บทที่ 598 พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

"630 ล้านดอลลาร์สหรัฐ!"

เมื่อได้วางแผนทางหนีทีไล่เสร็จเรียบร้อยแล้ว เรียว ยานากาวะ ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาได้เดิมพันด้วยเงินทั้งหมดที่มีในมือ

ท้ายที่สุดแล้ว ในสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย หากปัญหาสามารถแก้ได้ด้วยเงิน มันก็ดีที่สุดที่จะใช้เงินแก้ปัญหา

อย่างไรก็ตาม ถังหยวน ที่มีความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าต่ออัลบั้มภาพเล่มนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ เมื่อเผชิญกับการเสนอราคาของเรียว ยานากาวะ ถังหยวนแทบไม่ได้คิดมาก เขายกป้ายประมูลขึ้นอีกครั้งและประกาศเสียงดังว่า "650 ล้านดอลลาร์สหรัฐ!"

เรียว ยานากาวะซึ่งนั่งอยู่ทางด้านขวาด้านหน้า เมื่อได้ยินการเสนอราคาของถังหยวนอีกครั้ง เขาหันกลับมามองอย่างลึกซึ้ง จากนั้นก็ถอนหายใจเบา ๆ และหันกลับไปนั่งหลับตาพักผ่อน

เรียว ยานากาวะที่เป็นจุดสนใจของทุกคนในงาน เมื่อผู้คนในห้องประมูลเห็นท่าทีนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่าการประมูลครั้งนี้ได้ข้อสรุปแล้ว

ตัวแทนจากญี่ปุ่น...

พ่ายแพ้ต่อชายเพียงคนเดียว!

บนเวทีประมูล ผู้ประมูลเมื่อเห็นว่าเรียว ยานากาวะปิดตาลง เธอก็รู้ว่าเขาคงไม่สามารถเสนอราคาได้อีกแล้ว อย่างไรก็ตามตามกฎการประมูล เธอยังต้องทำการเตือนสามครั้งก่อนจะปิดการประมูล

ครั้งแรกที่การเตือนดังก้อง ผู้คนในงานต่างตกตะลึง

ครั้งที่สอง ตัวแทนจากฝั่งจีนเริ่มร้องแสดงความดีใจ

ครั้งที่สาม แขกทุกคนในห้องยืนขึ้นและปรบมือ

"ปัง!"

"ขอแสดงความยินดีกับแขกหมายเลข 108 ที่ชนะการประมูลอัลบั้มภาพประวัติศาสตร์แห่งศตวรรษที่ 20 ของเอเชียตะวันออก ด้วยราคา 650 ล้านดอลลาร์สหรัฐ!"

พร้อมกับเสียงค้อนประมูลที่ดังกระแทกลงมา และเสียงของผู้ประมูลที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น การปรบมือที่ดังก้องทั่วทั้งงานก็ยิ่งรุนแรงขึ้นอีกขั้น

ท่ามกลางสายตาของทุกคน ถังหยวนค่อย ๆ ยืนขึ้น เขาตอบสนองต่อแขกทุกคนด้วยการทำท่าโอบมือแบบโบราณของจีน

ในขณะเดียวกัน ในประเทศจีน เมื่อผู้ประมูลประกาศว่าถังหยวนชนะการประมูลอัลบั้มภาพแห่งศตวรรษที่ 20 ของเอเชียตะวันออก ข่าวนี้ก็ได้ทำให้เกิดความโกลาหลในโลกออนไลน์ทันที

“โคตรเทพ! ถังหยวนเทพมาก เป็นไอดอลเลย!”

“พลังอำนาจจากเลือดเนื้อของบรรพบุรุษ ที่แข็งแกร่งเมื่อเจอกับญี่ปุ่น!”

“การอยู่รอดูในค่ำคืนนี้มันคุ้มค่ามาก!”

“เพื่อน ๆ นี่เป็นเงินของถังหยวนเอง เขามีสิทธิ์ที่จะเก็บอัลบั้มนี้ไว้ ไม่ควรมีการบังคับให้เขาบริจาค ถ้าใครคิดจะบังคับเขาในทางศีลธรรม ในสายตาฉันคือคนหลอกลวง เราจะไม่ทำให้วีรบุรุษเสียใจ!”

“เห็นด้วย! วันนี้ฉันจะคอยเฝ้าดูที่ช่องแสดงความคิดเห็น ใครกล้าบังคับถังหยวนด้วยศีลธรรม ฉันจะใช้คำพูดเด็ด ๆ จากเมืองโจวจัดการพวกเขา!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า สื่อของเราไม่ยอมปล่อยให้ตัวแทนญี่ปุ่นจากไปอย่างเงียบ ๆ เลย ยังต้องถ่ายทอดสดให้ดูอีก!”

“ดูสีหน้าของตัวแทนญี่ปุ่นแล้วช่างสะใจจริง ๆ !”

เมื่อการประมูลจบลง แม้ว่าจะเป็นเวลาตีสี่แล้วในจีน แต่คำสำคัญเกี่ยวกับ ถังหยวน, อัลบั้มภาพ, การต่อสู้จีน-ญี่ปุ่น, และ การประมูลที่แพงที่สุดในโลก ก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็วในหลายแพลตฟอร์มทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต

ไม่ว่าจะเป็น Weibo, Douyin, Bilibili, Kuaishou, หรือ Toutiao ทุกแพลตฟอร์มได้ปรับปรุงหัวข้อที่ติดเทรนด์แทบจะพร้อมกัน เรียกให้ผู้ชมที่เพิ่งดูการถ่ายทอดสดเสร็จเข้ามาระบายความตื่นเต้นของพวกเขาในโซเชียลมีเดีย

ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสามของ Weibo ถังหยวนซึ่งเป็นเจ้าของกิจการและได้สร้างความภูมิใจให้กับชาติ Weibo จึงใช้ทรัพยากรทั้งหมดในการโปรโมต เปลี่ยนหัวข้อในเทรนด์ที่ติด 15 อันดับแรกให้เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับถังหยวนทั้งหมด และล้วนเป็นหัวข้อที่ส่งเสริมภาพลักษณ์เชิงบวกและทำให้ผู้คนรู้สึกดีต่อถังหยวน

ที่กรุงปักกิ่ง พิพิธภัณฑ์แห่งชาติ ต่งเหวินฮุย กำลังเข้าเวรตามระบบเวรของผู้นำ

ขณะนี้เขาและเพื่อนร่วมงานอีกสองสามคนกำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ดูการถ่ายทอดสดจากลอนดอนจากสื่อของรัฐ เมื่อเห็นถังหยวนที่ยืนอย่างสง่าผ่าเผยอยู่กลางเวทีตอบโต้แขกด้วยท่าโอบมือแบบโบราณ พวกเขาทุกคนต่างยิ้มกว้างและตื่นเต้นจนถึงขีดสุด

"ยอดเยี่ยมจริง ๆ !"

"ถังหยวนทำได้ดีจริง ๆ !"

"นี่แหละที่เรียกว่าพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน!"

ต่งเหวินฮุยที่หน้าขึ้นสีแดงเพราะความตื่นเต้น ถึงกับไม่สามารถนั่งนิ่งได้ เขาเดินไปมาในห้องทำงานและส่งเสียงดังมาก ราวกับว่าไม่มีความง่วงเลยแม้แต่น้อย

"ใช่แล้ว ถ้าหากไม่มีถังหยวนเข้ามาช่วยเหลือ อัลบั้มภาพนี้คงจะตกไปอยู่ในมือของพวกญี่ปุ่น และเพียงแค่คิดถึงผลลัพธ์นั้น ฉันก็ต้องเตรียมหายาแก้โรคหัวใจไว้ล่วงหน้า!"

หยางเจี้ยนหมิน ผู้เชี่ยวชาญด้านตราประทับแห่งพิพิธภัณฑ์ผู้เคยเจอถังหยวนมาก่อน เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ เคี้ยวเมล็ดแตงโมพลางพูดเห็นด้วยกับต่งเหวินฮุย

"สำเร็จแล้วก็จริง แต่ราคาที่ต้องจ่ายมันสูงมาก!"

"650 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อแปลงเป็นเงินหยวนแล้วจะประมาณ 5,000 ล้านหยวน นี่มันเป็นราคาที่สูงมากจริง ๆ ก็มีแค่ถังหยวนเท่านั้นที่กล้าทุ่มขนาดนี้!"

ตง เหวินฮุยหยุดเดิน เขาจ้องมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ซึ่งแสดงภาพถังหยวนที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางเสียงปรบมือ และเขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

หยางเจี้ยนหมินเงียบไปสักพักก่อนจะถามว่า "พี่ต่ง คุณกับถังหยวนสนิทกัน คุณคิดว่าเรามีโอกาสจะได้ยืมอัลบั้มภาพนี้มาดูบ้างไหม?"

"รอดูสถานการณ์ก่อนดีกว่า"

"อัลบั้มภาพนี้พิเศษมาก และสถานะของผมก็พิเศษด้วย"

"หากผมโทรหาถังหยวนตอนนี้ มันอาจทำให้เกิดความเข้าใจผิดที่ไม่จำเป็นได้"

ต่งเหวินฮุยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหัว

"จริงด้วย"

"ถ้าคุณโทรไปตอนนี้ มันอาจทำให้เขาเข้าใจผิดได้"

"สุดท้ายแล้วว่าเขาจะจัดการกับอัลบั้มนี้อย่างไร ผมคิดว่าผลลัพธ์จะออกมาในเร็ว ๆ นี้"

หยางเจี้ยนหมินรู้สึกตัวว่าคำถามของเขาเมื่อครู่ไม่เหมาะสม ต่งเหวินฮุยซึ่งเป็นผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ หากโทรหาถังหยวนเพื่อพูดคุยเรื่องยืมอัลบั้มภาพตอนนี้ ก็อาจทำให้ถังหยวนคิดว่าเป็นการแทรกแซงจากรัฐบาล

ถังหยวนใช้เงินมหาศาลเพื่อนำอัลบั้มภาพที่บรรจุประวัติศาสตร์แห่งความเจ็บปวดของชาวจีนกลับมา ไม่ว่าเขาจะตัดสินใจทำอะไรกับมันก็เป็นสิทธิ์ของเขา เราไม่ควรบังคับให้เขาบริจาคเพียงเพราะมันมีความสำคัญ

เพราะการทำเช่นนั้นอาจทำให้เขารู้สึกผิดหวัง

ดังนั้นตอนนี้ ต่งเหวินฮุยจึงได้แต่เงียบ แม้แต่โทรไปแสดงความยินดีก็ยังไม่กล้า

"พี่หยาง ตราบใดที่อัลบั้มภาพนี้ไม่ตกไปอยู่ในมือญี่ปุ่น"

"จะอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ของเราหรืออยู่กับถังหยวน มันมีอะไรต่างกันล่ะ?"

ต่งเหวินฮุยตบไหล่หยางเจี้ยนหมินแล้วหัวเราะ "ดึกแล้ว พวกเราพวกคนแก่ ๆ รีบไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวไม่ได้นอนกัน"

หยาง เจี้ยนหมินยิ้มแล้วลุกขึ้น เขาไม่ได้พูดอะไรอีกและบอกเพื่อน ๆ ให้ออกจากห้องทำงานของต่งเหวินฮุย และกลับไปนอนที่หอพักของพวกเขา...