หลังเลิกรา ฉันก็ได้พบกับเด็กขี้แยที่ทั้งหวานละมุน นุ่มฟู และน่ารักน่าเอ็นดู

หลังเลิกรา ฉันก็ได้พบกับเด็กขี้แยที่ทั้งหวานละมุน นุ่มฟู และน่ารักน่าเอ็นดู บทที่ 1 หลังจากถูกแฟนเก่าผู้บูชาเงินตราทอดทิ้งอย่างไม่ใยดี ซูหวายก็ได้พบกับเด็กสาวผู้น่าสงสารคนหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ เธอขัดสนถึงขนาดต้องหยิบเอาชุดชั้นในของเขามาสวมใส่ ซูหวายถูกแฟนเก่าเหยียดหยามและทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย เธอตราหน้าว่าเขาจนและไร้ความสามารถ กระทั่งสินสอดแต่งงานก็ยังไม่มีปัญญาหามาหมั้นหมาย ทว่าคนทั่วไปกลับหารู้ไม่ว่า แท้จริงแล้วเขาคือทายาทเศรษฐีรุ่นที่สองผู้มั่งคั่งที่กำลังอยู่ในช่วงขัดแย้งกับครอบครัว ส่วนงานบล็อกเกอร์รีวิวร้านอาหารที่เขาทำอยู่นั้น ก็เป็นเพียงการพักผ่อนชั่วคราวในช่วงที่ชีวิตพลิกผันเท่านั้นเอง ในวันที่ความรู้สึกดิ่งวูบ เขาขับรถออกไปหวังจะสงบสติอารมณ์ แต่แล้วกลับพบเด็กสาวคนหนึ่งนอนสลบไสลอยู่ริมแม่น้ำโดยไม่คาดฝัน ใบหน้าของเธอนั้นซีดเผือดราวกับกระดาษ ดูบอบบางเสียจนคล้ายจะแตกสลายได้เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส ด้วยความมีเมตตา เขาจึงพาร่างเล็กๆ นั้นไปส่งโรงพยาบาลและช่วยออกค่ารักษาให้ แต่เขากลับไม่เคยคาดคิดเลยว่า ท้ายที่สุดแล้วเขาจะต้องมารับดูแลเด็กน้อยขี้แยที่ไร้ที่ซุกหัวนอนคนนี้ เสิ่นโหย่วอวี๋ เด็กสาววัยสิบแปดปีผู้มีความงามล่มเมือง แต่กลับกำเนิดในครอบครัวที่ยากไร้และยังต้องทนทุกข์กับโรคร้ายที่กัดกินร่างกาย เธอไม่มีแม้กระทั่งเสื้อชั้นในเป็นของตัวเอง จึงทำได้เพียงสวมเสื้อยืดของเขาด้วยท่าทางเหนียมอาย ร่างกายอันบอบบางสั่นไหวอยู่ภายใต้เสื้อตัวโคร่งที่ปกคลุม และเธอก็เรียกเขาว่า "พี่ชาย" ทั้งน้ำตา เธอไม่รู้จักแม้กระทั่งวิธีใช้ไดร์เป่าผม ไม่เคยลิ้มรสอาหารบุฟเฟต์ แต่กลับแอบใช้คอมพิวเตอร์ของเขาเขียนนิยายอย่างลับๆ เพื่อหวังจะหาเงินมาตอบแทนบุญคุณ เธอวิ่งเล่นและหัวเราะไปกับเขาในค่ำคืนที่สายฝนโปรยปราย และแอบสารภาพความในใจผ่านบทกวีที่บริสุทธิ์ที่สุด เขาสอนให้เธอรู้จักการใช้ชีวิต พาสัมผัสโลกกว้าง และทะนุถนอมดูแลจนเธอกลับมางดงามมีชีวิตชีวาดังเดิม การผ่าตัดครั้งสุดท้ายนำพาทั้งคู่ให้ตกหลุมรัก และตัดสินใจที่จะครองคู่กันไปชั่วชีวิต ทางด้านแฟนเก่าที่เริ่มนึกเสียดายในการกระทำของตนเอง จึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อขอคืนดี ซูหวายทำเพียงยิ้มหยันพลางกล่าวว่า "ความเสียใจของเธอมันสายเกินไปจนน่าขำ" ... นักข่าวถามขึ้นว่า "สรุปแล้วที่คุณพบกับคู่หมั้นคนนี้ เป็นเพราะเรื่องบังเอิญล้วนๆ เลยใช่ไหมครับคุณซู" เสิ่นโหย่วอวี๋ตอบกลับว่า "ไม่ค่ะ... ความจริงแล้วไม่ใช่แบบนั้น" นักข่าวทำสีหน้าสงสัย เสิ่นโหย่วอวี๋จึงขยายความต่อ "เป็นเพราะจดหมายที่เขาเขียนไว้เมื่อสิบปีก่อนต่างหาก" "ฉันเพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยฉงชิ่งได้ค่ะ" นักข่าวหนุ่มถึงกับมึนงงไปหมดพลางคิดในใจว่า "นี่พวกคุณกำลังล้อผมเล่นอยู่ใช่ไหมเนี่ย"

