บทที่ 111 กลุ่มทุน

###

ก่อนเข้าตัวเมือง เจียงหลี่ได้แอบมอบยันต์ให้แก่ผู้คนที่ถูกไล่ออกจากเมืองเหล่านั้น เมื่อใดที่พวกเขาประสบภัยอันตรายถึงชีวิต ยันต์จะส่งพวกเขาไปยังสถานที่ปลอดภัยทันที

การเข้าเมืองจำเป็นต้องใช้แต้มคุณูปการ และต้องแสดงตัวตนให้ชัดเจน เย่วู่กำลังจะเตือนเจียงหลี่เรื่องนี้ แต่กลับเห็นเขาเดินเข้าเมืองอย่างสบาย ๆ ยามเฝ้าประตูเหมือนไม่เห็นเขาเสียด้วยซ้ำ

นอกจากพี่น้องตระกูลเย่แล้ว ไม่มีใครสังเกตเห็นชายในชุดขาวผู้นั้นเลย

สภาพภายในเมืองก็ไม่ได้ดีไปกว่าด้านนอกมากนัก แม้สีหน้าของผู้คนจะหลากหลาย แต่เจียงหลี่สัมผัสได้ว่าเบื้องหลังทุกใบหน้าคือจิตใจที่ชาชินไร้ความหวัง

ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวของคนในเมืองกับคนที่รอความตายนอกเมือง ก็คือสถานที่ที่พวกเขาอยู่เท่านั้น

"ผู้เสริมพลังระดับห้าของพวกเจ้าไม่จัดการกลุ่มทุนพวกนี้เลยหรือ?"

"จัดการ? ท่านหลงถูไม่เคยสนใจเรื่องเหล่านี้ ท่านสนใจแค่การต่อสู้ ขอแค่มีศัตรูที่แข็งแกร่งก็พอ เรื่องกลุ่มทุนทำอะไร หรือเราจะทุกข์ยากอย่างไร ท่านไม่แยแสเลย คำพูดของหลงถูคือ 'ผู้แข็งแกร่งจะสนใจผู้ที่อ่อนแอไปทำไม?'"

"กลุ่มทุนก็เอาอกเอาใจท่านเต็มที่ คอยประสานกับผู้เสริมพลังระดับห้าของเขตอื่น นัดให้หลงถูประลองกับพวกเขา"

"พอท่านหลงถูพอใจ เขตสามก็กลายเป็นสวรรค์ของกลุ่มทุน"

เย่ตู๋กล่าวเสริมว่า "ผู้เสริมพลังระดับห้าของเขตสอง สี่ และห้า ยังพอเห็นแก่แต้มคุณูปการ ยอมประลองกับท่านหลงถู แต่ผู้ที่เขตหนึ่ง ท่านอ๋องเงาไม่ใยดีพวกกลุ่มทุนเลย"

เมื่อเอ่ยถึงท่านอ๋องเงา ทั้งเย่วู่และเย่ตู๋ต่างแสดงแววตาชื่นชมและเปี่ยมด้วยความหวัง

เจียงหลี่ถามขึ้นลอย ๆ ว่า "อ๋องเงาเก่งมากเลยหรือ?"

"แน่นอน!" เย่วู่ตอบด้วยแววตาเปล่งประกาย "อ๋องเงาเป็นผู้เสริมพลังระดับห้าผู้แข็งแกร่งที่สุดอย่างไม่มีข้อกังขา! ผู้คนต่างเชื่อว่า ผู้ที่จะนำพามวลมนุษย์ไปสู่ชัยชนะ ต้องเป็นอ๋องเงาเท่านั้น!"

"ท่านอ๋องเงาปกครองเขตหนึ่งอย่างดีเยี่ยม ที่นั่นมีพื้นที่เพาะปลูกขนาดใหญ่ ฟาร์มปศุสัตว์หลายแห่ง เหมือง โรงงานทหาร แล้วยังมีห้องทดลองทางวิทยาศาสตร์เพื่อฟื้นฟูเทคโนโลยีก่อนวันสิ้นโลกอีกด้วย เขตนั้นมีอัตราการเสียชีวิตต่ำที่สุด!"

"งั้นพวกเจ้าทำไมไม่ย้ายไปเขตหนึ่งล่ะ?"

