคอมเมนต์

ช่วยด้วย ตัวประกอบชายพังพล็อตหลังอ่านคอมเมนต์
ท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วทุกสารทิศ กลิ่นอับชื้นและไอเย็นเยือกพัดผ่านผิวหนังจนน่าขนลุก อันอี้ลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือความเหนียวเหนอะหนะบนฝ่ามือ และเสียงกระซิบที่ฟังไม่ได้ศัพท์ซึ่งดังระงมอยู่ข้างหูไม่ขาดสาย
 
'ยินดีด้วย คุณได้เข้าสู่โลกใบที่ 18'
 
เสียงของระบบที่คุ้นเคยดังขึ้นในห้วงความคิด แต่น้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยความเย็นเยือกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
 
อันอี้พยุงตัวลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า สายตาคมกวาดมองไปรอบๆ บริเวณนี้ดูเหมือนจะเป็นโถงทางเดินยาวของอาคารเก่าแก่แห่งหนึ่ง หลอดไฟบนเพดานกะพริบถี่ๆ ส่งเสียงดังจี่ๆ ราวกับจะดับวูบลงได้ทุกเมื่อ
 
'ครั้งนี้เป็นโลกแห่งตำนานสยองขวัญอย่างนั้นหรือ' อันอี้พึมพำกับตัวเองเบาๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความหวาดกลัวที่คนปกติควรจะมีกลับไม่ปรากฏบนใบหน้าของเขาเลยแม้แต่น้อย ประสบการณ์จากโลกทั้ง 17 ใบที่ผ่านมาหล่อหลอมให้เขามีจิตใจแข็งแกร่งเกินกว่าจะสั่นคลอนด้วยสิ่งลี้ลับเหล่านี้
 
ทันใดนั้น หน้าต่างโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา มันคือหน้าจอความคิดเห็นแบบเรียลไทม์ที่เปรียบเสมือนดัชนีทองคำของเขาในโลกนิยายแห่งนี้
 
[นักอ่าน 1: ว้าว! ในที่สุดก็ถึงโลกสยองขวัญแล้ว รอมานานมาก!]
[นักอ่าน 2: ดูหน้าอันอี้สิ ไม่มีความกลัวเลยสักนิด สมกับเป็นลูกชายของฉันจริงๆ!]
[นักอ่าน 3: ระวังข้างหลัง! ฉันเห็นเงาดำๆ แวบไปมาในมุมมืดนั่น!]
 
อันอี้เหลือบมองข้อความเหล่านั้นก่อนจะหันไปมองทางด้านหลังตามคำเตือน แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า เขาไม่ได้ประมาท แต่เขารู้ดีว่าในโลกประเภทนี้ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ภูตผีร้าย หากแต่เป็นกฎเกณฑ์ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังต่างหาก
 
เขาเริ่มก้าวเดินไปตามทางเดินที่มืดมิด เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังสะท้อนก้องไปมา ในใจเริ่มวางแผนการสำหรับโลกใบนี้ เขาจะไม่ยอมเป็นเพียงเบี้ยล่างที่ถูกควบคุมโดยโชคชะตาหรือพล็อตนิยายน้ำเน่าอีกต่อไป หากบทบาทกำหนดมาให้เขาเป็นผู้ถูกล่า เขาก็จะพลิกสถานการณ์นั้นให้กลายเป็นผู้ล่าเสียเอง
 
'เอาล่ะ มาดูกันว่าโลกใบนี้จะมีอะไรสนุกๆ ให้ฉันทำบ้าง'
 
อันอี้เดินหายเข้าไปในความมืดมิดของโถงทางเดิน ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศที่เปี่ยมไปด้วยความลึกลับและกลิ่นอายของการเริ่มต้นใหม่ที่เต็มไปด้วยจุดพลิกผันที่ไม่มีใครคาดคิด