ยอดวิว

จำนวนตอน

140

สถานะ

ยังไม่จบ

อ่านตอนแรก

เรื่องย่อ

หลังเลิกรา ฉันก็ได้พบกับเด็กขี้แยที่ทั้งหวานละมุน นุ่มฟู และน่ารักน่าเอ็นดู
บทที่ 1
หลังจากถูกแฟนเก่าผู้บูชาเงินตราทอดทิ้งอย่างไม่ใยดี ซูหวายก็ได้พบกับเด็กสาวผู้น่าสงสารคนหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ เธอขัดสนถึงขนาดต้องหยิบเอาชุดชั้นในของเขามาสวมใส่
ซูหวายถูกแฟนเก่าเหยียดหยามและทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย เธอตราหน้าว่าเขาจนและไร้ความสามารถ กระทั่งสินสอดแต่งงานก็ยังไม่มีปัญญาหามาหมั้นหมาย
ทว่าคนทั่วไปกลับหารู้ไม่ว่า แท้จริงแล้วเขาคือทายาทเศรษฐีรุ่นที่สองผู้มั่งคั่งที่กำลังอยู่ในช่วงขัดแย้งกับครอบครัว ส่วนงานบล็อกเกอร์รีวิวร้านอาหารที่เขาทำอยู่นั้น ก็เป็นเพียงการพักผ่อนชั่วคราวในช่วงที่ชีวิตพลิกผันเท่านั้นเอง
ในวันที่ความรู้สึกดิ่งวูบ เขาขับรถออกไปหวังจะสงบสติอารมณ์ แต่แล้วกลับพบเด็กสาวคนหนึ่งนอนสลบไสลอยู่ริมแม่น้ำโดยไม่คาดฝัน
ใบหน้าของเธอนั้นซีดเผือดราวกับกระดาษ ดูบอบบางเสียจนคล้ายจะแตกสลายได้เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส
ด้วยความมีเมตตา เขาจึงพาร่างเล็กๆ นั้นไปส่งโรงพยาบาลและช่วยออกค่ารักษาให้ แต่เขากลับไม่เคยคาดคิดเลยว่า ท้ายที่สุดแล้วเขาจะต้องมารับดูแลเด็กน้อยขี้แยที่ไร้ที่ซุกหัวนอนคนนี้
เสิ่นโหย่วอวี๋ เด็กสาววัยสิบแปดปีผู้มีความงามล่มเมือง แต่กลับกำเนิดในครอบครัวที่ยากไร้และยังต้องทนทุกข์กับโรคร้ายที่กัดกินร่างกาย
เธอไม่มีแม้กระทั่งเสื้อชั้นในเป็นของตัวเอง จึงทำได้เพียงสวมเสื้อยืดของเขาด้วยท่าทางเหนียมอาย ร่างกายอันบอบบางสั่นไหวอยู่ภายใต้เสื้อตัวโคร่งที่ปกคลุม และเธอก็เรียกเขาว่า "พี่ชาย" ทั้งน้ำตา
เธอไม่รู้จักแม้กระทั่งวิธีใช้ไดร์เป่าผม ไม่เคยลิ้มรสอาหารบุฟเฟต์ แต่กลับแอบใช้คอมพิวเตอร์ของเขาเขียนนิยายอย่างลับๆ เพื่อหวังจะหาเงินมาตอบแทนบุญคุณ
เธอวิ่งเล่นและหัวเราะไปกับเขาในค่ำคืนที่สายฝนโปรยปราย และแอบสารภาพความในใจผ่านบทกวีที่บริสุทธิ์ที่สุด
เขาสอนให้เธอรู้จักการใช้ชีวิต พาสัมผัสโลกกว้าง และทะนุถนอมดูแลจนเธอกลับมางดงามมีชีวิตชีวาดังเดิม
การผ่าตัดครั้งสุดท้ายนำพาทั้งคู่ให้ตกหลุมรัก และตัดสินใจที่จะครองคู่กันไปชั่วชีวิต
ทางด้านแฟนเก่าที่เริ่มนึกเสียดายในการกระทำของตนเอง จึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อขอคืนดี
ซูหวายทำเพียงยิ้มหยันพลางกล่าวว่า "ความเสียใจของเธอมันสายเกินไปจนน่าขำ"
...
นักข่าวถามขึ้นว่า "สรุปแล้วที่คุณพบกับคู่หมั้นคนนี้ เป็นเพราะเรื่องบังเอิญล้วนๆ เลยใช่ไหมครับคุณซู"
เสิ่นโหย่วอวี๋ตอบกลับว่า "ไม่ค่ะ... ความจริงแล้วไม่ใช่แบบนั้น"
นักข่าวทำสีหน้าสงสัย
เสิ่นโหย่วอวี๋จึงขยายความต่อ "เป็นเพราะจดหมายที่เขาเขียนไว้เมื่อสิบปีก่อนต่างหาก"
"ฉันเพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยฉงชิ่งได้ค่ะ"
นักข่าวหนุ่มถึงกับมึนงงไปหมดพลางคิดในใจว่า "นี่พวกคุณกำลังล้อผมเล่นอยู่ใช่ไหมเนี่ย"

