บทที่ 849 สุดยอดหนังสือแห่งปฐพี!

ผู้เชี่ยวชาญด้านการซ่อมแซมโบราณวัตถุสี่คนทำงานอย่างระมัดระวังภายใต้คำแนะนำของโจวเฉาหยาง พวกเขาค่อย ๆ ยกแผ่นผ้าไหมที่ถูกตัดขอบขึ้น เนื่องจากกาวที่ใช้ยึดถูกตัดออกไป ทำให้ผ้าไหมชั้นเดียวอ่อนนุ่มและเปราะบาง

ตลอดกระบวนการ ผู้เชี่ยวชาญทั้งสี่ระมัดระวังเป็นพิเศษ ในขณะที่ตงเหวินฮุ่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กำหมัดแน่นด้วยความตึงเครียด ส่วนถังหยวนเองกลับมีท่าทีสงบนิ่ง

เมื่อผ้าไหมชั้นบนถูกยกขึ้น สิ่งที่ปรากฏอยู่ข้างใต้ก็เผยให้ทุกคนเห็น

“นี่มัน…”

เมื่อเห็นกระดาษขาวเก่าที่อยู่ข้างใต้ ตงเหวินฮุ่ยถึงกับนิ่งค้าง เขาหันไปมองถังหยวนด้วยความสงสัย

ถังหยวนเองก็ตกตะลึงเช่นกัน ไม่เข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น แต่เขายังคงเชื่อในแหวนลึกลับและเก็บอาการไว้ ไม่แสดงความตกใจออกมา

“ใต้ภาพคัดลอกนี้มีความลับซ่อนอยู่จริง ๆ!”

โจวเฉาหยางที่ปกติมักใจเย็น ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นได้ เขาเดินไปที่โต๊ะยาว มองกระดาษขาวเก่าด้วยความตื่นเต้นจนควบคุมไม่อยู่

“อาจารย์โจว หมายความว่ายังไง?”

ตงเหวินฮุ่ยที่เริ่มรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา รีบถามด้วยความอยากรู้

โจวเฉาหยางไม่ได้ตอบคำถามทันที เพราะเขากำลังโฟกัสไปที่สิ่งที่อยู่ตรงหน้า เขาหยิบเครื่องมือคล้ายคีมออกจากกล่องเครื่องมือ แล้วค่อย ๆ ยกแผ่นกระดาษขาวเก่าขึ้น

เมื่อแผ่นกระดาษขาวถูกยกขึ้น สิ่งที่ปรากฏอยู่ข้างใต้คือผลงานเขียนที่ถูกเก็บรักษาอย่างดีเยี่ยม มันคือ หลานถิงจวี้ซวี่ ต้นฉบับ

“ฮืม…”

ทุกคนต่างสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ด้วยความตกใจ แม้จะยังไม่ได้รับการตรวจสอบ แต่แค่ที่ซ่อนของภาพนี้ก็เพียงพอที่จะบอกได้ว่านี่คือ หลานถิงจวี้ซวี่ ต้นฉบับแน่นอน

“พระเจ้า! คุณถังเดาถูกจริง ๆ!”

“นี่ฉันฝันไปหรือเปล่า!”

“สุดยอดหนังสือแห่งปฐพี ต้นฉบับของหวังซีจือ!”

“นี่ต้องมีมูลค่าเท่าไหร่กันนะ?”

“โง่จริง! ของแบบนี้จะเอามูลค่ามาวัดได้ยังไง!”

“ว่ากันว่าคุณถังซื้อของชิ้นนี้จากคลังสมบัติของราชวงศ์ขวานโบราณ ถ้าไท่หวงรู้เรื่องนี้ เขาคงร้องไห้จนเป็นลมไปเลย!”

…

ผู้เชี่ยวชาญทุกคนต่างตื่นเต้นจนแทบไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ หวังซีจือ ผู้ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นสุดยอดของนักเขียนตัวอักษรของจีน มีเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่ได้รับการยกย่องให้เป็น "ปรมาจารย์แห่งพู่กันจีน" แต่เนื่องจากสมัยราชวงศ์จิ้นตะวันออกนั้นห่างไกลจากปัจจุบัน ไม่มีใครในโลกพบเห็นต้นฉบับของเขาหลงเหลืออยู่

ผลงานที่พวกเขากำลังดูอยู่นี้อาจเป็นต้นฉบับเดียวของหวังซีจือในโลก และมันยังเป็น หลานถิงจวี้ซวี่ ซึ่งเป็นผลงานที่สำคัญที่สุดของเขาอีกด้วย

“กระดาษขาวนี้ถูกใช้เพื่อปกปิดต้นฉบับ ไม่ให้ใครค้นพบ ถ้าหากวางต้นฉบับไว้ใต้ผ้าไหมโดยตรง ในบางสภาพแสง อาจมองเห็นตัวอักษรได้ผ่านผ้าไหม ดังนั้นจึงต้องมีกระดาษขาวแทรกไว้เพื่อป้องกัน”

โจวเฉาหยางอธิบายให้ถังหยวนและตงเหวินฮุ่ยฟัง

ขณะที่ทุกคนกำลังตื่นเต้นอยู่ ถังหยวนก็ก้าวเข้าไปใกล้ หยิบมือขวาที่สวมแหวนลึกลับยื่นไปแตะเบา ๆ บนต้นฉบับนั้น

