เอาชีวิตรอดใครบอกว่าผมเป็นพ่อค้าเลว ผมนี่คนดีชัดๆ

เอาชีวิตรอดใครบอกว่าผมเป็นพ่อค้าเลว ผมนี่คนดีชัดๆ
พ่อค้าหน้าเลือดกับโลกแห่งการเอาชีวิตรอด
เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ซูไป๋ก็พบว่าตนเองได้ก้าวเข้าสู่โลกแห่งการเอาชีวิตรอดของมวลมนุษยชาติเสียแล้ว
เบื้องหน้าของเขามีเพียงกระท่อมไม้หลังย่อมหนึ่งหลัง ขวานหินสภาพผุพังหนึ่งเล่ม และพรสวรรค์ที่ได้รับมาจากการสุ่มอย่าง "พ่อค้าหน้าเลือด"
แม้ระดับของพรสวรรค์ในยามเริ่มต้นจะดูต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ทว่ามันกลับสามารถยกระดับขึ้นได้อย่างไร้ขีดจำกัด ยิ่งไปกว่านั้น เขายังจะได้รับความสามารถพิเศษที่เกี่ยวข้องกับการค้าขายเพิ่มขึ้นในทุกๆ วันอีกด้วย
วันแรก ในขณะที่ผู้คนทั่วโลกต่างอ้อนวอนขอเศษเสี้ยวของเปลวไฟ ซูไป๋กลับขยับตัวอย่างอาจหาญ เขาผลิตคบไฟรุ่นลดต้นทุนที่แสนจะห่วยแตกออกวางจำหน่าย จนสามารถกอบโกยกำไรและร่ำรวยได้เพียงชั่วข้ามคืน
วันที่สอง เมื่อเครื่องมือของคนนับไม่ถ้วนพังทลายลง ซูไป๋ก็ก้าวออกมาข้างหน้า แบกรับภาระอันหนักอึ้งของเพื่อนร่วมชะตากรรมนับหมื่นชีวิตในสองเขตการปกครองไว้บนบ่าของตนเอง
วันที่สาม พายุหิมะโหมกระหน่ำมาเยือนเป็นครั้งแรก ผู้คนมากมายขยับกายไปไหนไม่ได้ ซูไป๋อาศัยข้อมูลจากพรสวรรค์ แปลงกายเป็นหยาดฝนที่ร่วงหล่นลงมาได้ถูกเวลา ส่งมอบความอบอุ่นและกุมหัวใจของผู้คนเอาไว้ในกำมือ
วันที่สี่ วันที่ห้า... กาลเวลาล่วงเลยไป
เมื่อระยะเวลาเจ็ดวันสำหรับมือใหม่สิ้นสุดลง ในขณะที่ผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ยังคงดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างยากลำบาก ซูไป๋กลับนั่งเอกเขนกอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ ทอดสายตามองอาณาจักรอันกว้างใหญ่ที่เขาสร้างขึ้นมากับมือ
คู่แข่งในเขตเดียวกันต่างพากันสาปแช่ง "พ่อพระบ้าบออะไรกัน! เจ้านี่มันพ่อค้าหน้าเลือดชัดๆ!"
สหายในเขตอื่นกลับแย้งว่า "บอสซูคือผู้มีพระคุณแท้ๆ หากเขามีของดีอะไร เขาจะยอมขายมันให้คุณจริงๆ นะ!"
เหล่าอภิมหาเศรษฐีชั้นนำต่างคร่ำครวญ "สิ่งสำคัญที่สุดในการเอาชีวิตรอดคืออะไรน่ะหรือ? ก็คือคนเก่งยังไงล่ะ! เดี๋ยวก่อนนะ... แล้วคนเก่งๆ หายไปไหนกันหมด? หรือว่าถูกซูไป๋กวาดต้อนไปขังไว้หมดแล้ว?"
เหล่ายอดฝีมือจากนานาประเทศต่างอ้อนวอน "บอสซู ได้โปรดเมตตาแบ่งอาหารให้ผมสักนิดเถอะ! ตอนนี้พวกเด็กๆ น่าสงสารจะแย่อยู่แล้ว!"
"..."
ซูไป๋ยิ้มละไมพลางเอ่ยถาม "สหายสนใจจะทำข้อตกลงกันสักหน่อยไหม"