บทที่ 763 ไม่เดิมพันก็ชนะ

เขตบันเทิงหลักของ MGM Cotai นั้นตั้งอยู่ในคาสิโนใต้ดินอย่างแน่นอน

ถังหยวนเดินทางมาพร้อมกับ เหอเจาหยง และ เหอเจาเชียน โดยขึ้นลิฟต์ตรงไปยังพื้นที่คาสิโนของ MGM Cotai

ทันทีที่ลิฟต์เปิดออก ภาพความคึกคักของผู้คนที่แออัดยัดเยียดก็เข้ามาในสายตาของถังหยวนและพรรคพวก มองไปทั่ว มีโต๊ะเล่นไพ่ที่นับไม่ถ้วน เครื่องสล็อตที่นับไม่ถ้วน ดีลเลอร์ที่นับไม่ถ้วน และลูกค้าที่นับไม่ถ้วน

บางคนตื่นเต้นจนทำมือไม้สั่น บางคนหน้าตาเคร่งเครียดจริงจัง และยังมีบางคนที่ดูเหมือนจะสูญเสียสติอย่างสิ้นเชิง ภาพชีวิตหลากหลายแง่มุมสะท้อนให้เห็นได้ชัดเจนที่นี่

“พี่เหอ ในที่แบบนี้จะมีคนที่ชนะได้ตลอดหรือเปล่า?”

ถังหยวนและคนอื่นๆ เดินผ่านโต๊ะไพ่ต่างๆ อย่างเงียบๆ เขายืนดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอียงหัวไปถามเหอเจาหยง

เมื่อเจอคำถามนี้ เหอเจาหยงนิ่งไปสักพัก ก่อนจะตอบเพียงสั้นๆ สี่คำว่า “ไม่เดิมพันก็ชนะ”

แม้จะเป็นเพียงคำตอบสั้นๆ แต่นี่ก็ถือเป็นคำตอบที่ซ่อนความหมายได้ดี เพราะแท้จริงแล้วคนที่ชนะตลอดนั้นมีอยู่แค่ในเรื่องเล่าและภาพยนตร์เท่านั้น และวิธีเดียวที่จะชนะตลอดจริงๆ ก็คือไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเดิมพันเลย ไม่เดิมพันก็ชนะ

“หลายสิบปีก่อน ภาพยนตร์ชุด ‘เทพแห่งการพนัน’ ของ โจวเหวินฟะ ได้รับความนิยมทั่วประเทศ ทักษะการพนันที่เหนือชั้นในเรื่องนั้นทำให้คนดูตะลึงงัน ในความเป็นจริงมีคนแบบนั้นหรือเปล่า?”

ถังหยวนมองเหอเจาหยง แล้วถามด้วยความสนใจอีกครั้ง

“อืม…”

“ก็มีผู้เชี่ยวชาญอยู่จริง แต่ไม่ถึงขนาดในหนังหรอก”

“ปัจจุบันนี้เทคโนโลยีก้าวหน้าไปมาก กลเม็ดทุกรูปแบบของบรรดาผู้เชี่ยวชาญในอดีต ถ้าเจอกับเทคโนโลยีขั้นสูงเข้าไปก็หนีไม่พ้นการถูกจับได้ ถ้าเป็นแค่การเล่นสนุกๆ เรายังอาจจะปล่อยผ่านไปได้ แต่ถ้าคิดจะใช้คาสิโนเป็นเครื่องถอนเงิน ถ้าเทคนิคของคุณไม่สมบูรณ์แบบจนแม้แต่กล้องความละเอียดสูงที่รีเพลย์ด้วยความเร็วสูงสุดยังจับไม่ได้ ถ้าถูกจับได้ขึ้นมา มีสองทางเลือก คาสิโนจะรับคุณเข้าทำงาน หรือจะถูกขึ้นบัญชีดำห้ามเข้าไปที่คาสิโนใดๆ ทั่วโลกอีกเลย”

เหอเจาหยงกระซิบกับถังหยวนใกล้ๆ เพราะเรื่องนี้ถือเป็นความลับในวงการที่ไม่ใช่ทุกคนจะรู้ได้

ถังหยวนพยักหน้าเล็กน้อย “จริงด้วย กลเม็ดใดๆ ก็สู้กล้องความละเอียดสูงไม่ได้ มันเหมือนแมวเจอหนู นี่มันเป็นการโจมตีแบบเหนือชั้นเลย!”

พวกเขาเดินไปเรื่อยๆ คุยกันไปด้วย

ในเวลานี้เอง ถังหยวนก็สังเกตว่าเขตที่เขาเห็นเมื่อตะกี้นั้นเป็นเพียงแค่ส่วนเล็กๆ ของพื้นที่คาสิโน MGM Cotai เท่านั้น ถ้าไม่มีเหอเจาหยงมานำทาง เขาอาจจะหลงทางในเวลาไม่นานก็เป็นได้

ที่นี่นอกจากโต๊ะเล่นไพ่ที่นับไม่ถ้วนแล้ว ยังมีเครื่องสล็อตหลากหลายรูปแบบให้เลือกเล่นจนลายตา บางเกมถังหยวนเองก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน

“บัดซบ!”

“หลินเจิ้นซาน ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกไม่ทิ้งนิสัยเสีย!”

“ในที่สุดฉันก็เจอแกแล้ว คราวนี้ฉันจะดูว่าแกจะหนีไปไหนได้!”

“หลินเจิ้นซาน!”

“อย่าหนี!”

ขณะที่บอดี้การ์ดของเหอเจาหยงกำลังจะเดินไปข้างหน้า ก็เกิดความวุ่นวายในฝูงชนตรงหน้า แล้วถังหยวนและพวกก็เห็นชายวัยกลางคนที่ดูสุภาพ สวมแว่นตาเส้นเงิน เดินโซเซและมีท่าทางกระวนกระวายวิ่งตรงมาทางพวกเขา

และแล้วชายวัยกลางคนคนนี้ก็ชนเข้ากับบอดี้การ์ดของเหอเจาหยงโดยตรง บอดี้การ์ดยกมือขึ้นจับคอเสื้อของชายวัยกลางคนแน่นราวกับยกไก่ตัวเล็กขึ้นอย่างง่ายดาย

ไม่นานนัก ชายสามคนที่ไล่ตามหลินเจิ้นซานก็โผล่มาต่อหน้าบอดี้การ์ดของเหอเจาหยง สามคนที่เมื่อครู่ยังด่าเสียงดังอยู่ทันทีที่เห็นบัตรประจำตัวที่ห้อยอยู่ที่บอดี้การ์ด ก็ปิดปากสนิททันที และเมื่อพวกเขาเหลือบเห็นเหอเจาหยงที่อยู่ไม่ไกล ขาของพวกเขาก็อ่อนจนแทบจะทรุดลงไปคุกเข่า

“พวกคุณไม่รู้กฎของ MGM Cotai หรือไง?”

บอดี้การ์ดของเหอเจาหยงที่สูงเกือบหนึ่งเมตรเก้าสิบและตัวใหญ่เหมือนหมี สบตากับสามคนนั้นอย่างเย็นชาและถามอย่างเย็นชา

“รู้…รู้ครับ…”

จางไคเจี๋ย หัวหน้ากลุ่มที่ถูกบอดี้การ์ดสอบสวน ตัวสั่นเล็กน้อย ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

“ในเมื่อรู้ ทำไมยังโวยวาย? ทำไมไล่ตามกัน? ทำไมก่อความวุ่นวาย?”

บอดี้การ์ดของเหอเจาหยงถามอีกครั้ง

“ขอโทษครับ ขอโทษจริงๆ”

“พวกเราทำผิดเพราะอารมณ์ชั่ววูบ ขอความกรุณาให้อภัยด้วยครับ!”

จางไคเจี๋ยตบหน้าซ้ายของตนเองอย่างแรง เสียงดังลั่น ดวงตาของเขามีแวววิงวอน

การไม่ก่อความวุ่นวาย การไม่ไล่ตามกัน การไม่ทำลายระเบียบ นี่คือกฎที่เหอเจาหยงตั้งไว้ และเมื่อครู่เขาได้ทำลายกฎที่เหอเจาหยงตั้งไว้ต่อหน้าตัวเธอเองจนหมดสิ้น

ในขณะนี้เหอเจาหยงถือเป็นตัวแทนของตระกูลเหอ และในมาเก๊า ถ้าคุณทำให้ตระกูลเหอโกรธ ก็เหมือนกับคุณหาทางตายเอง

“พวกคุณมาจากบริษัทไหน?”

บอดี้การ์ดของเหอเจาหยงไม่สนใจคำขอโทษของพวกเขา และถามต่ออย่างเย็นชา

“เสิ่น…เสิ่นซื่อ…”

จางไคเจี๋ยกลืนน้ำลายและตอบเบาๆ

“โทรหาเจ้านายของพวกคุณ ให้เขามารับตัวพวกคุณไป”

บอดี้การ์ดของเหอเจาหยงพูดแล้วก็ยกมือสั่งการ ทันใดนั้นบอดี้การ์ดอีกสี่คนที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมเพื่อคอยปกป้องเหอเจาหยงและถังหยวนก็ปรากฏตัวขึ้น แต่ละคนควบคุมตัวหนึ่งคน และลากตัวพวกเขาออกไปเพื่อไม่ให้ขวางตาอีกต่อไป จะได้ไม่ทำให้แขกคนสำคัญของเจ้านายอารมณ์เสีย

จางไคเจี๋ยเห็นเหตุการณ์นี้ ใจเขาก็เหมือนจมลงสู่ก้นบึ้ง เขาก้มมองนิ้วก้อยของตนเองและรู้สึกว่ามันคงไม่รอดแน่แล้ววันนี้

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่พวกเขากำลังจะถูกลากตัวออกไปนั้น ถังหยวนที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็เอ่ยขึ้นว่า “เดี๋ยวก่อน…”