บทที่ 78 อุปกรณ์วิเศษชั้นยอด: ตะปูเจ็ดวิญญาณ

###

“สมบัติโบราณ…ท่านหมายถึงอุปกรณ์ต้องคำสาป ข้าพอทราบเรื่องนี้”

สมบัติโบราณเป็นสิ่งพิเศษในโลกนี้

เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของโลกและผลกระทบจากกฎลึกลับบางอย่าง ทำให้บางครั้งอุปกรณ์วิเศษ หรือแม้กระทั่งวัตถุธรรมดาที่ถูกทิ้งไว้นานในที่ลับตาคน อาจเกิดการกลายพันธุ์ได้

หลังจากกลายพันธุ์ วัตถุเหล่านี้จะมีพลังมากขึ้นและความสามารถที่ลึกลับกว่าเดิม แต่ในขณะเดียวกันก็จะมีผลข้างเคียง จึงเรียกอุปกรณ์เหล่านี้ว่า อุปกรณ์ต้องคำสาป

ที่มาของชื่อ “สมบัติโบราณ” นั้นมาจากการที่ส่วนใหญ่พบอุปกรณ์เหล่านี้ในสุสานหรือสถานที่โบราณ โดยเฉพาะของใช้หรือสมบัติที่บรรพชนเคยใช้ ยิ่งมีโอกาสสูงที่จะถูกกฎลึกลับกลืนกิน

รถม้าพลังหยิน ที่อยู่เบื้องหน้าของมู่หลินคือหนึ่งในสมบัติโบราณเช่นนี้

เดิมทีอาจารย์ฉินเองก็ไม่รู้ว่าความสามารถของมันคืออะไร แต่ปัจจุบันมันมีพลังลึกลับที่น่ากลัว

ในฐานะรถม้า มันมีความเร็วสูง เมื่อใช้พลังเวทอย่างเพียงพอสามารถเดินทางได้ถึงสามพันลี้ต่อวัน

อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้เป็นเพียงคุณสมบัติพื้นฐาน ความสามารถอีกประการที่ถือเป็นหัวใจสำคัญของรถม้าพลังหยินคือการ แปรสภาพเป็นวิญญาณ

ภายใต้ผลกระทบของพลังลึกลับ รถม้าคันนี้สามารถเปลี่ยนจากของแข็งเป็นวิญญาณชั่วคราว รวมถึงผู้ที่อยู่ภายในรถก็จะถูกแปรสภาพเป็นวิญญาณด้วย

ในสภาพวิญญาณ รถม้านี้สามารถทะลุผ่านวัตถุได้ อีกทั้งการโจมตีส่วนใหญ่ก็ไม่อาจกระทบมันหรือผู้โดยสารได้

แต่อย่างไรก็ตาม ด้วยความสามารถอันทรงพลังเช่นนี้ รถม้าพลังหยินยังถูกจัดว่าเป็นอุปกรณ์วิเศษชั้นสูง เนื่องจากมีข้อจำกัดใหญ่

ประการแรกคือ ระยะเวลาในการแปรสภาพเป็นวิญญาณไม่สามารถยาวนานเกินเจ็ดวินาที เพราะหากเกินกว่านี้ ผู้ที่อยู่ภายในรถมีโอกาสกลายเป็นวิญญาณและหายไปตลอดกาล

ประการที่สอง แม้จะไม่เกินเจ็ดวินาที การแปรสภาพเป็นวิญญาณก็ยังทำให้ผู้ใช้ถูกพลังหยินลึกลับเข้าสู่ร่างกาย ซึ่งอาจทำให้เกิดคำสาปหรือโรคร้ายได้

“...ความสามารถทรงพลังจริง แต่ก็น่ากลัวจริง ๆ”

ไม่ต้องพูดถึงการที่อาจสูญหายตลอดกาลในเจ็ดวินาที เพียงการได้รับคำสาปและโรคร้ายก็มากพอที่จะทำให้หลายคนไม่กล้าใช้มันแล้ว

