บทที่ 606 การตอบโต้

ภายในห้องรับรองวีไอพีที่สนามบินฮีทโธร ยานากาวะ เรียว นั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟาหรู ในขณะที่ มัตสึอิ คุนิยามะ เดินไปมาอย่างกังวล

"ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว ทำไมยังไม่มีข่าวอะไรเลย?"

มัตสึอิ คุนิยามะหยุดเดินและถามยานากาวะ เรียวด้วยความร้อนใจ

"ประธานมัตสึอิ ใจเย็น ๆ หน่อย"

"เรามอบเงินรางวัลสูงถึง 200 ล้านดอลลาร์ ซึ่งทำให้ยากุซ่าต้องเทหมดหน้าตัก รวมถึงยังเอา RPG ออกมาใช้ด้วย"

"ด้วยอาวุธหนักเช่นนี้ ไม่มีทางที่เด็กจีนคนนั้นจะรอด เราเพียงแค่รอข่าวดีจากพวกเขาก็พอ"

ยานากาวะ เรียว ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบและพูดกับมัตสึอิอย่างไม่รีบร้อน

"เฮ้อ..."

"ก็ใช่ แต่เด็กจีนคนนั้นดูเหมือนจะไม่ใช่คนธรรมดา"

"เขาสามารถเรียกใช้กำลังติดอาวุธจากธนาคารบาร์เคลย์และยังสามารถดึงกำลังตำรวจลอนดอนมาคุ้มกันได้ มันเหลือเชื่อมาก"

มัตสึอิ คุนิยามะถอนหายใจและนั่งลงข้างยานากาวะ เรียวด้วยสีหน้าหนักใจ

"เราทำทุกอย่างที่ควรทำแล้ว"

"พวกเราสร้างความปั่นป่วนครั้งใหญ่ในลอนดอน คืนนี้ทันทีที่เครื่องบินส่วนตัวพร้อม เราจะออกจากที่นี่ทันทีเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา"

ยานากาวะ เรียว ดื่มวิสกี้จนหมดแก้วและพูดอย่างใจเย็น

มัตสึอิ คุนิยามะพยักหน้าเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรอีก เขาทำได้เพียงภาวนาให้ภารกิจสำเร็จ

...

ในห้องทำงานของประธานธนาคารบาร์เคลย์ โจเซฟ ทอมป์สัน กำลังสวมแว่นสายตาและอ่านเอกสาร เมื่อเขาได้ยินข่าวจากผู้ใต้บังคับบัญชาก็โกรธจัดทันที

"อะไรนะ!"

"มีคนกล้าใช้ RPG โจมตีท่านประธานถังกลางถนน!"

"นี่มันเกินไปแล้ว!"

"มันเหมือนกับบ้านเมืองไม่มีขื่อมีแปเลย!"

โจเซฟ ทอมป์สัน กระแทกโต๊ะด้วยความโกรธ

"ท่านประธาน ขอให้ท่านใจเย็นก่อนครับ"

"ข่าวจากแนวหน้าบอกว่าท่านประธานถังปลอดภัยแล้ว ขณะนี้กำลังขับออกจากเมืองและเข้าสู่ทางด่วนมุ่งหน้าไปยังสนามบิน"

เลขานุการของเขาพยายามปลอบใจและยื่นแก้วน้ำอุ่นให้โจเซฟ ทอมป์สัน

"ติดต่อสำนักงานตำรวจลอนดอนให้ฉัน ฉันจะถามพวกเขาว่าทำอะไรกันอยู่!"

"มีคนกล้าใช้ RPG โจมตีคนกลางเมือง หากไม่มีคำอธิบายที่ดี พรุ่งนี้ฉันจะไปพบกับนายกรัฐมนตรีเอง ฉันอยากรู้ว่าเงินภาษีของพวกเราเอาไปใช้ทำอะไร!"

โจเซฟ ทอมป์สัน เคาะโต๊ะอย่างแรงด้วยความโกรธ การกระทำที่บ้าบิ่นเช่นนี้ไม่เพียงแต่ทำให้เขาโกรธ ยังทำให้เขากังวลถึงความปลอดภัยของตัวเอง

"ท่านประธาน ขณะนี้ตำรวจลอนดอนได้ส่งเฮลิคอปเตอร์ตำรวจ 10 ลำเพื่อมุ่งหน้าไปยังที่เกิดเหตุแล้วครับ"

เลขานุการกล่าวเสริมเมื่อเห็นว่าโจเซฟ ทอมป์สันยังไม่หายโกรธ

"หึ!"

"นั่นเป็นสิ่งที่พวกเขาควรทำ!"

"เตรียมรถให้ฉัน ฉันจะไปสำนักงานตำรวจลอนดอนด้วยตัวเอง!"

โจเซฟ ทอมป์สันฮึดฮัดหยิบเสื้อคลุมและเดินออกไปทันที เลขานุการได้แต่ตามไปอย่างไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

...

ข่าวการถูกโจมตีของถังหยวนแพร่กระจายอย่างรวดเร็วในวงแคบ

ขณะนี้ รถ Mercedes-Benz Pullman S680 ที่ถังหยวนโดยสารอยู่ ได้หลบหนีออกจากเขตเมืองลอนดอนอย่างปลอดภัย มุ่งหน้าเข้าสู่ทางด่วนไปยังสนามบิน

เมื่อไม่มีตึกสูงในเมืองช่วยบดบัง การไล่ล่าถังหยวนจึงทำได้เพียงด้วยวิธีดั้งเดิม นั่นก็คือขับรถไล่ตาม

กลางสายฝนที่กระหน่ำลงมา รถทั้งสองฝ่ายกำลังไล่ล่ากันอย่างดุเดือด

"ท่านประธานถัง พวกมันติดกับแล้ว"

สยงไค หันมารายงานถังหยวนด้วยเสียงทุ้ม

"อืม..."

"เมื่อกี้พวกมันโจมตีเราอย่างรุนแรง ไม่ตอบโต้ก็คงไม่เหมาะ บอกพวกหลังรถได้เลยว่าไม่ต้องออมมือ"

ถังหยวนพยักหน้าอย่างเยือกเย็น

"ครับ!"

สยงไค รับคำสั่งจากถังหยวนและส่งต่อคำสั่งไปยังทีมผ่านวิทยุ

ไม่นานนัก รถ Chevrolet Suburban 6 คันที่อยู่ท้ายขบวนก็เริ่มเปลี่ยนความเร็วและเปลี่ยนตำแหน่ง สลับไปมา ทำให้กลุ่มผู้ไล่ล่าต้องมึนงงกับการเคลื่อนไหว

ทันใดนั้น หลังคาของรถ Suburban สามคันเปิดออก และแสงไฟกระพริบขึ้นในความมืด กระสุนปืนมากมายพุ่งออกมาสร้างม่านกระสุนใส่กลุ่มผู้ไล่ล่าด้านหลัง ทำให้พวกเขาไม่ทันตั้งตัว

ไม่นาน ฝ่ายผู้ไล่ล่าก็ตอบโต้ด้วยการเปิดหน้าต่างยิงกลับไป แต่พวกเขาไม่สามารถทำอันตรายต่อรถ Suburban ของถังหยวนได้ เนื่องจากรถเหล่านี้ได้รับการดัดแปลงเป็นรถกันกระสุนอย่างดี ขณะที่รถของพวกเขาเองเริ่มประสบปัญหา

บางคันกระจกหน้าแตก บางคันเครื่องยนต์มีควันพวยพุ่ง และบางคันถึงขั้นพลิกคว่ำและชนข้างทางจนรถพังยับเยิน

แม้จะมีผู้บาดเจ็บและเสียชีวิต แต่ผู้ไล่ล่าเหล่านี้ก็ไม่มีทีท่าจะถอย พวกเขายิ่งไล่ตามด้วยความบ้าคลั่ง เพราะเงินรางวัล 200ล้านดอลลาร์นั้นมากพอที่จะทำให้พวกเขาลืมความกลัวไปจนหมดสิ้น

ถังหยวนในสายตาของพวกเขาตอนนี้เปรียบเสมือนขุมทรัพย์ที่เคลื่อนไหวได้ และพวกเขาไม่มีทางยอมแพ้เมื่ออยู่ห่างจากขุมทรัพย์เพียงไม่กี่ก้าว

หวัง ฮุ่ย หัวหน้าทีมที่ 7 ซึ่งรับหน้าที่ควบคุมการต่อสู้ด้านหลัง เขาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแต่อย่างใด เขายกวิทยุขึ้นมาและสั่งการด้วยความเยือกเย็น "ทุกคนในทีม 7 เตรียมระเบิดแรงสูง!"

หลังจากคำสั่งของหวัง ฮุ่ย สมาชิกทีม 7 ที่นั่งอยู่ด้านหลังและในรถคันอื่น ๆ เริ่มหยิบระเบิดแรงสูงออกจากกล่องกระสุนและถือไว้ในมือคนละสองลูก

"ทุกคนฟังคำสั่ง เมื่อถึงเวลา ให้ถือระเบิดไว้ 3 วินาที แล้วค่อยขว้างออกไป เข้าใจไหม?"

หวัง ฮุ่ยมองผ่านกระจกหลัง เห็นผู้ไล่ล่าที่กำลังเข้าใกล้พวกเขามากขึ้นเรื่อย ๆ และออกคำสั่งอย่างเคร่งขรึม

"เข้าใจ!"

"เข้าใจ!"

เสียงตอบรับดังขึ้นจากรถคันอื่น ๆ

"ปลดสลัก!"

"3!"

"2!"

"1!"

"ขว้าง!"

ทุกคนในทีม 7 ล้วนเป็นทหารหน่วยพิเศษที่มีทักษะและประสบการณ์สูง เมื่อคำสั่งของหวัง ฮุ่ยสิ้นสุด พวกเขาก็เปิดประตูรถพร้อมกันและขว้างระเบิดแรงสูงออกไปทางด้านหลัง

ในขณะเดียวกัน รถ Suburban ทั้งหกคันก็เร่งความเร็วหนีห่างจากผู้ไล่ล่าทันที

"บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม..."

ในพริบตา แสงไฟสว่างวาบขึ้นพร้อมเสียงระเบิดกึกก้อง

ภายใต้การโจมตีด้วยระเบิดแรงสูงนับสิบลูก ขบวนรถของผู้ไล่ล่าก็ถูกทำลายจนกลายเป็นทะเลเพลิง...