นิยายแปลไทย นิยายโรแมนติก

สารบัญ

บทที่ 21 เจ้าคิดอย่างไรกับเขา

2026-03-21 18:51:23

หลังเลิกรา ฉันก็ได้พบกับเด็กขี้แยที่ทั้งหวานละมุน นุ่มฟู และน่ารักน่าเอ็นดู

เรื่องย่อ

สารบัญ

บทที่ 1 อย่ามาตายในรถของฉันนะ

บทที่ 2 ราตรีสวัสดิ์

บทที่ 3 ไม่ต้องเกร็ง ผมไม่กินคุณหรอก

บทที่ 4 แม้แต่กางเกงชั้นในของเธอก็ยังเป็นของผม

บทที่ 5 พี่ซูห้วยเป็นคนดี เขาคงไม่ใช่พวกโรคจิตหรอก... ใช่ไหม?

บทที่ 6 ต่อไปเรียกฉันว่าเสี่ยวอวี๋นะคะ

บทที่ 7 เสิ่นโหย่วอวี๋กับการเดินห้างครั้งแรก

บทที่ 8 อยากให้ฉันกอดพี่ไหมคะ?

บทที่ 9 เสี่ยวอวี๋ทำมื้อเช้าเป็นนะ

บทที่ 10 ถูกยัยเด็กแสบฝืนกอดเอาหรือเปล่าเนี่ย?

บทที่ 11 เสิ่นโหย่วอวี๋และซูห้วยถูกเพื่อนร่วมหอพักหยอกล้อ

บทที่ 12 คนซื่อบื้อสองคนก็ดูเข้ากันดีนะ

บทที่ 13 – หลินมู่เหยียน

บทที่ 14 ถ้าจะซื้อชานม ก็แค่ซื้อชานมเถอะ แล้วที่จูงมือกันอยู่นี่มันคืออะไร?

บทที่ 15 เจ้าปลาน้อยคือปลาน้อยที่ฉลาด

บทที่ 16 พี่เขย?

บทที่ 17 พี่จ้องขาฉันอยู่เหรอคะ?

บทที่ 18 ภาพยนตร์เรื่องแรกของเสิ่นโหย่วอวี๋

บทที่ 19 ยัยปลาน้อยซักคิวบัสทำลายตบะของผม

บทที่ 20 ค่าผ่าตัด

บทที่ 21 เจ้าคิดอย่างไรกับเขา

บทที่ 22 เจ้าชอบผู้หญิงแบบไหน

บทที่ 23 ตรวจซ้ำ

บทที่ 24 คำแนะนำในการผ่าตัด

บทที่ 25 ซูห้วยจับมือแล้ว?

บทที่ 26 เมื่อคืนซูห้วยป้อนฉันจนอิ่มมาก

บทที่ 27 เถ้าแก่เนี้ย

บทที่ 28 ซูห้วย ฉันมีขนมไหม

บทที่ 29 ความสุขเล็กๆ

บทที่ 30 ยัยปลาโง่ปากไม่ตรงกับใจ

บทที่ 31 กลายเป็นเงาของซูห้วยไปได้อย่างไร

บทที่ 32 เครื่องรางคุ้มภัย

บทที่ 33 ซูห้วย เมื่อครู่คุณกำลังหยอดฉันหรือเปล่า

บทที่ 34 เครื่องรางนำโชค?

