บทที่ 585 การเตรียมพร้อมใกล้เสร็จสิ้น

###

“อ๋าวหงขอคารวะบรรพชน ขอให้บรรพชนมีสุขภาพแข็งแรง อำนาจไร้เทียมทาน เป็นนิรันดร์ ความรุ่งโรจน์ของบรรพชนส่องสว่างทั่วดินแดนแห่งความไม่อาจแปรเปลี่ยน ฟ้าดินล้วนเจริญรุ่งเรืองเพราะบรรพชน…”

อ๋าวหงคุกเข่าก้มกราบพลางกล่าวคำเยินยออย่างไม่หยุดยั้ง

อ๋าวเลี่ยที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เงยหน้าขึ้นมองบิดาด้วยความตะลึงงัน

เพียะ!

อ๋าวหงฟาดฝ่ามือลงบนหัวอ๋าวเลี่ยจนหัวเขากระแทกพื้น ก่อนจะดุว่า “เจ้าลูกไม่รักดี การคารวะบรรพชน เจ้ากลับทำตัวไม่สำรวมเช่นนี้ได้อย่างไร!”

อ๋าวเลี่ยถึงกับตัวแข็งทื่อ ทั้งตัวของเขาเหมือนจะช็อกไปหมด

ด้านอ๋าวอวี้เสวี่ยที่ได้ยินข่าวว่าทวดกลับมา ก็รีบวิ่งมาเพื่อคารวะทวดที่ไม่เคยพบมาก่อน แต่เมื่อได้เห็นทวดของตนกลับมีพฤติกรรมที่น่าอายกว่าปู่เสียอีก นางก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปิดหน้า รู้สึกขายหน้าแทนสายเลือดเผ่ามังกรอย่างที่สุด

“นี่แหละสาเหตุที่อ๋าวเลี่ยหน้าด้านและเก่งเรื่องพึ่งพาคนอื่นได้ขนาดนี้ ที่แท้ก็สืบทอดมาจากบิดาโดยตรง” หลี่เซวียนคิดในใจพร้อมกับเผยยิ้มขำเล็กน้อย

แม้แต่พ่อมดมารที่ยืนอยู่ไกลๆ ก็ยังตกตะลึงกับพฤติกรรมของอ๋าวหง ไม่คิดเลยว่าเพื่อนเก่าของเขาจะมีความหน้าหนาขนาดนี้

“ลุกขึ้นเถอะ”

มังกรเก้ากรงเล็บสีม่วงทองกล่าวขึ้น จากนั้นเล็งกรงเล็บไปที่อ๋าวหง ปล่อยแสงสีม่วงสายหนึ่งแทรกซึมเข้าสู่ร่างของอ๋าวหงก่อนจะหายไป

ร่างของอ๋าวหงสั่นสะท้านเล็กน้อย ก่อนจะเผยสีหน้าตื่นเต้นอย่างมาก เพราะเขารู้สึกได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งที่ได้รับมา พร้อมทั้งมีแนวทางในการพัฒนาตนเองต่อไป อีกทั้งยังได้รับพลังคุ้มครองอันยิ่งใหญ่

พลังอำนาจอันน่าเกรงขามของมังกรแผ่ซ่านอยู่ในร่างของเขา ทำให้เขารู้สึกว่าหากต้องเผชิญหน้ากับราชาอสรพิษมังกรดำ เขาก็สามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย

“อ๋าวหงขอขอบพระคุณบรรพชนสำหรับพรอันล้ำค่า บรรพชนช่างทรงพลังไร้เทียมทาน เป็นที่หนึ่งในประวัติศาสตร์…”

อ๋าวหงกล่าวคำเยินยอออกมาอย่างต่อเนื่อง

อ๋าวเลี่ยถึงกับหน้าแดงด้วยความอับอาย “ข้ายังไม่อาจเทียบเทียบพ่อได้เลยจริงๆ” เขาคิดในใจ

“เจ้าเด็กไม่รักดี มัวแต่ยืนเฉยอยู่ทำไม ยังไม่รีบขอบคุณบรรพชนอีก!”