โจวเฉาหยางที่กำลังคุยกับตงเหวินฮุ่ยอยู่เห็นถังหยวนสัมผัสต้นฉบับโดยตรง เขาเกือบจะดุทันที แต่เมื่อรู้ว่าเป็นถังหยวน เขาก็กลืนคำพูดลงไปก่อนจะเตือนเบา ๆ

“คุณถัง ภาพ หลานถิงจวี้ซวี่ ต้นฉบับนี้เพิ่งถูกค้นพบ ผ้าไหมอาจเกิดการออกซิเดชัน ดังนั้นยังต้องมีการบำรุงรักษาอีกหลายขั้นตอน ตอนนี้ควรหลีกเลี่ยงการสัมผัสครับ”

“ขอโทษครับ อาจารย์โจว ผมตื่นเต้นไปหน่อย”

ถังหยวนขอโทษด้วยรอยยิ้มและถอยหลังสองก้าว เพื่อเว้นระยะห่างจากต้นฉบับ ข้อมูลที่เขาต้องการได้รับเรียบร้อยแล้ว

[วัตถุ: จดหมายเหตุ]

[วัสดุ: ผ้าไหม]

[ยุคสมัย: ค.ศ. 353]

[ระดับ: สุดยอดสมบัติ]

ผลงานต้นฉบับของ หลานถิงจวี้ซวี่ ถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 353 ซึ่งแตกต่างจากภาพคัดลอกของพระอาจารย์เปี้ยนไฉ่ถึงสองร้อยปี ผ่านทั้งสมัยจิ้นตะวันออก สุย และถัง

ในขณะเดียวกัน ถังหยวนก็ใช้ความคิดเลือกส่งภารกิจ

[ขอแสดงความยินดี คุณได้ทำภารกิจสำเร็จ: อัญมณีที่ถูกลืม]

[ระดับภารกิจ: 5 ดาว]

[รางวัล: 2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ, 1 ล้านคะแนนสะสม, 1 แผนที่สมบัติ]

[หมายเหตุ: แผนที่สมบัติได้ถูกส่งไปยังระบบแล้ว โปรดตรวจสอบ]

ระบบแจ้งเตือนปรากฏขึ้นสี่ข้อความ ซึ่งหมายความว่าถังหยวนทำภารกิจ 5 ดาวสำเร็จอีกครั้ง ครั้งนี้เขาได้รับความมั่งคั่งอย่างมหาศาล

ยังไม่ต้องพูดถึงแผนที่สมบัติ แค่เงิน 2 พันล้านดอลลาร์และ 1 ล้านคะแนนสะสมก็มากพอที่จะทำให้การเดินทางไปประเทศไทยของเขาได้กำไรมหาศาลหลายร้อยเท่าแล้ว

ในขณะที่ถังหยวนกำลังรู้สึกตื่นเต้น โจวเฉาหยางก็เริ่มเปรียบเทียบภาพคัดลอกของพระอาจารย์เปี้ยนไฉ่กับต้นฉบับของหวังซีจือ เพื่อพยายามหาคำตอบเกี่ยวกับความลับที่ถูกเก็บซ่อนมานานนับพันปี

“อย่างนี้นี่เอง…”

ตงเหวินฮุ่ยยืนมองโต๊ะยาวอยู่เป็นเวลานาน จู่ ๆ เขาก็ตบมือและพูดด้วยความตื่นเต้น

“ผมคิดว่าผมเข้าใจแล้วว่าพระอาจารย์เปี้ยนไฉ่ใช้วิธีไหนหลอกลวงเซียวอี้และจักรพรรดิถังไท่จง และสามารถเก็บรักษาต้นฉบับนี้ไว้ได้!”

“ยังไงหรือ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น โจวเฉาหยางและคนอื่น ๆ หันไปมองตงเหวินฮุ่ยทันที

ในด้านการซ่อมแซมโบราณวัตถุ โจวเฉาหยางและผู้เชี่ยวชาญคนอื่น ๆ อาจจะอยู่ในระดับแนวหน้า แต่ถ้าพูดถึงความรู้และการวิจัย ตงเหวินฮุ่ยเป็นที่หนึ่ง

แม้แต่ถังหยวนเองก็สนใจอยู่ไม่น้อย แต่เขาไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจน

ตงเหวินฮุ่ยไม่ทิ้งให้ทุกคนต้องสงสัยนาน เขาชี้ไปที่ภาพทั้งสองภาพตรงหน้า และกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“ปัญหาอยู่ที่ตราประทับพวกนี้!”

“ตราประทับ?”

ทุกคนหันไปมองตราประทับบนภาพทั้งสอง ก่อนจะมีคนถามขึ้นว่า “ผู้อำนวยการตง ตราประทับพวกนี้มีปัญหาอะไรหรือครับ?”

“ไม่มีปัญหาอะไรเลย ทั้งสมจริงและสวยงาม เป็นผลงานที่สมบูรณ์แบบ”

ตงเหวินฮุ่ยส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “แต่เพราะมันไม่มีปัญหานี่แหละ ที่เป็นปัญหาที่แท้จริง…”