บทที่ 35 อำเภออวิ๋น

บทที่ 36 การได้พบเสี่ยวอวี๋คือวาสนาของฉัน

บทที่ 37 เสิ่นโหย่วอวี๋อยากซื้อเสื้อผ้าใหม่

บทที่ 38 วันสิ้นปี

บทที่ 39 ฉันไม่ได้ตั้งใจจะสัมผัสคุณจริงๆ นะคะ

บทที่ 40 เซี่ยเหอ

บทที่ 41 ซูห้วยผู้ได้รับการปลอบโยนจากเสิ่นโหย่วอวี๋

บทที่ 42 สิ่งที่อยากทำที่สุดหลังจากหายดี

บทที่ 43 เธอยังไม่เคย... ทำเรื่องแบบนั้นกับผู้ชายใช่ไหม

บทที่ 44 ฉันอยากไปดูทะเลกับคุณ

บทที่ 45 แผนการลับของเสิ่นโหย่วอวี๋

บทที่ 46 เสิ่นโหย่วอวี๋ผู้อยากขอยืมหัวไหล่

บทที่ 47 เสิ่นโหย่วอวี๋ผู้กลัวการเป็นภาระ

บทที่ 48 ชีวิตที่เหลือยังอีกยาวไกลนัก

บทที่ 49 คืนนี้พวกเรามาเบียดกันหน่อยดีไหม

บทที่ 50 สายชุดนอนของเสิ่นโหย่วอวี๋ที่เลื่อนหลุด

บทที่ 51 แต่ฉันอยากให้คุณอยู่กับฉันตลอดไป

บทที่ 52 เสิ่นโหย่วอวี๋คีบตุ๊กตาไม่เป็น

บทที่ 53 ถ้าฉันดื้อ คุณจะเลิกชอบฉันไหม

บทที่ 54 ฉันรู้สึกเหมือนทั้งตัวเต็มไปด้วยสิ่งของที่คุณให้มา

บทที่ 55 พวกเขาเป็นเพื่อนที่ชอบกันอยู่ใช่ไหม

บทที่ 56 เธอจะสารภาพรักกับซูห้วยจริงๆ เหรอ

บทที่ 57 พี่ห้วย คุณมันน่าตายจริงๆ

บทที่ 58 ขอให้ฉันได้เป็นแม่ปลาที่เห็นแก่ตัวสักครั้ง

บทที่ 59 คำท้าทาย...ห้ามมองตรงนั้น

บทที่ 60 ฉันอยากอยู่กับคุณไปชั่วชีวิต

บทที่ 61 สายเสื้อซับในของเธอ

บทที่ 62 หรือว่าเธอจะเป็นฝ่ายล่าที่แท้จริง

บทที่ 63 จดหมายที่ซูห้วยเขียนเมื่อหลายปีก่อน

บทที่ 64 ถ้าอย่างนั้น คุณอยากจับมือแฟนสุดที่รักของไหมคะ

บทที่ 65 ผมจะจูบเธออย่างเปิดเผยแบบนี้แหละ

บทที่ 66 การจูบกันของคนเป็นแฟนไม่ใช่การรังแก

บทที่ 67 ฉันไม่อยากเป็นภาระของคุณ

บทที่ 68 ใบยินยอมรับการผ่าตัดของเสิ่นโหย่วอวี๋

บทที่ 69 ลำแสงหนึ่งในชีวิต

บทที่ 70 โลกหล้ากว้างใหญ่ วัฏจักรแห่งกรรม

บทที่ 71 ชีวิตนี้หรือชาติหน้า

บทที่ 72 ซูห้วยคงเสียใจจนร้องไห้หนักมากเลยใช่ไหม

บทที่ 73 จดหมายถึงซูห้วย

บทที่ 74 หากชาติหน้ามีจริง หวังว่าเราจะได้พบกันอีก

บทที่ 75 จากนี้ไปห้ามมีเด็กดีคนอื่นอีกนะ

บทที่ 76 ก็ฉันเป็นแฟนของพี่อยู่แล้วนี่นา

บทที่ 77 ฉันควรให้โอกาสซูห้วยกลับมาคืนดีกับฉันดีไหม