อ๋าวหงฟาดหัวอ๋าวเลี่ยอีกครั้งพลางดุเสียงดัง

อ๋าวเลี่ย: …

หลังจากที่อ๋าวหงกับอ๋าวเลี่ยจากไป บรรยากาศในลานก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มู่เสี่ยวยังคงกวาดลานด้วยท่าทางสงบนิ่ง สำหรับเขาแล้ว นี่คือการบำเพ็ญเพียรของเขา

เต่าชางไห่ยังคงนอนอยู่ในสระน้ำ ออร่าของมันไหลเวียนเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ ใกล้จะบรรลุระดับเต๋าสวรรค์ กลายเป็นเต่าแห่งเต๋าสวรรค์ในไม่ช้า

“ใกล้จะเริ่มแล้ว”

หลี่เซวียนเงยหน้าขึ้นมองไปยังดินแดนแห่งความไม่อาจแปรเปลี่ยน ขณะนี้ภูเขาลูกใหญ่หลายลูกเชื่อมต่อกันด้วยพลังงานบางอย่าง ก่อเกิดเป็นรูปแบบค่ายกลขนาดใหญ่ที่กำลังถูกกระตุ้น

ภายใต้แรงดึงดูดของเก้าภูเขาขนาดยักษ์ ภูเขาทั้งหลายค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าใกล้ดินแดนต้าอวี่ เมื่อภูเขาเคลื่อนที่เข้าใกล้ ก็เกิดแรงสั่นสะเทือนบางอย่างแผ่กระจายออกมา

ขณะนี้ดินแดนต้าอวี่เหมือนถูกล้อมรอบด้วยกรงขังขนาดใหญ่

เก้าภูเขาขนาดยักษ์ยังคงค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าใกล้ แม้ความเร็วจะช้าลง แต่แรงสั่นสะเทือนที่เกิดขึ้นกลับรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

โครม！

เสียงระเบิดดังกึกก้องขึ้นนอกฟ้าดิน เสียงที่แผ่วเบาแต่ทรงพลังนั้นได้แผ่ขยายไปทั่ว ดินแดนต้าอวี่ ผู้แข็งแกร่งที่อยู่เหนือระดับจ้าวสูงสุดต่างรับรู้ได้ถึงสัญญาณแห่งพายุที่กำลังใกล้เข้ามา

ในช่วงเวลานี้ กฎแห่งเต๋าสวรรค์แผ่พลังออกมาปกคลุมดินแดนโดยรอบ ป้องกันแรงสั่นสะเทือนที่มาจากดินแดนแห่งความไม่อาจแปรเปลี่ยน จากมุมมองของดินแดนแห่งความไม่อาจแปรเปลี่ยน ดินแดนต้าอวี่กำลังส่องแสงระยิบระยับ พร้อมทั้งพลังอันยิ่งใหญ่ที่ก่อเป็นเกราะป้องกัน

“จ้าววิหาร ดินแดนของไท่ชางดูผิดปกติไปมาก การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ใหญ่มาก หรือว่า มู่เสี่ยวยังไม่ได้เข้าไปในดินแดนของไท่ชาง?”

โต่วหนิงจ้องมองดินแดนต้าอวี่พร้อมกับขมวดคิ้วกล่าว

จ้าววิหารไม่อาจแปรเปลี่ยนไม่ได้ตอบอะไร เขายืนมองดินแดนต้าอวี่อยู่นาน เนื่องจากร่างของเขาเป็นเพียงเงาดำ จึงไม่สามารถเห็นสีหน้าหรืออารมณ์ของเขาได้

“จ้าววิหาร ให้ข้าเข้าไปสำรวจดูไหม?”

โต่วหนิงกล่าวอย่างนอบน้อมอีกครั้ง

“ยิ่งดินแดนแข็งแกร่งมากเท่าใดยิ่งดี ข้ากลัวแต่เพียงว่าดินแดนจะอ่อนแอจนไม่สามารถดำเนินการตามแผนได้ มู่เสี่ยวจะล้มเหลวหรือสำเร็จก็ไม่สำคัญ จุดประสงค์ของการให้มู่เสี่ยวเข้าไป ก็เพื่อเตรียมการล่วงหน้า เพิ่มพลังของดินแดนให้มากที่สุด

