บทที่ 746 ลงโทษหนัก เร็ว และเข้มงวด

ตั้งแต่ถังหยวนและเฝิงรุ่ยกั๋วเผชิญหน้ากัน ทุกคนในห้องพักต่างก็ติดตามสถานการณ์อย่างใจจดใจจ่อ และตอนนี้เมื่อเห็นว่าทั้งสองแยกทางกัน ทุกคนก็คาดเดาได้ว่าการพูดคุยระหว่างพวกเขาคงล้มเหลว

ถังหยวนกลับมานั่งที่เดิมของเขา ยกถ้วยชาขึ้นดื่มอย่างเงียบๆ พร้อมกับท่าทางสบายๆ ไร้กังวล

“ท่านประธานถัง เราควรจะทำอย่างไรต่อไปดีครับ?”

เซี่ยงเจิ้งเซียงหันไปถามถังหยวนด้วยน้ำเสียงที่รอฟังคำตอบ

“ทำตามขั้นตอนไปเถอะ”

ถังหยวนวางถ้วยชาลงแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “แม้ว่าเธอจะเป็นน้องสาวของเฝิงรุ่ยกั๋ว แต่เราก็ต้องทำตามกฎหมาย ฉันอยากเห็นว่าใครจะกล้าละเมิดกฎหมายต่อหน้าฉัน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซี่ยงเจิ้งเซียงก็มั่นใจว่าการพูดคุยล้มเหลวแน่นอน สีหน้าที่เคร่งเครียดของเฝิงรุ่ยกั๋วจึงไม่น่าแปลกใจ

เฝิงรุ่ยกั๋วและหวังเจิ้นซินที่เพิ่งแยกจากถังหยวนได้กลับมาพบกับฉุยเหว่ยเฝิงอีกครั้ง ทั้งสามคนต่างมีสีหน้ากังวล เมื่อไม่สามารถเจรจาได้ สิ่งที่พวกเขาทำได้ตอนนี้ก็คือพยายามลดโทษให้เบาที่สุด

สถานการณ์ปัจจุบัน เฝิงหยู่ผิงอาจจะถูกควบคุมตัว ซึ่งถือว่าเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว แต่ถ้าเธอถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานก่อเหตุร้ายในโรงพยาบาล ตามกฎหมายที่เข้มงวดเกี่ยวกับความรุนแรงในโรงพยาบาล เธออาจต้องรับโทษจำคุกไม่ต่ำกว่าสามปี

ขณะที่เฝิงรุ่ยกั๋วกำลังคิดหาทางออก ประตูห้องพักก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง หกชายหญิงในชุดสูทสีดำและเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินเข้ามาในห้อง พวกเขาสวมเนกไทสีเข้มและถือกระเป๋าเอกสาร พวกเขามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็วแล้วเดินตรงไปหาถังหยวน

“ท่านประธานถัง!”

เมื่อมาถึงที่นั่งของถังหยวน พวกเขาจัดแถวเป็นรูปสามเหลี่ยมและโค้งคำนับถังหยวนอย่างนอบน้อม

ถังหยวนเห็นว่าพวกเขามาแล้ว เขาลุกขึ้นจากโซฟาและเซี่ยงเจิ้งเซียงรวมถึงผู้บริหารระดับสูงของโรงพยาบาลก็ลุกขึ้นตาม

“คุณหมอเซี่ยง ผมขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือทนายจ้าว หนึ่งในหุ้นส่วนของสำนักงานกฎหมายฮวาอัน ผู้เชี่ยวชาญด้านการดำเนินคดีทางอาญาและมีชื่อเสียงมากในวงการ ผมจะมอบหมายให้ทนายจ้าวดูแลคดีนี้ หวังว่าคุณหมอเซี่ยงจะร่วมมือกันอย่างเต็มที่”

ถังหยวนแนะนำชายวัยกลางคนคนหนึ่ง ซึ่งก็คือจ้าวเหยา จากสำนักงานกฎหมายฮวาอัน จากนั้นก็กล่าวต่อว่า “ทนายจ้าว นี่คือคุณหมอเซี่ยง ผู้อำนวยการโรงพยาบาลจงไห่จื้อหยวน ท่านจะอธิบายรายละเอียดของคดีนี้ให้คุณฟัง หลักการของผมคือทำอย่างรวดเร็ว เข้มงวด และไม่ให้ใครแทรกแซง ถ้ามีการแทรกแซงจากภายนอก แจ้งผมโดยตรง ผมจะจัดการเอง”

ทั้งสำนักงานกฎหมายฮวาอันและโรงพยาบาลจงไห่จื้อหยวนต่างก็เป็นบริษัทย่อยภายใต้กลุ่มทุนจื้อหยวน ทั้งเซี่ยงเจิ้งเซียงและจ้าวเหยาเคยได้ยินชื่อของกันและกันแต่ยังไม่เคยเจอกันมาก่อน

“ทนายจ้าว ยินดีที่ได้รู้จัก!”

“คุณหมอเซี่ยง ยินดีที่ได้พบเช่นกัน!”

“ไม่ต้องห่วงครับ ทางโรงพยาบาลเราจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่”

“ผมหวังว่าเราจะทำงานร่วมกันได้อย่างราบรื่น”

ภายใต้การเชื่อมโยงของถังหยวน ทั้งจ้าวเหยาและเซี่ยงเจิ้งเซียงก็จับมือทักทายกันอย่างอบอุ่น

“เอาล่ะ ในเมื่อพวกคุณมาแล้ว ผมจะมอบหมายเรื่องนี้ให้พวกคุณดูแล”

ถังหยวนยกนาฬิกาขึ้นดูเวลาแล้วกล่าวกับจ้าวเหยาและเซี่ยงเจิ้งเซียงว่า “เรื่องนี้ต้องปล่อยให้มืออาชีพจัดการ ผมจะไปก่อน ติดตามความคืบหน้ากันทางโทรศัพท์”

“ผมจะไปส่งครับ”

เซี่ยงเจิ้งเซียงเสนออย่างสุภาพ

“ไม่ต้องหรอก ผมเดินเองได้” ถังหยวนโบกมือ “คุณอยู่จัดการเรื่องนี้ให้ดีดีกว่า”

พูดจบ ถังหยวนหันไปส่งสัญญาณเรียกหยูซินซี เธอรีบเดินมาหาเขาด้วยความดีใจและจับมือของเขาอย่างเปิดเผย

“เชิญคุณถังเดินทางดีๆ นะครับ”

เซี่ยงเจิ้งเซียงกล่าว จากนั้นเขาและจ้าวเหยาก็ยืนส่งถังหยวนและหยูซินซีจนพวกเขาออกไปจากห้องพัก

...

หลังจากถังหยวนและหยูซินซีออกจากอาคารโรงพยาบาล พวกเขาก็ขึ้นรถ Rolls-Royce Cullinan และขับออกไปยังใจกลางเมืองจงไห่

“หิวหรือยัง?”

“อยากกินอะไร?”

ถังหยวนถามหยูซินซีขณะขับรถ

“ฉันเพิ่งฉีดวัคซีนมา อยากกินอะไรที่เบาๆ หน่อย”

หยูซินซีคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เสนอความต้องการเล็กๆ นี้

“อืม... ถ้างั้นกินอาหารหัวหยางดีไหม?”

ถังหยวนตอบ “ที่อาคาร SSTP มีร้านอาหารหัวหยางอร่อยดี เรากินเสร็จแล้วก็ไปเดินเล่นในอาคารหน่อย แล้วห้าโมงเย็นผมจะไปรับเวินมู่เสวี่ยกลับบ้าน”

ตอนแรกหยูซินซีฟังอย่างเพลิดเพลิน แต่พอได้ยินประโยคสุดท้าย สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที เธอพูดอย่างเคืองๆ ว่า “ฉันยอมรับว่าแม้แต่ฉันก็ชอบขาเรียวสวยของเวินมู่เสวี่ย แต่คุณกลับมาเมืองจงไห่ตั้งนานแล้ว คุณจะไม่อยู่กับฉันสักวันเลยหรือไง?”

“โอ้...”

“ได้สิ”

“คุณไม่บอก ผมนึกว่าคุณไม่อยาก”

“ผมเป็นผู้ชายที่เขินอาย บางครั้งก็ต้องสงวนท่าทีบ้าง”

ถังหยวนหันมายิ้มให้หยูซินซีแล้วพูดติดตลก

“เขินอาย?”

“สงวนท่าที?”

“คำสองคำนี้ใช้กับคุณได้ด้วยเหรอ?”

“เมื่อวานตอนคุณจูบปิดปากฉัน ทำไมฉันไม่เห็นคุณจะสงวนท่าทีเลย?”

หยูซินซีเบิกตาเล็กน้อยแล้วพูดออกมาอย่างอดไม่ได้

“แค่กๆ...”

ถังหยวนไม่ได้คาดคิดว่าหยูซินซีจะพูดถึงเรื่องเมื่อคืนอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้ เขาไอเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “คุณแค่บอกว่าคืนนี้จะนอนหรือเปล่า?”

“นอนสิ!”

“งั้นคุณจองโรงแรมได้เลย”

“โรงแรมบูติกดีไหม?”

“ไม่ได้เรื่อง”

“แล้วโรงแรมมาริออทล่ะ?”

“ก็ยังไม่ค่อยดี”

“นี่ไม่ดี นั่นไม่ดี แล้วคุณจะพักโรงแรมอะไร?”

“โรงแรมสำหรับคู่รัก?”

“ไปไกลๆ เลย!”

...

ถังหยวนและหยูซินซีพูดคุยเล่นกันเรื่อยๆ ขณะที่พวกเขาเข้าใกล้ใจกลางเมืองมากขึ้น การจราจรเริ่มติดขัด

“ถังหยวน มาพูดเรื่องจริงจังหน่อยสิ”

หยูซินซีจัดทรงผมของเธอเล็กน้อยแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันได้ยินมาว่าเฝิงรุ่ยกั๋วเป็นผู้นำด้านสาธารณสุขของเมืองจงไห่ คุณไม่กลัวว่าเขาจะหาทางแก้แค้นคุณหรือ?”

“น้องสาวของเขาทำผิด ไม่เกี่ยวกับเขา การที่ผมทำแบบนี้ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่เขา” ถังหยวนกล่าวอย่างสบายๆ “แต่ถ้าเขาโกรธและอยากแก้แค้นผมจริงๆ ก็ให้เขาลองดู ผมพร้อมรับมืออยู่แล้ว”

ถ้าเป็นที่อื่น ถังหยวนอาจจะเกรงใจบ้าง แต่จงไห่เป็นบ้านของเขา หากเฝิงรุ่ยกั๋วคิดจะทำอะไรในที่นี้ เขาก็คงไม่ต้องเสียเวลาอยู่ในจงไห่อีกแล้ว

“พูดอย่างนั้นก็จริง แต่คุณก็ควรระวังไว้บ้างนะ”

หยูซินซีรู้ดีว่าถังหยวนมีอำนาจมาก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเตือนเขาอย่างเป็นห่วง

“ไม่ต้องห่วง ผมรู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่”

ถังหยวนยิ้มและลูบศีรษะหยูซินซีเบาๆ ด้วยความเอ็นดู

“แหม~ ทรงผมฉันเสียหมดแล้ว~”

หยูซินซีบ่นอย่างไม่จริงจังพร้อมกับตีมือของถังหยวนเบาๆ

“ลูบหัวไม่ได้ งั้นผมคงต้องไปลูบที่อื่นแทน~”

“ไม่เอา ตอนนี้กลางวันแสกๆ อย่ามาทำตัวซุกซน!”

“เด็กดื้อ...”