เย่วู่ยิ้มเศร้า "ท่านผู้ยิ่งใหญ่ พวกเราห่างจากเขตหนึ่งกว่าพันกิโลเมตร ตลอดทางเต็มไปด้วยรังซอมบี้ไม่รู้จบ ด้วยพลังระดับหนึ่งหรือสอง พวกเรายังไม่ทันถึงครึ่งทางก็คงถูกแทะจนไม่เหลือกระดูกแล้ว"

"อ๋องเงาเคยมาเจรจากับหลงถูและกลุ่มทุน บอกว่ามนุษยชาติต้องรวมกันเป็นหนึ่งจึงจะชนะซอมบี้ได้ หากเขตสามยินดีจะย้ายไป เขตหนึ่งก็พร้อมส่งผู้แข็งแกร่งมาคุ้มกัน แม้แต่ท่านอ๋องเงาเองก็จะร่วมเดินทางด้วย เพื่อลดการสูญเสียให้น้อยที่สุด"

"ท่านอ๋องเงายังกล่าวอีกว่า หากเขตสามยอมย้าย ก็จะหาวิธีตอบสนองความปรารถนาในการต่อสู้ของท่านหลงถูด้วย"

"ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่ว ผู้คนต่างเชื่อว่าท่านหลงถูจะตอบตกลง แม้การเดินทางจะเสี่ยงแค่ไหน แต่ดีกว่าต้องทนใช้ชีวิตอย่างไร้ความหวังในเขตสาม ทุกคนต่างอยากไปยังเขตหนึ่งที่เต็มไปด้วยอนาคต"

"แต่ท่านหลงถูไม่ยอมอยู่ใต้ร่มเงาผู้อื่น กลุ่มทุนก็ปฏิเสธข้อเสนอของอ๋องเงาทันที ท่านอ๋องเงาจึงได้แต่ถอนใจจากไป หากเขตสามไม่ให้ความร่วมมือ แค่พลังของเขตหนึ่งก็ไม่อาจคุ้มกันทุกคนจากเขตสามได้ โอกาสสูญเสียทั้งหมดระหว่างทางสูงเกินไป"

เมื่อเล่าถึงตรงนี้ ทั้งเย่วู่และเย่ตู๋ก็เศร้าหมอง แม้แต่คนธรรมดาอย่างพวกเขายังเข้าใจดีว่า หากมนุษย์หวังจะเอาชนะซอมบี้ได้ ก็ต้องรวมกันเป็นหนึ่งเดียวทั้งห้าเขต แต่ผู้มีอำนาจกลับไม่คิดเช่นนั้น

ระยะทางพันกว่ากิโลเมตรนั้นสำหรับเจียงหลี่ไม่ได้ไกลเกินเอื้อม เขาเริ่มมีความคิดบางอย่างขึ้นในใจ

แต่เขายังไม่ตัดสินใจโดยฟังแค่คำพูดของสองพี่น้อง เขาจึงเดินสำรวจในเมืองด้วยตัวเอง

"อายุสิบหก ยังบริสุทธิ์ เชี่ยวชาญซ่อมเครื่องจักรและเขียนโปรแกรม ทนรับรูปแบบการกระทำสุดวิปลาสได้หลายแบบ"

"อายุสิบเก้า ยังบริสุทธิ์ เชี่ยวชาญทฤษฎีคณิตศาสตร์ คำนวณในใจได้แม่นยำ เชี่ยวชาญภาษาหลายภาษา"

"อายุยี่สิบสาม มีสามีแล้ว เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกวีโบราณ มีทักษะการใช้ปากเป็นเลิศ"

"อายุยี่สิบแปด เคยเป็นนักแสดง สามารถสวมบทบาทได้หลากหลาย"

"อายุสามสิบ แข็งแรง กินน้อย ทำงานมาก"

เหล่าทาสที่มอมแมมแต่ละคนมีป้ายห้อยคอ แสดงอายุและความสามารถไว้ชัดเจน ลำคอมีปลอกเหล็ก หากนายกดปุ่ม ปลอกเหล็กจะปล่อยพิษร้ายแรง ทำให้เจ็บปวดทรมานไม่กี่นาทีก็เสียชีวิต

ในตลาดค้าทาส กลุ่มทุนคือลูกค้าประจำ

ในสนามประลองส่วนตัว ผู้เสริมพลังต่อสู้กันจนกว่าจะเหลือรอดเพียงหนึ่งเดียว

กลุ่มทุนถือแก้วไวน์หัวเราะร่าระหว่างวางเดิมพันผลแพ้ชนะ

"ขอร้องล่ะ ขอแค่เศษอาหารก็ยังดี...ได้โปรดเถอะ..."