ตอนนี้ดูเหมือนว่าไม่จำเป็นแล้ว ดินแดนแห่งนี้แข็งแกร่งขึ้นมากกว่าเดิมหลายเท่า ไท่ชางมีวิธีการที่ยอดเยี่ยมทีเดียว แต่หากคิดจะรักษาดินแดนนี้ไว้ คงจะเป็นความคิดที่ไร้เดียงสาเกินไป”

จ้าววิหารไม่อาจแปรเปลี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ

ภูเขายักษ์ยังคงเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างช้าๆ เชื่อมโยงพลังงานเข้าหากัน ก่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือนเป็นระลอกคลื่น ซึ่งค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าใกล้ดินแดนต้าอวี่อย่างช้าๆ กระบวนการนี้ต้องใช้เวลาเพื่อให้การล้อมกรงสมบูรณ์แบบ และเมื่อศักราชใหม่เปิดขึ้น พลังของดินแดนจะถูกดูดกลืนทันที เพื่อให้แผนการสำเร็จลุล่วง

โต่วหนิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “จ้าววิหาร ข้าเกรงว่าพี่น้องจ้าวปรโลกทั้งสองอาจจะก่อปัญหา ท่านต้องการให้ข้าไปแทนที่พวกเขาหรือไม่?”

“ไม่จำเป็น”

จ้าววิหารไม่อาจแปรเปลี่ยนมองไปยังภูเขาที่พี่น้องจ้าวปรโลกอยู่ ก่อนจะกล่าวว่า “พวกเขาจะทำอะไรก็ไม่เป็นปัญหา ไม่ส่งผลกระทบต่อแผนการ”

“จ้าววิหาร ข้าพบว่าจ้าวปรโลกดูเหมือนจะซ่อนพลังของฟ้าดินไว้ ซึ่งเป็นพลังที่เขากลืนกินมาจากฟ้าดินปรโลก เขาใช้วิชาลับปกปิดไว้ แต่ข้าบังเอิญพบเข้า”

โต่วหนิงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงบ่งบอกถึงความไม่พอใจ

จ้าววิหารไม่อาจแปรเปลี่ยนครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวว่า “เจ้าไปคุมกำลังที่วิหาร หากถึงเวลาเมื่อใด เจ้าจงลงมือ ส่วนหน้าที่อื่นไม่ต้องยุ่งเกี่ยว”

โต่วหนิงได้ยินดังนั้นก็รู้สึกยินดีในใจ รีบตอบด้วยความเคารพ “รับทราบ จ้าววิหาร!”

จากนั้นเขาก็กลับไปยังวิหาร พร้อมทั้งส่งสายตาเย็นเยียบไปยังภูเขาที่จ้าวปรโลกอยู่ แววตาเขาเต็มไปด้วยความอาฆาต

“ไท่ชาง ข้าหวังว่าจะไม่ต้องใช้เจ้า”

จ้าววิหารคิดในใจอย่างเงียบๆ

ในดินแดนต้าอวี่ เหล่าผู้แข็งแกร่งต่างเตรียมพร้อมรับมือกับสงครามที่กำลังจะมาถึง เมื่อเวลาผ่านไป คลื่นพลังจากภายนอกฟ้าดินก็ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และบัดนี้ คลื่นพลังดังกล่าวได้โอบล้อมดินแดนต้าอวี่ไว้ทั้งหมด

จนกระทั่งภายในดินแดนต้าอวี่สามารถมองเห็นภูเขายักษ์ทั้งเก้าลูกได้อย่างชัดเจน พลังอันแข็งแกร่งและกฎบางอย่างได้ปกคลุมดินแดนไว้ทั้งหมด

ขณะนี้ดินแดนต้าอวี่ดูเหมือนถูกขังไว้ในกรงขนาดใหญ่ กฎแห่งเต๋าสวรรค์แผ่พลังปกป้องดินแดนจากแรงสั่นสะเทือนที่กำลังเข้ามาปะทะ จากมุมมองภายในดินแดน ภาพที่เห็นคือคลื่นน้ำสองสายกำลังปะทะกัน

สวี่เหยียนที่กลับมาจากเกาะชางหลัน มองเห็นหมิงอวี้ที่ยังไม่ฟื้นคืนสติ แต่พลังของสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งไท่ห่าวบนตัวนางกลับทวีความเข้มข้นมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่านางกำลังค่อยๆ เปลี่ยนจากหุ่นหยกกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่แท้จริง

“ใกล้ถึงเวลาแล้ว ต้องลงมือแล้วล่ะ”

สวี่เหยียนพึมพำกับตัวเอง

ภายนอกฟ้าดิน ร่างของเทียนจื่อปรากฏขึ้น เขาจ้องมองไปยังภูเขายักษ์ทั้งเก้าลูกด้วยความสงสัย ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “นี่คือค่ายกลอะไร?”

ฟางฮ่าวปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เขา ก่อนจะส่ายหัวและกล่าวว่า “นี่ไม่ถือว่าเป็นค่ายกล แต่ก็มีความสามารถคล้ายกับค่ายกล ดูเหมือนจะเป็นการจัดวางที่หยาบกระด้าง เนื่องจากจ้าววิหารไม่อาจแปรเปลี่ยนไม่มีความรู้เรื่องค่ายกล

แต่ถึงแม้จะหยาบกระด้าง แต่ก็ไม่ง่ายที่จะจัดการ เช่นภูเขาเหล่านี้ล้วนไม่ธรรมดา แฝงไว้ด้วยพลังต้นกำเนิดของวิญญาณแท้หลายสาย และยังถูกฉีดพลังฟ้าดินเข้าไปด้วย

จากที่ข้าสังเกต การจัดวางเหล่านี้มีเป้าหมายเพื่อดูดกลืนพลังฟ้าดินจากดินแดนต้าอวี่ในช่วงเวลาสุดท้ายของศักราชใหม่ และแปรเปลี่ยนพลังทั้งหมดให้กลายเป็นพลังงานเพื่อบรรลุเป้าหมายบางอย่าง แต่ข้าไม่อาจรู้ได้ว่าเป้าหมายนั้นคืออะไร”

ร่างของพ่อมดมารปรากฏขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่เคร่งเครียด ก่อนจะกล่าวว่า “เราควรจะลงมือหยุดยั้งเสียตอนนี้หรือไม่? หากปล่อยให้การจัดวางนี้เสร็จสมบูรณ์ และถูกกระตุ้นขึ้นมา ดินแดนต้าอวี่อาจเกิดหายนะขึ้นได้”

ฟางฮ่าวหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกล่าวว่า “วิถียุทธ์ประตูอัศจรรย์ของข้าได้รับการถ่ายทอดจากอาจารย์ กล่าวถึงศาสตร์แห่งค่ายกลแล้ว ผู้ใดในใต้หล้าจะเทียบเคียงอาจารย์ข้าได้? การจัดวางอันหยาบกระด้างของจ้าววิหารไม่อาจแปรเปลี่ยนนี้ ในสายตาอาจารย์ข้า ก็เป็นเพียงแค่การละเล่นของเด็กเท่านั้น ในเมื่ออาจารย์กล่าวว่าจะกำหนดกฎขึ้นมา เช่นนั้นย่อมไม่มีผู้ใดสามารถฝ่าฝืนได้!”

เมื่อพ่อมดมารได้ยินก็รู้สึกเห็นด้วย เนื่องจากหลี่เซวียนยังคงนิ่งเฉย แสดงให้เห็นว่าเขาสามารถคลี่คลายการจัดวางเหล่านี้ได้โดยง่าย และรับรองว่าดินแดนต้าอวี่จะไม่เสียหาย

“บรรพชนอันทรงพลังของข้าไม่ลงมือ จะต้านทานเหล่าผู้แข็งแกร่งมากมายเหล่านี้ได้อย่างไร? เหล่าวิญญาณแท้ระดับเจ้าแห่งฟ้าดินมีไม่น้อยกว่าหลายร้อย อีกทั้งยังมีผู้แข็งแกร่งจากหยู่ถิงและวิหาร ดินแดนต้าอวี่มีคนมากเท่าใดกันเล่า!”

