บัลลังก์มารนี้ข้าขอ

บัลลังก์มารนี้ข้าขอ
"ตุ้บ!" หนึ่งที เฟิงจิ่ง (Feng Jing) ก็ตกลงมาจากฟ้า แล้วก็ "ตุ้บ!" อีกที สมองก็กระทบกระเทือนไปเลย
ขณะที่ เฟิงซิ่ว (Feng Xiu) กำลังนิ่งอึ้งไปกับการปรากฏตัวของลูกมังกรน้อยที่ตกลงมาจากฟ้า จู่ๆ ลูกมังกรน้อยก็เอ่ยปากขึ้นว่า:
“หน้าตาเจ้าเหมือนตาแก่ที่บ้านข้าเลยแฮะ!”
เฟิงจิ่งได้รับรู้ในภายหลังว่า นอกจากสมองของเธอจะกระทบกระเทือนแล้ว เธอยังตกลงมาย้อนเวลาสู่เมื่อ 30 ปีก่อนอีกด้วย
เพียงแต่ว่า... เธอกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลอยู่เสมอ แถมยุคเมื่อ 30 ปีก่อนนี่ยังลำบากยากแค้นสุดๆ
แต่นั่นก็ไม่ได้มาขัดขวางจิตวิญญาณแห่งการแข่งขันอันเต็มเปี่ยมกับนิสัยที่ชอบสู้ชอบแย่งชิงของเธอเลยแม้แต่น้อย
พูดกับเฟิงซิ่ว: “ท่านแก่แล้ว สมควรเกษียณได้แล้ว ข้ายังเด็ก อนาคตของเผ่ามารน่ะ ส่งต่อมาให้ข้าเถอะ”
พูดกับเผ่ามนุษย์: “พวกเจ้ามันอ่อนแอเกินไป ไม่มีทางเอาชนะจักรพรรดิเทพมารได้หรอก ข้าแข็งแกร่งที่สุด อนาคตของเผ่ามนุษย์น่ะ ส่งต่อมาให้ข้าเถอะ”
พูดกับผู้อาวุโส: “พวกท่านทนเห็นยอดวิชาของตัวเองไร้ผู้สืบทอดได้ลงคอเหรอ? ข้าพรสวรรค์สูงสุดแล้ว ส่งต่อมาให้ข้าทั้งหมดนั่นแหละดีที่สุด”
"ให้ข้า ให้ข้า ทั้งหมดนั่นแหละให้ข้า! เด็กน้อยเท่านั้นที่ต้องเลือก ส่วนข้าน่ะ... เหมาหมด!"
ด้วยนิสัยที่ชอบสู้ชอบแย่งชิง ในที่สุดเฟิงจิ่งก็ทำสำเร็จ เธอสามารถบิดเบือนวงล้อแห่งโชคชะตาไปสู่ผลลัพธ์ที่ต้องการ และปิดลูปแห่งกรรมได้อย่างสมบูรณ์
แต่เอ๊ะ... เหมือนจะมีบางอย่างแปลกๆ นะ?
ช่างมันปะไร! คำโกหกที่สมบูรณ์แบบที่สุด ก็คือคำโกหกที่แม้แต่ตัวเองก็ยังหลงเชื่อนั่นแหละ