เหตุผลที่มู่หลินเลือกมันคือความสามารถแปรสภาพเป็นวิญญาณที่เป็นทักษะรักษาชีวิตขั้นสุดยอด

มู่หลินเข้าใจดีว่าการอยู่รอดคือหนทางไปสู่อนาคต ดังนั้นในบรรดาอุปกรณ์วิเศษชั้นสูงสามชิ้นที่เขาเลือก สองชิ้นคืออุปกรณ์ที่ใช้เพื่อการหนีเอาชีวิตรอด

รถม้าพลังหยินสามารถพาเขาหนี ส่วนโลงศพรวบรวมพลังหยินก็มีความสามารถในการป้องกันตนเองได้ดี และยังสามารถฝังใต้ดินเพื่อซ่อนร่างของเขาได้ด้วย

…

รถม้าพลังหยินที่ใช้ในการหลบหนีเป็นสิ่งที่มู่หลินเห็นคุณค่ามาก อีกเหตุผลหนึ่งที่เขาเลือกมันคือเขาไม่กลัวคำสาปและโรคร้าย

แม้ว่าคำสาปและโรคร้ายจะเป็นสิ่งที่รบกวนจิตใจ หากได้รับคำสาปหรือโรคร้ายที่รุนแรง เขาอาจเสียชีวิตทันที

สำหรับผู้ฝึกตนทั่วไป การใช้รถม้าพลังหยินจึงเหมือนกับการลองเสี่ยง แต่โชคดีที่มู่หลินไม่ได้ธรรมดา

“คำสาป? โรคร้าย? ให้ร่างกระดาษทดแทนรับภาระแทน!”

คำสาปหรือโรคร้ายใด ๆ มู่หลินสามารถโยนไปให้ร่างกระดาษทดแทนรับแทนได้ จากนั้นก็ทิ้งร่างกระดาษนั้นเพื่อกำจัดพิษภัยออกจากร่างกาย

ด้วยความสามารถเช่นนี้ รถม้าพลังหยินสำหรับมู่หลินมีเพียงสิ่งเดียวที่ต้องระวัง

“ตราบใดที่ระยะเวลาแปรสภาพเป็นวิญญาณไม่เกินเจ็ดวินาที ข้าก็สามารถใช้มันได้ตามใจ”

เมื่อมั่นใจในข้อนี้ การเลือกมันก็เป็นสิ่งที่สมเหตุสมผล

…

ในการเลือกอุปกรณ์วิเศษชั้นสูงสามชิ้น มู่หลินใช้เวลาพอสมควร แต่การเลือกอุปกรณ์วิเศษชั้นยอดนั้นเขาไม่ลังเลเลย

เขาหมายตาชุดตะปูที่มีกลิ่นอายลางร้ายตั้งแต่แรกแล้ว

มันคือชุดตะปูเจ็ดตัวที่เรียกว่า ตะปูเจ็ดวิญญาณ

นี่คืออุปกรณ์แบบชุดที่มีตะปูเจ็ดตัว ซึ่งสามารถตอกตรึงเจ็ดวิญญาณของมนุษย์ได้

มนุษย์มีสามวิญญาณเจ็ดจิต สามวิญญาณนั้นเป็นของจิตวิญญาณ ส่วนเจ็ดจิตเป็นของร่างกาย

จิตทั้งเจ็ดประกอบด้วย จิตแห่งสุนัขเฝ้าศพ จิตแห่งพรที่ซ่อนอยู่ จิตแห่งเงานก จิตแห่งผู้ขโมย จิตแห่งพิษที่ร้ายแรง จิตแห่งการขจัดมลทิน และจิตแห่งปอดเน่าเหม็น

เจ็ดจิตควบคุมสภาวะของร่างกายทุกส่วน เมื่อมนุษย์ตายไป จิตเหล่านี้ก็จะสลายไปเช่นกัน

