บทที่ 232 ผ่าพิสูจน์มารฟ้านอกดินแดน

###

ผู้คนที่หวาดกลัวโดยไม่ทราบสาเหตุ ในที่สุดก็พบต้นตอของความหวาดกลัวนั้น

"นั่นมันตัวอะไร?!"

"หน้าตาน่ากลัวชะมัด มาจากไหนกันแน่ หรือจะเป็นผลงานของพวกนักวิทยาศาสตร์โรคจิตที่เอาคนมาผสมกับสัตว์อสูร?!"

"กองทัพอยู่ที่ไหน รีบส่งหน่วยเกราะจักรกลไปกำจัดมันโดยเร็วเลย! มันดูแล้วไม่น่าใช่ของดีแน่ ๆ!"

"ตั้งแต่เห็นมัน ความกลัวในใจข้าก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนมีเสียงในหัวตะโกนว่า ให้รีบหนีไป!"

"แม่จ๋า...ข้าอยากหาแม่..."

"วันสิ้นโลกมาถึงแล้วจริง ๆ ใช่ไหม?!"

ถ่ายทอดสดจากเว็บไซต์ทางการจุดชนวนกระแสฮือฮาอย่างรุนแรง กระดานสนทนาเต็มไปด้วยข้อความที่ถาโถมเข้ามาราวพายุ

ในโลกหมิงจง ข้อความสามารถแปรเปลี่ยนเป็นตัวอักษรเพียงแค่คิด การส่งข้อความจึงรวดเร็วอย่างยิ่ง

มารฟ้านอกดินแดนถูกกระแทกจนจมลงในหลุมดิน มันโกรธเกรี้ยวโดยไร้สาเหตุ

มันกระหายการฆ่า ปรารถนาการทำลาย แม้กระทั่งอยากจุดไฟเผาตนเองให้มอดไหม้

"โฮกกกก—!!"

เสียงคำรามดั่งสัตว์ร้ายจากยุคบรรพกาลกึกก้องสะเทือนฟ้า คลื่นเสียงแผ่ซ่านออกเป็นระลอกคลื่นที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

แค่เสียงคำรามนั้นก็สามารถทำลายทั้งทวีปให้ราบคาบได้แล้ว ผู้คนในโลกหมิงจงไม่มีทางต้านทานได้เลย!

"สลาย..."

เพียงเสียงเดียว พลังกระแทกจากคลื่นเสียงนั้นพลันหยุดนิ่ง ก่อนจะแตกสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"หลายสิบปีแล้วที่ไม่ได้เห็นเจ้าพวกนี้ ปรากฏตัวที่นี่ในวันนี้นี่เอง" เจียงหลี่มองมารฟ้านอกดินแดนตรงหน้าอย่างสนอกสนใจ เพราะไม่ใช่รูปลักษณ์ที่เขาเคยพบ

"อายุเท่าไรแล้วล่ะ?"

"โฮกกกก—!!"

ไม่แปลกที่เจียงหลี่จะไม่ทันระวังว่ามารฟ้านอกดินแดนอาจมีสติปัญญา แอบซ่อนตัวในเก้าแดนแล้วแฝงตัวเข้ามาได้

ที่ผ่านมา เขาเคยเจอแต่มารฟ้าที่ไร้สติประหนึ่งสัตว์เดรัจฉาน ไม่สามารถสื่อสารด้วยได้เลย

"อยากรู้จริง ๆ ว่าระดับเซียนสวรรค์ของพวกมัน จะหน้าตาเป็นแบบนี้หรือไม่"

ดวงตาของมารฟ้าแดงฉาน พอเห็นเจียงหลี่ก็ไม่สนใจช่องว่างพลังที่แตกต่างกันเลย พุ่งเข้าหาเขาโดยไม่ลังเล

แต่มันยังไม่ทันได้ยกแขนขึ้นด้วยซ้ำ ก็ถูกมือขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็นตะครุบไว้แล้ว