อ๋าวหงปรากฏตัวขึ้นนอกฟ้าดินพร้อมกล่าวด้วยสีหน้าหนักอึ้ง

พ่อมดมารและคนอื่นๆ ต่างมองอ๋าวหงด้วยสีหน้าประหลาดใจ หากกล่าวถึงการเยินยอแล้ว คงไม่มีผู้ใดเทียบเขาได้ เปิดปากครั้งแรกก็ชมเชยบรรพชนอย่างไม่อายเลยสักนิด

อ๋าวเลี่ยแสดงสีหน้าเลื่อมใส ยอมรับว่าตนยังอ่อนหัดเกินไปเมื่อเทียบกับบิดา

เหล่าผู้แข็งแกร่งในดินแดนต้าอวี่ทยอยมาถึงทีละคน แต่ละคนล้วนมีสีหน้าที่เคร่งเครียด การต่อสู้ครั้งใหญ่ใกล้จะปะทุขึ้น แม้ว่าพวกเขาจะฝากเสี้ยวจิตวิญญาณไว้ในดินแดนต้าอวี่เพื่อให้สามารถเกิดใหม่ได้หากตายไป และเมื่อกลับมาอีกครั้งจะยิ่งแข็งแกร่งกว่าเดิม

อย่างไรก็ตาม กระบวนการดังกล่าวยังคงมีความไม่แน่นอนอยู่ และไม่มีผู้ใดต้องการเกิดใหม่หากไม่จำเป็น ทุกคนล้วนอยากจะพัฒนาตนเองในปัจจุบันต่อไปเรื่อยๆ

ฮึ่ม!

ภูเขายักษ์ทั้งเก้าลูกยังคงเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ ก่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือนกระจายออกไป และปะทะกับกฎแห่งเต๋าสวรรค์ของดินแดนต้าอวี่ ก่อให้เกิดพายุขนาดเล็กหลายลูกในดินแดนแห่งความไม่อาจแปรเปลี่ยน

จนกระทั่งภูเขาที่อยู่หลังสุดเริ่มปรากฏให้เห็นในสายตา การจัดวางทั้งหมดก็ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว และดินแดนต้าอวี่ก็ถูกล้อมรอบอยู่ตรงกลาง กลายเป็นศูนย์กลางของการจัดวางนี้

เหล่าผู้แข็งแกร่งจากวิหาร หยู่ถิง และสามราชันวิญญาณแท้ ต่างก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตา

เงาดำร่างหนึ่งที่แผ่รังสีเย็นเยือกและน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้นพร้อมกับออร่าอันทรงพลัง เมื่อพ่อมดมารและอ๋าวหงเห็นร่างนั้นก็รู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ แม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด แต่เมื่อได้เห็นร่างนั้นอีกครั้ง ก็ยังคงรู้สึกเหมือนมีภูเขาลูกใหญ่กดทับลงมาจนหายใจไม่ออก

“แข็งแกร่งมาก!”

เทียนจื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

“เจ้าจะต้องใช้เวลาเท่าใดกว่าจะมีพลังเทียบเท่าจ้าววิหารไม่อาจแปรเปลี่ยนได้?”

พ่อมดมารถามด้วยความสงสัย

“ไม่รู้”

เทียนจื่อส่ายหัวก่อนจะเสริมว่า “การพัฒนาของกฎแห่งเต๋าสวรรค์นั้นไม่อาจคาดเดาได้ อาจเร็วขึ้นหรือช้าลงก็เป็นได้”

จากนั้นเขามองไปยังภูเขายักษ์ทั้งเก้าลูกด้วยสีหน้าเคร่งเครียดก่อนจะกล่าวว่า “ผู้แข็งแกร่งบนภูเขาเหล่านั้นล้วนมีพลังเหนือกว่าเจ้าแห่งฟ้าดิน ในสงครามครั้งก่อน พวกเขาปรากฏตัวขึ้นหรือไม่?”

พ่อมดมารและอ๋าวหงต่างส่ายหัวพร้อมกับถอนหายใจ “หากพวกเขาเข้าร่วมในสงครามครั้งนั้น เราคงไม่มีโอกาสรอดชีวิตแม้แต่น้อย”

“พวกเขาโจมตีพวกเราในครั้งนั้นเพื่อสร้างภูเขาเหล่านี้หรือ?”