เสียงแผ่วเบาดังจากผู้คนที่ใกล้จะอดตาย ค่าใช้จ่ายในการอยู่ในเมืองสูงลิ่วและยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จากที่เคยสามารถใช้แต้มคุณูปการแลกอาหารได้ ตอนนี้แต้มทั้งหมดต้องใช้จ่ายเป็นค่าที่พักจนไม่มีเหลือไว้ซื้ออาหารอีกต่อไป

กลุ่มทุนผูกขาดพื้นที่เพาะปลูก อนุญาตเฉพาะพนักงานของตนเข้าไปทำการเพาะปลูก พืชผลที่ปลูกล้วนถูกปรับแต่งให้เติบโตเร็ว ปริมาณมาก แต่หากไม่ถูกบริโภคภายในไม่กี่วันจะเน่าเสียทันที

ผลผลิตเหล่านี้ถูกขายในราคาสูงลิ่ว และเมื่อวันสิ้นสุด หากยังมีเหลือ กลุ่มทุนก็จะทำลายทิ้งเพราะเปลืองที่

ธัญพืชเหล่านี้พัฒนาขึ้นในเขตหนึ่ง ที่นั่นราคาถูกกว่าที่นี่ถึงยี่สิบเท่า และที่ดินเพาะปลูกไม่ได้ถูกผูกขาดโดยกลุ่มทุน

ท่านอ๋องเงาสนับสนุนให้เปิดพื้นที่เพาะปลูก สร้างแนวหลังที่มั่นคง

แต่ในเขตสาม กลุ่มทุนห้ามไม่ให้ใครเปิดพื้นที่เพาะปลูก หากฝ่าฝืนจะถูกประหารทันที

กลุ่มทุนเกรงว่าตนจะถูกลอบสังหารด้วยปืน จึงตั้งราคาปืนไว้สูงลิ่ว อีกทั้งไม่ขายปืนซุ่มยิงหรือปืนขนาดใหญ่ ทำให้ผู้เสริมพลังระดับหนึ่งจำนวนมากต้องต่อสู้กับซอมบี้ด้วยอาวุธเย็น ประหนึ่งเต้นรำบนคมดาบ

กลุ่มทุนยังจัดทำหมายเลขประจำปืนทุกกระบอก หากใครดัดแปลงจนหมายเลขไม่ตรงกับรุ่น จะถูกจับทันที ส่วนจะอยู่หรือตายนั้นขึ้นอยู่กับว่ามีแต้มคุณูปการจ่ายไถ่หรือไม่

บางคนไม่สามารถจ่ายค่ารักษาพยาบาลได้ หมอจึงหยุดการผ่าตัดทันที บางรายหยุดแม้แต่การให้ยาชา แล้วโยนผู้ป่วยออกนอกโรงพยาบาล ปล่อยให้เผชิญชะตากรรมเอง

เจียงหลี่ช่วยชีวิตคนคนหนึ่งไว้ แต่เขาไม่ได้รู้สึกดีใจ เพราะนี่คือการรักษาเพียงภายนอก และแม้แต่การรักษาภายนอกก็ยังไม่ถึงขั้น

อาหาร อาวุธ ยา ฯลฯ ล้วนเป็นทรัพย์สินของกลุ่มทุน เขตสามมีหลายกลุ่มทุน แม้จะแข่งขันกันอยู่บ้าง แต่โดยมากแล้วกลับร่วมมือกันขึ้นราคาสินค้า

เจียงหลี่ยังเห็นว่าหลังจากกลุ่มทุนได้เงิน ก็หมกมุ่นอยู่แต่กับการเสพสุข ไม่คิดแม้แต่น้อยที่จะฟื้นฟูอารยธรรมของมนุษยชาติ

เขาเฝ้าสังเกตทุกรายละเอียดภายในเมือง สุดท้ายมายืนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ของกลุ่มทุนแห่งหนึ่ง ถอนหายใจเบา ๆ ว่า "สำนักคัมภีร์ซากศพไม่เหมาะกับเขตสาม เส้นทางมารเท่านั้นที่เหมาะ"

เย่ตู๋พูดถูก เขตสามจะไม่ล่มสลายเพราะซอมบี้ แต่จะพินาศเพราะกลุ่มทุนเหล่านี้เอง