เหมือนที่ไป๋หงถูเคยกล่าวไว้ เมื่ออยู่ต่อหน้าเจียงหลี่ มารฟ้านอกดินแดนไม่มีโอกาสได้ลงมือเลยแม้แต่น้อย

ต่อให้เป็นระดับรวมวิญญาณ ฝ่าเคราะห์ หรือแม้แต่เซียนพิภพ ก็ไม่แตกต่างกันเลยในสายตาเขา

ตอนต่อสู้กับซวีมี่ผู้เฒ่า เจียงหลี่ยังถนอมน้ำใจอยู่บ้าง ไม่อยากให้เขาแพ้แบบหมดรูป เพราะมีสัมพันธ์ฉันท์ไมตรีต่อกันอยู่

แต่มารฟ้านอกดินแดน—ไม่เคยมีเมตตา!

มันใช้พลังทั้งหมดต้านทาน แต่ก็ยังไม่อาจขยับได้แม้แต่น้อย มันโกรธจัด คำรามอีกครั้ง ปล่อยคลื่นเสียงถล่มอีกระลอก

"สลาย..."

อีกครา คลื่นเสียงก็หายวับเหมือนไม่เคยมีอยู่จริง

เบื้องหลังมารฟ้า ปรากฏเงาอสูรสี่แขนมหึมาที่ใหญ่ยิ่งกว่าทั้งเมือง มันถือวัตถุหนักสี่ชิ้นในมือ ซึ่งถูกส่งต่อให้ร่างอสูร

"นั่นมันอะไร? ภาพจำลองแบบสามมิติหรือไง?!"

ประชาชนเคยเห็นภาพแบบนี้เฉพาะในภาพยนตร์ ที่ยังพออธิบายได้ด้วยเวทมนตร์หรือพลังจิต

แต่ในโลกความเป็นจริง มันอธิบายไม่ได้เลย

แม้จะพูดว่านั่นคือภาพลวงตา แต่ลึก ๆ ทุกคนก็รู้สึกได้—นั่นมันของจริง

สิ่งของจริง ๆ ที่มีขนาดเท่าทั้งเมือง!

เงาอสูรยักษ์เหิมเกริม ราวกับไร้ผู้ต้าน หากมันเหวี่ยงแขนทั้งสี่ ดาวเคราะห์ยังอาจร่วงหล่นกลายเป็นไฟลุกท่วมฟ้า ทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง

เจียงหลี่เหวี่ยงหมัดเดียว มารอสูรแตกกระจายเป็นผุยผงพร้อมเสียงเย้ยหยันว่า "แค่นี้เอง?"

"ท่านลุงเจียง?!" เสียงหวีดร้องจากผู้บรรยายสดที่กำลังโด่งดังที่สุดขณะนี้ คือผู้แทนแห่งสำนักเต๋า หยูโย่วเซียน นางจำรูปปั้นของเจียงหลี่ได้

พลังของเจียงหลี่ทำให้ความกลัวในใจผู้คนมลายสิ้น มีคนสังเกตเห็นหยูโย่วเซียนในฉากถ่ายทอดสด จึงพากันถามว่า ชายกลางสนามรบผู้นั้นคือใครกันแน่

นี่คือการถ่ายทอดสดจากเว็บไซต์ทางการ ไม่มีทางเป็นของปลอมได้เลย ผู้คนต่างสนใจในตัวเจียงหลี่ขึ้นมาในทันที อยากรู้ว่าเขาเป็นใคร

แต่หยูโย่วเซียนไม่ได้รับอนุญาตให้เปิดเผยเรื่องเกี่ยวกับเก้าแดน นางจึงทำได้เพียงเบี่ยงประเด็นเลี่ยงไปเรื่อย ๆ

ไป๋หงถูติดต่อศิษย์ทันทีที่ทราบสถานการณ์ พลันกล่าวอย่างเปิดเผยว่า “โลกหมิงจงตกลงแล้ว พูดได้เต็มที่”

