เซียนไร้เมตตา หรือฟ้าที่ไร้ใจ

หมื่นวัฏฏะสามพันโลก

เส้นทางที่เริ่มต้นจากธาราไร้ชื่อ สู่ฟากฟ้าที่เย็นเยียบ

เพราะเซียนไร้ใจ หรือสวรรค์ที่ไร้เมตตา

ผู้ใดเล่า จะรู้ว่าหนทางนั้นเดียวดายเพียงใด

"天道无亲，常与善人。" — หนทางแห่งสวรรค์ไม่ลำเอียง แต่ก็ไม่รู้จักความเมตตา

"สวรรค์ไร้ใจ ไม่เลือกข้าง" แม้บางครั้งช่วยเหลือคนดี แต่ก็เป็นไปตามกฎ ไม่ใช่ด้วยเมตตา

สวรรค์ ไม่เคยอ่อนโยนหรือเห็นใจ

สวรรค์มีแต่ "กฎแห่งธรรมชาติ"

ผู้ใดเดินตามกฎ ย่อมรุ่งเรือง

ผู้ใดขัดขืน ย่อมถูกกวาดล้าง ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ เทพ หรือเซียน

เซียนบำเพ็ญจนไร้รัก ไร้ชัง ไร้เศร้า ไร้ยินดี

พวกเขาไม่ได้เกิดมาเย็นชา แต่ เพราะการมีใจ คือบ่วงแห่งสังสารวัฏ

ถ้าไม่สลัดใจทิ้ง ก็ไม่มีวันหลุดพ้นจากวงจรเกิด-แก่-เจ็บ-ตาย

เพราะสวรรค์ไร้เมตตา เซียนจึงต้องไร้ใจ

การบำเพ็ญสู่การเป็นเซียน คือการชนะ หรือการพ่ายแพ้กันแน่?

การไร้ใจเพื่อรอด คืออิสรภาพ หรือคือการสูญเสีย?

....

ต่อให้สวรรค์ไร้ใจ

ใจข้านั้น... ยังเต็มเปี่ยมด้วยเมตตา

ฝืนฟ้าก็ย่อมได้ ฝ่าธรณีหมื่นชั้นก็ย่อมได้

หมื่นวัฏฏะพันภพ ไม่พรากจาก

เซียนขวาง — ฆ่าเซียน!

ฟ้าขวาง — เผาสวรรค์!

ข้าจักไม่จำนนต่อเคราะห์กรรมใด ๆ

จิตหนึ่งขอเลือกทางแห่งเทพ

แม้เสี้ยวจิตสั่นไหว — ก็มิใช่มาร มิใช่เซียน

...ข้ามีเพียงใจของตนเท่านั้น

หากปกป้องผู้เป็นที่รักมิได้

เส้นทางสู่สวรรค์จักมีความหมายใด

หากเดินไปโดดเดี่ยวใต้ฟ้าไกล

การบรรลุเซียนก็ไม่อาจเติมเต็มหัวใจข้า

กฎฟ้าแข็งกร้าว — ข้ายอมรับ แต่ใจข้าแข็งกร้าวกว่า

ข้าขอใช้ชีวิตเพียงตามใจตน

ไม่ทำร้ายผู้ใด

และไม่หักหลังหัวใจตนเอง

ท้าทายฟ้า ฝืนลิขิต เผชิญเคราะห์พันชาติ

หักเซียน เผาฟ้า ฝ่าพันกรรมหมื่นเคราะห์

แต่สุดท้าย...

ยังมิอาจฝ่ากาลเวลา

ยังมิอาจหลุดพ้นความผุพังของสรรพสิ่ง

เมื่อดวงใจสิ้นแสง

ก็เหลือเพียงธุลีจาง ล่องลอยในห้วงนิรันดร์