ดังนั้น หากจิตทั้งเจ็ดถูกตอกตรึง ร่างกายก็จะได้รับผลกระทบอย่างมหาศาล และหากทั้งเจ็ดตะปูถูกตอกตรึงครบ แม้แต่ร่างของผู้ฝึกตนขั้นข้ามพ้นสามัญชนก็จะไม่รอด

อย่างไรก็ตาม แม้ตะปูเจ็ดตัวนี้จะมีพลังร้ายแรง แต่การตอกตรึงเจ็ดจิตของศัตรูในตำแหน่งที่ถูกต้องไม่ใช่เรื่องง่าย

แต่สำหรับมู่หลิน เขามีวิธีอื่น

“หากใช้ตะปูเจ็ดวิญญาณโจมตีโดยตรง คู่ต่อสู้ระดับเดียวกันอาจหลบได้ แต่ถ้าใช้ในการสาปแช่งล่ะ? อุปกรณ์นี้น่าจะเข้ากันดีกับวิชาร่างกระดาษต้องคำสาป!”

…

หลังจากเลือกอุปกรณ์วิเศษแล้ว การฝึกประจำวันของมู่หลินก็เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งขั้น

ทุกวัน เขาจะสละเวลาเพื่อขับเคลื่อนและสังเกตอุปกรณ์วิเศษทั้งสี่ชิ้น พยายามจดจำและสร้างภาพของมันในโลกจิตใจ

โชคดีที่การสร้างภาพนี้สามารถใช้จินตนาการช่วยได้ ดังนั้นเขาไม่จำเป็นต้องเข้าใจอุปกรณ์อย่างละเอียดถี่ถ้วนเพื่อจำลองมันได้สำเร็จ

เช่นเดียวกับการสร้างภาพเทพเจ้าเพื่อให้ได้รับพลังจากเทพ ซึ่งไม่ได้หมายความว่าทุกคนต้องเข้าใจเทพเจ้าทั้งหมด

สิ่งที่มู่หลินไม่คาดคิดคือ การฝึกพับกระดาษและวาดภาพกลับช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการสร้างภาพของเขา

ขั้นแรกของการสร้างภาพคือการจำลองวัตถุในจินตนาการ ซึ่งยากอย่างยิ่ง

แต่ด้วยทักษะการวาดภาพระดับปรมาจารย์ มู่หลินสามารถแยกแยะและสร้างโครงสร้างของวัตถุในจินตนาการได้ง่ายดาย

ด้วยทักษะนี้ มู่หลินสามารถวาดภาพในจินตนาการออกมาได้ราวกับเห็นจริง ไม่ว่าจะเป็นโครงสร้าง แสงเงา พื้นผิว หรือมิติความลึก

และยิ่งไปกว่านั้น ทักษะการวาดภาพระดับปรมาจารย์ช่วยให้เขาเข้าใจความหมายและจิตวิญญาณของอุปกรณ์เหล่านี้ได้ลึกซึ้ง

เขาสามารถสร้างภาพอุปกรณ์เหล่านี้ได้ง่ายขึ้นอย่างมาก

ไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ภายนอก แต่ยังรวมถึงจิตวิญญาณและพลังในจินตนาการของมัน

มู่หลินรู้สึกได้ว่า หากฝีมือการวาดภาพของเขาก้าวหน้าไปอีก เขาอาจจะสามารถใช้พู่กันวาดภาพอุปกรณ์เหล่านี้ออกมาพร้อมกับถ่ายทอดพลังจิตวิญญาณได้

“การให้ผู้อื่นสัมผัสถึงจิตวิญญาณของภาพ นั่นไม่ใช่ภาพลักษณ์แท้จริงหรือ?”

“หรือว่าภาพนักรบปราบมารของข้าจะถูกสร้างขึ้นมาแบบนี้?”