ชิงอวี้แสดงสีหน้าเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

“การที่พวกเขาไว้ชีวิตฟ้าดินของไท่ชางในตอนนั้น เพื่อรอคอยช่วงเวลานี้ เมื่อศักราชใหม่เปิดขึ้น ส่วนฟ้าดินอื่นๆ นั้นถูกใช้เพื่อสร้างภูเขาเหล่านี้ ต้องใช้เวลามากในการสร้าง บางทีหลังจากสงครามครั้งนั้นอาจมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น จึงทำให้ฟ้าดินของข้ากับฟ้าดินปรโลกยังคงหลงเหลืออยู่บางส่วน”

พ่อมดมารกล่าวพร้อมกับพยักหน้า

ทางฝั่งดินแดนต้าอวี่ เทียนจื่อและพรรคพวกมองดูภูเขายักษ์ทั้งเก้าลูกและจ้าววิหารไม่อาจแปรเปลี่ยนด้วยความเคร่งเครียด ขณะเดียวกัน จ้าววิหารไม่อาจแปรเปลี่ยนและพรรคพวกก็จ้องมองมายังดินแดนต้าอวี่เช่นกัน

จ้าววิหารไม่อาจแปรเปลี่ยนจ้องมองดินแดนต้าอวี่อยู่นานโดยไม่กล่าวอะไร ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ราชาอสูงเพลิงแดงกล่าวขึ้นว่า “ฟ้าดินนี้ดูแตกต่างจากที่ข้าคาดไว้ กฎแห่งฟ้าดินที่นี่ไม่ธรรมดา อีกทั้งยังมีสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังอยู่ไม่น้อย”

จากนั้นเขามองไปยังจ้าววิหารไม่อาจแปรเปลี่ยนด้วยความสงสัยก่อนจะถามว่า “ฟ้าดินอีกหกแห่งเป็นเช่นนี้ด้วยหรือไม่?”

“ฟ้าดินในปัจจุบันไม่ใช่ฟ้าดินของไท่ชางในอดีต มันมีการเปลี่ยนแปลงไปมาก กฎแห่งฟ้าดินก็ไม่เหมือนเดิม ข้ากำลังคิดว่านี่อาจเป็นแผนการที่ไท่ชางทิ้งไว้ แต่หากไม่ใช่ไท่ชางแล้ว ใครกันที่สามารถทำเช่นนี้ได้?”

จ้าววิหารไม่อาจแปรเปลี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“หรือว่าเจ้าสงสัยว่ามีผู้แข็งแกร่งอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง?”

ราชาอสูงเพลิงแดงรู้สึกแปลกใจ

“ยังไม่แน่ใจ”

จ้าววิหารไม่อาจแปรเปลี่ยนส่ายศีรษะก่อนจะกล่าวว่า “ในดินแดนแห่งความไม่อาจแปรเปลี่ยน ผู้ที่สามารถสร้างฟ้าดินได้คนแรกก็คือไท่ชาง หากจะกล่าวถึงความเข้าใจในเรื่องของฟ้าดิน และการพัฒนาขยายฟ้าดินให้ยิ่งใหญ่ขึ้น ข้าคิดว่าไม่มีผู้ใดสามารถเทียบเขาได้ หากไม่ใช่ไท่ชางแล้ว ใครกันที่สามารถทำเช่นนี้ได้?”

กล่าวจบ เขาหันไปมองเหล่าผู้นำแห่งหยู่ถิงทั้งสาม “หยู่ถิงสามารถทำได้หรือ? หลังจากสงครามครั้งนั้น วิหารของข้าก็จับตาดูหยู่ถิงอยู่ตลอด และไม่มีโอกาสที่พวกเจ้าจะทำสิ่งนี้ได้โดยไม่มีใครล่วงรู้”

ผู้นำหยู่ถิงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะส่ายศีรษะกล่าวว่า “ความเข้าใจของหยู่ถิงต่อฟ้าดินนั้น ไม่อาจเทียบเท่ากับวิหารของเจ้าได้ หากวิหารของเจ้ายังทำไม่ได้ หยู่ถิงของเราก็ยิ่งไม่มีทางทำได้ เจ้าจงอย่าได้สงสัยหยู่ถิงเลย”

จ้าววิหารไม่อาจแปรเปลี่ยนละสายตาออกจากหยู่ถิง ก่อนจะหันไปมองราชาอสรพิษมังกรดำ และจากนั้นก็ละสายตาไปเช่นกัน เขากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “จากที่ข้ารู้จัก ไท่ชางไม่น่าจะทิ้งแผนการอันแข็งแกร่งเช่นนี้ไว้ได้ แต่ผู้ที่เชื่อมโยงกับกฎแห่งฟ้าดินผู้นั้นมีความเกี่ยวข้องกับไท่ชาง ดังนั้นมันน่าจะเป็นแผนการที่ไท่ชางทิ้งไว้”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ จ้าววิหารไม่อาจแปรเปลี่ยนหยุดคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แต่หากนี่มิใช่แผนการของไท่ชาง และเป็นฝีมือของผู้แข็งแกร่งคนอื่น เขามาจากที่ใด? และมีพลังมากเพียงใด?”