หยูโย่วเซียนจึงสบายใจและเริ่มอธิบายการต่อสู้ว่า “เรื่องของท่านลุงเจียงกับมารฟ้านอกดินแดน ข้าก็แค่ได้ยินจากท่านอาจารย์ ไม่แน่ใจว่าจะถูกต้องหมด ท่านลุงเจียงชื่อว่าเจียงหลี่ เป็นจักรพรรดิแห่งมนุษย์ของโลกเก้าแดน อยู่ในระดับมหายานขั้นสูงสุด เป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในเก้าแดน เคยสังหารมารฟ้ามาแล้วหลายตน”

“จะเรียกว่าสนามรบคงไม่เหมาะ เพราะนี่มันตีฝ่ายเดียวล้วน ๆ…”

จริงดังคำนั้น มารฟ้าแม้จะดิ้นรนหลายครั้งหลังจากเงาอสูรแตกสลาย แต่ก็ไม่อาจหลุดจากมือเจียงหลี่ได้เลย ไม่อาจปล่อยกระบวนท่าใด ๆ ออกมาแม้แต่น้อย แม้แต่จะเผาตัวตายยังทำไม่ได้

“เจ้าไป๋เอ๋ย สนใจจะลองดูสักสองหมัดไหม?” เจียงหลี่เสนอขึ้น

เห็นมารฟ้าอยู่ในสภาพของเล่นในมือเจียงหลี่ ไป๋หงถูรู้สึกว่า "ข้าก็ทำได้" จึงชักกระบี่ขึ้นสู่เวที

“คนที่โดนต่อยหน้าบวมปูดอยู่นั่นคืออาจารย์ของข้า ไป๋หงถู จ้าวแห่งสำนักเต๋า ระดับฝ่าเคราะห์ ในใจข้าเขาคือผู้แข็งแกร่งอันดับสองของเก้าแดน” หยูโย่วเซียนพยายามกู้ภาพลักษณ์ของอาจารย์เต็มที่ แต่ด้วยสภาพตอนนี้เกรงว่าจะยากหน่อย

“อาจารย์ของข้าแข็งแกร่งจริง ๆ นะ ที่ไม่สามารถทำอะไรได้มากเพราะมารฟ้านั่นแข็งแกร่งยิ่งกว่า มันคือสิ่งมีชีวิตระดับเซียน หมายถึงสิ่งมีชีวิตที่สามารถเดินทางในสุญญากาศ ข้ามโลกได้อย่างอิสระ มีเพียงท่านลุงเจียงเท่านั้นที่รับมือได้”

“แย่แล้ว! นี่มันถ่ายทอดสด! เจียงหลี่ เจ้าหลอกข้า!” ไป๋หงถูรู้สึกตัวก็ร้องลั่น

แม้ห่างจากระดับเซียนพิภพหนึ่งขั้น แต่ไป๋หงถูก็ยังมีพลังพอจะฟาดฟันเซียนได้ และเขาก็สามารถสร้างบาดแผลให้มารฟ้าได้จริง

“ปิดถ่ายทอดสดเถอะ เดี๋ยวข้าจะผ่ามัน” เจียงหลี่แบกมารฟ้าเดินมา

“มันยังไม่ตายนะ” โลกหมิงจงรีบปิดการถ่ายทอดสด แล้วเตือนอย่างระวัง

“มารฟ้านอกดินแดนพอตายแล้วจะสลายหายไปหมด ไม่เหลือแม้แต่เศษ” ที่เก้าแดนเคยพยายามผ่าพิสูจน์หลายครั้งแต่ล้มเหลว เพราะต้องผ่าทั้งเป็นเท่านั้น

แม้แต่จะสังหารให้ตายยังยาก แล้วจะไปหวังจับเป็นได้อย่างไร

กระทั่งเจียงหลี่ผู้เปี่ยมพลังเหนือฟ้า ปรากฏตัวขึ้น และจับมารฟ้านอกดินแดนตัวแรกได้สำเร็จ

แต่พอจะผ่า…กลับไม่เข้าใจโครงสร้างของมันเลย แม้แต่เซียนผู้เฒ่าอย่างฉางชุนยังยอมแพ้

“ข้าบอกพวกเจ้าหมดแล้วเกี่ยวกับมารฟ้านอกดินแดน นั่นคือผลวิจัยจากแดนเซียนที่ใช้เวลานับพันปี แม้พวกเจ้าจะวิเคราะห์กันยังไง ก็คงลึกเท่าแดนเซียนไม่ได้หรอก”

ถ้อยคำนั้นมาจากเซียนฉางชุนโดยตรง

ทว่าเจียงหลี่เห็นต่าง แม้แดนเซียนจะวิจัยอย่างลึกซึ้ง แต่เซียนฉางชุนไม่ได้รู้ทั้งหมด หากลองผ่าเองอาจเจออะไรนอกเหนือคาดคิด เช่น พิกัดของแดนเซียนที่ซ่อนอยู่ในท้องมารฟ้าก็ได้

เพราะมารฟ้านอกดินแดนมีเพียงเขาคนเดียวที่ควบคุมได้ และต้องเฝ้าอย่างใกล้ชิด จึงไม่อาจปล่อยให้อยู่แบบนั้นต่อไป

ดีที่สุดคือ…ผ่าเสีย

เจียงหลี่เรียกเหล่าผู้รู้จากเก้าแดนมาร่วมพิสูจน์ ทั้งนักพรตเทียนหมิง เซียนฉางชุน ไป๋เสวี่ยหลิง และอื่น ๆ ใช้ศาสตราเซียนที่ชื่อว่า หินเขาอื่น เป็นมีดผ่าศพ ผ่าพิสูจน์มารฟ้านอกดินแดนร่วมกัน

จำนวนผู้ฝึกตนระดับรวมวิญญาณในโลกหมิงจงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว หลายเท่าตัว

“รูปร่างของมารฟ้าแต่ละตัวไม่เหมือนกัน โครงสร้างภายในก็ไม่เหมือนกัน ตัวนี้หัวใจกับจิตวิญญาณอยู่ที่เดียวกันเลย”

“แขนมันเยอะ ผ่าตรงแขนก่อน…แหวะ สยดสยองสุด ๆ ข้างในไม่มีเนื้อหรือกระดูกเลย มีแต่ลูกตาเต็มไปหมด”

ไป๋เสวี่ยหลิงแทบอาเจียน เมื่อผ่าผิวหนังของแขนก็พบลูกตาจำนวนมากเบียดเสียดอยู่ภายใน

นักพรตเทียนหมิงพูดเสียงเรียบโดยไม่เงยหน้า “ยังนับว่าเจอดีแค่นี้ รอบก่อนที่เจ้าพลาดมา มารฟ้านั่นเย็บผิวหนังด้วยใบหน้า มีตา ปาก จมูกหันเข้าด้านในหมด จากนอกจึงดูเรียบ แต่ในตัวเต็มไปด้วยใบหน้าคน ใบหน้าหมา ใบหน้าลิง และแทนที่จะมีกล้ามเนื้อ ก็มีแต่มือเล็ก ๆ ความยาวไม่ถึงครึ่งนิ้ว…ดูเหมือนจะไม่มีอวัยวะเพศด้วย ท่านเซียนฉางชุน มารฟ้าพวกนี้ไม่มีเพศแน่หรือ? ตัวก่อนหน้าไม่ใช่เพศเมียหรอกหรือ?”

“ขึ้นอยู่กับโชค มีบางตนมี บางตนไม่มี”

….

“เรียกข้ามาทำไม?” จีจื่อถามอย่างงุนงง เขาไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านนี้เลย

เจียงหลี่กลอกตา “ข้าไม่ได้หวังว่าเจ้าจะได้ข้อสรุปอะไรหรอก ตัวมารฟ้านี่ไม่น่าจะมาเอง คงมีใครใช้พิธีอะไรเรียกมันมา เจ้าลองย้อนเวลาดูหน่อย ว่าใครเป็นคนลงมือทำ”