บทที่ 27 รากวิญญาณ·พิธีบูชากระดาษฝังสวรรค์

###

แม้ในใจจะรู้สึกตื่นเต้น แต่เพื่อความก้าวหน้าอย่างรอบคอบ มู่หลินกลับไม่รีบฝึกฝนในทันที

อาศัยการจำศีล เขาหลับลึกเป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม ทำให้สภาพร่างกายฟื้นฟูกลับมาอย่างสมบูรณ์แบบ จึงเริ่มต้นการเร่งฝึกในขั้นสุดท้าย

“สูด…”

เมื่อจิตของมู่หลินเคลื่อนไหว แสงจันทร์ขาวสะอาดดั่งน้ำค้างก็ไหลเข้ามาภายในร่างของเขาอย่างต่อเนื่อง

ด้วยความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณ ทำให้เขาสามารถดูดซับพลังจากแสงจันทร์ซึ่งมีธาตุหยินได้ในบริเวณกว้าง ชั่วพริบตา ร่างของมู่หลินก็เต็มไปด้วยพลังงานจากแสงจันทร์

ขณะเดียวกัน ภายในร่างของเขา แสงจันทร์ก็ไหลเวียนไปตามเส้นทางซับซ้อนประณีต

เส้นทางนั้นวนไปเวียนมาอย่างมาก และหากลองเชื่อมโยงเส้นทางนั้นเข้าด้วยกัน ก็จะเห็นว่าเส้นทางนี้ท้ายที่สุดแล้วสร้างเป็นรูปร่างมนุษย์ขึ้นมาอย่างสมบูรณ์

“ฟุ่ว!”

ด้วยพลังงานจากแสงจันทร์ไหลเวียนไปตามเส้นทางมนุษย์ในแผนภูมิเส้นพลังของร่างกาย มู่หลินก็ได้รับพลังชีวิตในระดับหยินเพิ่มเติมอีกหนึ่งสาย ทำให้คัมภีร์ไท่อินฟื้นคืนชีวิตก้าวหน้าเพิ่มขึ้นเช่นกัน

มู่หลินไม่หยุดพัก เขาเริ่มต้นการฝึกซ้ำอีกครั้ง

หลังการไหลเวียนรอบนี้เสร็จสมบูรณ์ คัมภีร์ที่เขาฝึกอยู่ได้บรรลุระดับ 360/360 อย่างเต็มขั้น

แม้ยังมีบางจุดที่รู้สึกว่าไม่เต็มเปี่ยมในร่างกาย แต่จิตของเขากลับรับรู้ถึงความสมบูรณ์รอบด้านอย่างยิ่ง

คัมภีร์ไท่อินฟื้นคืนชีวิตมาถึงจุดสมบูรณ์ในระดับที่หนึ่งแล้ว

พลังชีวิตที่สั่งสมในประสบการณ์ทำให้มู่หลินมีความคิดบางอย่าง และโดยไม่รู้ตัว เขาก็เริ่มต้นการไหลเวียนพลังอีกครั้ง

“ตูม!”

ครานี้ พลังที่ไหลเวียนในเส้นพลังของมู่หลินมิใช่แสงจันทร์อีกต่อไป หากแต่เป็นพลังเวทบริสุทธิ์—พลังชีวิต

และการไหลเวียนของพลังครั้งนี้มิได้รุนแรง หากแต่เนิบช้าอย่างยิ่ง

มู่หลินให้พลังเวทของเขาบางเบาในร่างกายโดยที่ยังคงความสมดุล

แน่นอนว่าความบางเบาไม่ใช่จุดมุ่งหมายหลัก แต่จุดมุ่งหมายคือการให้พลังเวทไหลเวียนทั่วร่างในเส้นพลังทั้งหลาย โดยที่ต้องเชื่อมต่อกันอย่างสมบูรณ์ ไม่ขาดตอน

เนื่องจากมู่หลินเพิ่งเริ่มฝึกฝน ทำให้พลังเวทยังมีไม่มากนัก จึงต้องพยายามให้พลังเวทนี้แผ่กระจายบางเบา

ต้องกล่าวตามจริงว่า ขั้นตอนนี้ไม่ง่ายเลย หากเป็นผู้ฝึกทั่วไปย่อมล้มเหลวแน่นอน

โชคดีที่มู่หลินมิใช่คนธรรมดา ด้วยความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณ ทำให้เขาสามารถควบคุมพลังเวทได้อย่างละเอียด จึงสามารถแผ่พลังเวทให้บางเบาและรักษาไว้ในการไหลเวียนทั่วร่างกายได้

ด้วยการชี้นำของมู่หลิน พลังชีวิตในร่างกายของเขาค่อย ๆ แผ่กระจายอย่างหนาแน่นทั่วเส้นพลังโดยไม่เว้นว่างหรือขาดตอน

เมื่อพลังเวทรวมตัวเป็นหนึ่งเดียวและก่อตัวขึ้นเป็นร่างมนุษย์ที่เลือนลาง ร่างกายของมู่หลินก็เกิดการเปลี่ยนแปลงพิเศษ

‘แผนภูมิพลังเวทร่างมนุษย์’ สั่นสะเทือนเข้ากับร่างกาย จิตวิญญาณ และเลือดเนื้อของมู่หลินอย่างแรง

“ตูม!”

การสั่นสะเทือนรุนแรงทำให้พลังเวท จิตวิญญาณ และพลังเลือดเนื้อรวมตัวกันอย่างกลมกลืน

หลังจากนั้น พลังจากการรวมตัวของทั้งสามสิ่งได้หลอมรวมพุ่งเข้าสู่จุดหนึ่งภายในร่างกายของมู่หลินอย่างรุนแรง

“ฮืม…”

จุดนั้นราวกับหลุมดำ คอยกลืนกินพลังเวท พลังเลือด และพลังจากจิตวิญญาณของมู่หลินอย่างต่อเนื่อง

การกลืนกินรุนแรงทำให้ใบหน้ามู่หลินซีดเผือด และร่างกายก็เริ่มแห้งเหี่ยวเล็กน้อย

ด้วยพรสวรรค์ที่เป็นกลางและแผงควบคุมความชำนาญทำให้มู่หลินประสบปัญหานี้อยู่เสมอ ความเร็วในการฝึกฝนวิชาเร็วเกินไป แต่การสะสมพลังเวทกลับไม่ทันตาม

ดังนั้น ณ ขณะนี้ มู่หลินจึงไม่มีคุณสมบัติพอสำหรับการเปิดวิญญาณ

เพียงแต่ด้วยความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณเขาจึงสามารถควบคุมการเปิดวิญญาณได้อย่างแม่นยำ ซึ่งก็เป็นการเสี่ยงอันตราย

โชคดีที่อาศัยการจำศีลยาวนานหลายวัน รวมถึงข้าววิญญาณสิบถึงยี่สิบถ้วยที่เขากินทุกวัน ร่างกายของมู่หลินจึงไม่อ่อนแออีกต่อไป หากแต่เต็มไปด้วยพลังและเลือดเนื้อที่แข็งแกร่ง

ทำให้ในการเปิดวิญญาณครั้งนี้ แม้หลุมดำจะต้องกลืนกินหลายสิ่งหลายอย่าง แต่มู่หลินก็ยังสามารถทนทานได้

“ซี๊ด…”

ด้วยความอดทนของมู่หลิน ในที่สุดหลุมดำนั้นก็สะสมพลังงานจนเพียงพอ จากนั้น “ตูม” เสียงดังราวระเบิด หลุมดำซึ่งดูดซับพลังอันมหาศาลก็ระเบิดออก

การระเบิดของหลุมดำนี้ไม่ได้ทำให้ร่างกายของมู่หลินเสียหาย แต่กลับก่อให้เกิดโพรงหนึ่งขึ้นภายในร่าง คล้ายกับช่องว่างระหว่างมิติและความเป็นจิตวิญญาณ

นั่นก็คือ ตันเถียนของมู่หลิน

ใช่แล้ว มนุษย์ในโลกนี้มีเส้นพลัง แต่ไม่มีตันเถียน

ด้วยเหตุนี้ การสร้างตันเถียนเพื่อรองรับพลังเวทเป็นสิ่งที่มู่หลินและผู้ฝึกตนต้องเปิดด้วยตนเอง

และการสร้างตันเถียนที่เหมาะสมกับตนเองคือการเริ่มต้นของการฝึกฝน เป็นก้าวแรกของการเปิดวิญญาณ

เมื่อตันเถียนถูกสร้างสำเร็จ พลังเวทที่หลงเหลือในร่างของมู่หลินก็เหมือนกับนกที่กลับรัง ต่างพากันหลั่งไหลเข้าสู่ตันเถียน

ทว่าการเปิดวิญญาณของมู่หลินยังไม่ถือว่าสำเร็จสมบูรณ์

การสร้างตันเถียนไม่ใช่ทั้งหมดของการเปิดวิญญาณ มู่หลินยังต้องสร้างรากวิญญาณของตนเอง ซึ่งนั่นคือทั้งหมดของการเปิดวิญญาณ

ส่วนว่าจะสร้างรากวิญญาณระดับใดนั้น ขึ้นอยู่กับวิชาที่ผู้ฝึกฝนร่ำเรียน สายเลือด และการรับรู้ของตนเอง

……

การสร้างรากวิญญาณนั้นไม่จำเป็นต้องให้มู่หลินลงมือเอง เพราะทันทีที่ตันเถียนถูกสร้างขึ้นราวกับการระเบิดของจักรวาล รากวิญญาณของมู่หลินก็ถูกสร้างขึ้นพร้อมกับตันเถียน ราวกับเป็นสมบัติวิญญาณที่เกิดขึ้นพร้อมการเปิดโลก

ขณะนี้ เขาเพียงแค่ต้องส่งจิตเข้าไปในตันเถียน ก็จะได้เห็นคุณภาพและรูปลักษณ์ของตันเถียนที่เขาสร้างขึ้นมา

“ฟุ่ว…”

โดยไม่ลังเล และด้วยความคาดหวังเล็กน้อย มู่หลินก็ปิดตาลงและส่งจิตเข้าสู่ตันเถียน

“ตูม!”

เมื่อจิตวิญญาณเข้าสู่ตันเถียน สิ่งแรกที่ปรากฏสู่สายตาของมู่หลินคือแท่นบูชาขนาดมหึมา แทบจะกินพื้นที่ถึงครึ่งหนึ่งของตันเถียนทั้งหมด

แท่นบูชามีสามชั้น สลักด้วยลวดลายงู และที่ยอดแท่นบูชามีร่างมนุษย์สีขาวนั่งขัดสมาธิราวกระดาษขาวนวล

【พิธีบูชากระดาษฝังสวรรค์】

นี่คือรากวิญญาณของมู่หลิน

แท่นบูชาขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่หลัก เป็นการแสดงออกของภาพจิตแห่งเมืองฝังสวรรค์อย่างชัดเจน

ลวดลายงูที่ปรากฏบนแท่นบูชานั้นเกี่ยวข้องกับเลือดงูดำที่มู่หลินหลอมรวมเข้ามา

ส่วนร่างมนุษย์ที่อยู่บนแท่นบูชาคือการแสดงของคัมภีร์ไท่อินฟื้นคืนชีวิต

เนื่องจากตันเถียนของมู่หลินเกิดจากการรวมตัวของพลังแห่งจิต วิญญาณ และพลังชีวิต รากวิญญาณของเขาจึงประกอบด้วยสามส่วน

ทั้งนี้ รากวิญญาณไม่ใช่เพียงแค่การประดับ

สำหรับลวดลายงูนั้นยังไม่สำคัญนัก เพราะด้วยพลังเวทหมอกดำที่ยังไม่เพียงพอ งูดำที่เป็นตัวแทนของพลังชีวิตยังไม่ปรากฏออกมาชัดเจนในตันเถียนของมู่หลิน

แต่ไม่ว่าจะเป็นภาพจิตแห่งเมืองฝังสวรรค์หรือคัมภีร์ไท่อินฟื้นคืนชีวิต ทั้งคู่ที่ปรากฏในตันเถียนต่างก็มีความลึกลับในตัวเอง

ก่อนอื่น ภาพจิตแห่งเมืองฝังสวรรค์ในฐานะรากวิญญาณหลักมีสามความสามารถ

ความสามารถแรกคือ การรับรองอักขระ บนแท่นบูชา หากอักขระเวทถูกจารึกไว้สำเร็จ อักขระนี้จะกลายเป็นพลังในตัวของมู่หลิน และสามารถปล่อยออกมาได้ทันที

และอักขระเวทที่จารึกไว้บนแท่นบูชานั้น นอกจากจะร่ายได้รวดเร็วขึ้นแล้ว ยังทรงพลังมากขึ้นและประหยัดพลังเวทอีกด้วย

“อักขระเวทจะเป็นวิธีหลักของข้าในการต่อกรกับศัตรูในภายภาคหน้า!”