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้นำหยู่ถิง ราชาอสูงเพลิงแดง ราชาอสรพิษมังกรดำ และราชาอสูรยักษ์ ต่างก็แสดงสีหน้าแปลกใจ หากเป็นฝีมือของผู้แข็งแกร่งคนอื่นจริงตามที่จ้าววิหารกล่าว เขาผู้นั้นมาจากที่ใดกันแน่ และดำรงอยู่นานเพียงใด เหตุใดพวกเขาจึงไม่เคยรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขามาก่อนเลย?

“ไม่ว่าจะเป็นแผนการของไท่ชาง หรือผู้แข็งแกร่งคนอื่นล้วนไม่สำคัญ สิ่งใดก็ตามที่ขัดขวางข้าจะต้องถูกทำลาย ข้าจะฆ่าทุกคนที่ขวางทาง!”

จ้าววิหารไม่อาจแปรเปลี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงแฝงด้วยความเย็นเยียบและเจตนาฆ่าฟัน

ภูเขายักษ์ยังคงเคลื่อนตัวเข้าใกล้ดินแดนต้าอวี่ และแรงสั่นสะเทือนของกาลเวลาภายในดินแดนแห่งความไม่อาจแปรเปลี่ยนก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เวลาของศักราชใหม่ใกล้จะมาถึงแล้ว

ตุบ!

ในที่สุด ภูเขายักษ์ทั้งเก้าลูก และภูเขาที่อยู่ด้านหลัง ก็เคลื่อนตัวมาถึงตำแหน่งที่กำหนดไว้ พลังของวิญญาณแท้ต้นกำเนิดบนภูเขาเริ่มเชื่อมต่อกัน ก่อให้เกิดกฎบางอย่าง พลังระลอกคลื่นแผ่ขยายออกไปโดยมีดินแดนต้าอวี่เป็นศูนย์กลางของกฎนี้

ดูเหมือนว่า อีกไม่นานกฎนี้จะถูกกระตุ้น และจะดูดกลืนดินแดนต้าอวี่ให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของกฎนี้

ในดินแดนแห่งความไม่อาจแปรเปลี่ยน ระลอกคลื่นที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่ากำลังกระจายออกไปราวกับระลอกคลื่นในผืนน้ำ ขณะเดียวกัน พลังของกฎแห่งเต๋าสวรรค์ของดินแดนต้าอวี่ก็แผ่ขยายออกมาเช่นกัน ขณะนี้ดินแดนทั้งหมดดูเหมือนจะล่องลอยอยู่ท่ามกลางคลื่นน้ำ

“ต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน ข้ารอไม่ไหวแล้ว ข้าต้องล้างแค้นให้ลูกของข้า!”

ราชาอสูงเพลิงแดงกล่าวด้วยความร้อนใจ

“ราชาอสูงเพลิงแดง จงอย่าได้ร้อนใจ ใกล้จะถึงเวลาแล้ว ใกล้จะได้ลงมือแล้ว!”

จ้าววิหารไม่อาจแปรเปลี่ยนจ้องมองไปยังฟ้าดินด้วยสายตาแฝงความตื่นเต้น เวลาที่เขารอคอยมานานแสนนานกำลังจะมาถึง ผลแห่งการวางแผนอย่างยาวนานกำลังจะปรากฏให้เห็น

“ใกล้จะถึงเวลาแล้ว ตอนนี้ฟ้าดินอยู่ในค่ายกลเรียบร้อยแล้ว หากกระตุ้นขึ้นมา ฟ้าดินจะถูกดูดกลืนและกลายเป็นพลังฟ้าดินอันมหาศาลเพื่อเสริมพลังของกฎนี้”

ฟางฮ่าวกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด