บทที่ 511 การประสานงานอย่างลงตัว

“80 ล้าน!”

ถังหยวนไม่ได้อ้อมค้อมอีกต่อไป เขาชูนิ้วเป็นเลขแปดและบอกตรง ๆ ถึงราคาของบ้านพักสไตล์จีนหลังนี้ให้ผู้เฒ่าทั้งสองฟัง

แม้ว่าผู้เฒ่าจะคาดเดาไว้ว่าบ้านหลังนี้คงไม่ถูกนัก แต่เมื่อถังหยวนประกาศราคานี้ออกมา พวกเขาก็ยังอดตกใจไม่ได้

80 ล้าน!

และถ้ารวมค่าแต่งบ้านอีก 15 ล้าน ก็จะกลายเป็นบ้านพักหรูมูลค่า 100 ล้านเต็ม!

100 ล้านหยวนคืออะไร? แต่ก่อนผู้เฒ่าอาจจะไม่มีความเข้าใจมากนัก แต่ตอนนี้พวกเขารู้ดีแล้วว่ามันมหาศาลเพียงใด

“ถังหยวน ลูกจะใช้เงินเกินตัวไปแล้ว!”

“บ้านพักหนึ่งหลังราคาเป็นร้อยล้าน แล้วสองหลังนี่ก็สองร้อยล้านเชียวนะ!”

คุณย่าของถังหยวนพูดด้วยเสียงที่แผ่วลง พลางบีบหูถังหยวนเบา ๆ “ลูกมีแค่ 1,000 ล้านหยวนเอง แต่ใช้เงินไปถึงหนึ่งในห้าของทั้งหมดแบบนี้จะดีเหรอ?”

ถังหยวนเห็นท่าทีของคุณย่า ที่แม้จะใจดีแต่ก็มีความระมัดระวังเรื่องการใช้เงิน เขายิ้มเล็กน้อยแล้วตบมือคุณย่าเบา ๆ พร้อมอธิบายว่า “คุณย่าครับ ผมเพิ่งรับงานใหญ่โครงการหนึ่งมา แค่ทำโครงการนี้ให้สำเร็จ ผมก็จะได้กำไรไม่กี่พันล้าน หรืออาจจะมากถึงหมื่นล้านก็ได้ เพราะงั้นเงินจำนวนนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย คุณย่ากับคุณปู่แค่อยู่ที่นี่และพักผ่อนอย่างสบายใจก็พอครับ”

“ถังหยวน งานอะไรทำไมถึงได้เงินเยอะขนาดนั้น?”

“ลูกยังเด็ก ระวังอย่าให้โดนหลอกนะ” ถังหยุนที่นั่งไม่ไกลจากนั้นฟังแล้วก็ขมวดคิ้วอย่างจริงจัง

“ใช่แล้ว ๆ ระวังหน่อยนะ”

คุณปู่ของถังหยวนวางถ้วยชาลงและเสริมขึ้น

ถังหยวนเห็นว่าทุกคนกังวล จึงยิ้มและอธิบายว่า “คุณปู่คุณย่า ป้าครับ โครงการนี้คือการสร้างแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมระดับนานาชาติในมณฑลเจ้อเจียง และผู้สนับสนุนโครงการนี้ก็คือรัฐบาลมณฑลเจ้อเจียงเอง มีการรับรองจากทางการแล้ว จะกังวลอะไรอีกล่ะครับ?”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ถังหยวนหันไปใช้ชื่อของฟู่จื้อหมิงเพื่อเสริมความน่าเชื่อถือ “ลุงฟู่ คุณทำงานในเทศบาล คุณน่าจะเคยได้ยินโครงการนี้ใช่ไหม?”

ทันใดนั้นคุณย่าคุณปู่และถังหยุนต่างก็หันไปมองฟู่จื้อหมิงอย่างพร้อมเพรียง แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

ฟู่จื้อหมิงไม่คาดคิดว่าถังหยวนจะโยนเรื่องนี้มาให้เขา แต่ด้วยประสบการณ์ทำงานหลายสิบปี เขาจึงปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว เขาแสดงสีหน้าตกใจเล็กน้อยและพูดว่า “ถังหยวน โครงการที่มณฑลเจ้อเจียงให้ความสำคัญอยู่ตอนนี้ เป็นโครงการของบริษัทเธอจริง ๆ เหรอ?”

“ฟู่ คุณรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?”

คุณย่าของถังหยวนรีบถามต่อ “แล้วมันน่าเชื่อถือแค่ไหนล่ะ?”

“อืม…”

ฟู่จื้อหมิงแกล้งทำท่าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “จากข้อมูลที่ผมได้รับ โครงการนี้มีมูลค่าการลงทุนมากกว่า 50,000 ล้านหยวน โดยผู้ลงทุนหลักเป็นต่างชาติ มีทุนหนามาก ถ้าถังหยวนเป็นคนรับงานนี้จริง ๆ และดำเนินการได้สำเร็จ กำไรไม่กี่พันล้านหรือหมื่นล้านก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลย”

“ผมได้ยินเรื่องนี้จากเพื่อนร่วมงานมาเหมือนกัน ตอนแรกผมไม่รู้ว่าถังหยวนมีส่วนร่วมกับโครงการนี้ เดี๋ยวผมจะสืบหาข้อมูลเพิ่มเติม ถ้ามีปัญหาอะไรผมจะแจ้งถังหยวนทันที”

ถังหยวนที่เห็นว่าฟู่จื้อหมิงตอบโต้ได้อย่างเป็นธรรมชาติก็อดยิ้มไม่ได้ ภายในใจเขานึกชื่นชมว่าผู้ใหญ่ที่ผ่านประสบการณ์มานานย่อมเก่งในการแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างไม่มีข้อบกพร่อง

“ใช่เลย!”

คุณย่าพูดเสริมขึ้น “จื้อหมิง ลูกช่วยตรวจสอบให้ถี่ถ้วนเลยนะ!”

“แม่ไม่ต้องห่วง”

“เรื่องของครอบครัว ผมดูแลเต็มที่แน่นอน” ฟู่จื้อหมิงรับรองด้วยรอยยิ้ม

“ถังหยวน โครงการใหญ่ขนาดนี้ แถมยังมีนักลงทุนต่างชาติ เธอไปได้งานนี้มาได้ยังไง?”

ถังหยุนถามขึ้นอย่างสงสัย

“ป้าครับ เรื่องนี้ก็ต้องบอกว่าเป็นความโชคดี ตอนที่ผมไปแลกเปลี่ยนที่ลอสแอนเจลิส บริษัทที่ผมไปแลกเปลี่ยนคือต้นสังกัดของนักลงทุนโครงการนี้ เรื่องมันซับซ้อนนิดหน่อย แต่สุดท้ายผมก็แย่งมาได้โครงการใหญ่พอสมควร ซึ่งเมื่อรวมกับอีกหลายโครงการเข้าด้วยกันก็กลายเป็นโครงการ 50,000 ล้านที่ลุงฟู่พูดถึงนั่นแหละครับ”

ถังหยวนเริ่มเล่าเรื่องที่เขาสร้างขึ้นมาเอง ไม่มีใครรู้เรื่องในลอสแอนเจลิสดีพอ ดังนั้นถังหยวนจะพูดอะไรก็ได้ และถังหยุนกับคนอื่น ๆ ก็ไม่มีทางหาข้อมูลมายืนยันได้

หลังจากนั้น ถังหยวนรับบทนำ ส่วนฟู่จื้อหมิงก็เสริมต่ออย่างเป็นธรรมชาติ ภายใต้การประสานงานของทั้งคู่ ในที่สุดคุณปู่คุณย่าก็เชื่อเรื่องราวที่ถังหยวนเล่า

ท้ายที่สุด หลังจากที่ถังหยวนโน้มน้าวอยู่นาน คุณปู่คุณย่าก็ตกลงที่จะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่

เมื่อผู้เฒ่ายอมตกลง ถังหยวนรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก แต่เมื่อเห็นพวกเขาเดินไปรอบ ๆ บ้านพักด้วยความตื่นเต้นและแสดงสีหน้าชื่นชม ถังหยวนก็รู้สึกว่าทุกอย่างที่ทำมานั้นคุ้มค่าแล้ว

หลังจากเดินเล่นกับคุณปู่คุณย่า ถังหยวนก็ฉวยโอกาสเดินเข้าไปหาฟู่จื้อหมิงและพูดเบา ๆ ว่า “ลุงฟู่ เดี๋ยวผมจะพาลุงไปพบผู้ใหญ่คนหนึ่ง การเลื่อนตำแหน่งของลุงครั้งนี้เกิดขึ้นได้ก็เพราะเขา ลุงหาข้ออ้างออกไปก่อน เดี๋ยวผมจะตามไป”

ฟู่จื้อหมิงได้ยินก็แสดงสีหน้าจริงจังขึ้น “ถังหยวน แล้วผมต้องเตรียมอะไรบ้าง?”

“ของขวัญผมเตรียมไว้ให้แล้วครับ”

ถังหยวนพูดพลางมองไปทางถังหยุนและคนอื่น ๆ “ถ้าจะต้องเตรียมจริง ๆ ก็แค่เตรียมโยเกิร์ตไว้ดื่มสักขวดก่อนก็พอครับ”

ฟู่จื้อหมิงที่มีประสบการณ์กับงานเลี้ยงหลายครั้งรู้ทันทีว่าวันนี้น่าจะมีศึกหนัก เขาหัวเราะและตอบว่า “งั้นฉันเตรียมไว้สองขวดดีกว่า จะได้ไม่กินคนเดียวไง”

“ฮ่า ๆ ๆ… งั้นเอาตามนี้ ลุงออกไปก่อนเลย”

“รถ Mercedes Pullman S680 ของผมจอดอยู่ใกล้ ๆ ลุงออกไปแล้วขึ้นรถได้เลย เดี๋ยวผมตามไป”

ถังหยวนพูดยิ้ม ๆ พร้อมนัดแนะกับฟู่จื้อหมิง

“ได้เลย”

ฟู่จื้อหมิงไม่ใช่คนช่างพูดมาก หลังจากวางแผนกันเรียบร้อย เขาก็เดินไปหาถังหยุนและพูดแบบครึ่งจริงครึ่งเล่นว่า “อาหยุน พอดีมีผู้ใหญ่โทรมาชวนไปเจอ ผมต้องไปงานหนึ่งคืนนี้ เธออยู่ที่นี่กับพ่อแม่เถอะ”

“ไปเถอะ”

“ไม่ต้องห่วงฉัน งานสำคัญต้องมาก่อน”

ถังหยุนเข้าใจดี เพราะฟู่จื้อหมิงเพิ่งจะได้รับตำแหน่งใหม่ จึงมีเรื่องแบบนี้เข้ามาบ่อย เธอไม่ได้สงสัยอะไรและตอบตกลงทันที

“จื้อหมิง ดื่มให้พอเหมาะนะ”

“ร่างกายเป็นของตัวเอง อย่าดื่มมากไป เดี๋ยวสุขภาพจะแย่”

คุณย่าพูดเสริมขึ้นทันที

“แม่ไม่ต้องห่วงครับ”

ฟู่จื้อหมิงยิ้มและพยักหน้าให้ ก่อนที่จะส่งสายตาเป็นสัญญาณกับถังหยวนและเดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว…