บทที่ 498 เข้าห้องผิด

"อ้วก—!"

ขณะที่ถังหยวนและคนอื่นๆ กำลังวางแผนตกปลา หยูซินซีก็รีบวิ่งไปที่ห้องน้ำด้วยสติที่ยังเหลืออยู่เล็กน้อย และทันทีที่ถึง เธอก็อาเจียนอย่างรุนแรงกอดฝาชักโครกไว้

"คุณหนูหยู คุณโอเคไหมคะ?"

บอดี้การ์ดหญิงที่ถังหยวนส่งมาดูแลหยูซินซี เห็นเธอกอดชักโครกอาเจียนอยู่ ก็รีบเดินเข้ามาช่วยและค่อยๆ ตบหลังของเธอเบาๆ พร้อมกับถามอย่างอ่อนโยน

"ฉัน…"

"อ้วก!"

หยูซินซีพยายามจะบอกว่าเธอไม่เป็นไร แต่พูดออกมาได้แค่คำเดียว เธอก็อาเจียนออกมาอีกครั้ง

บอดี้การ์ดเห็นดังนั้น จึงรีบหยิบขวดน้ำยาบ้วนปากที่ยังไม่เปิดฝามาจากอ่างล้างหน้า เปิดฝาแล้วส่งให้หยูซินซี "คุณหนูหยู บ้วนปากหน่อยนะคะ ล้างกลิ่นเหล้าขาวออก คุณอาจจะรู้สึกดีขึ้น"

"ขอบคุณ..."

หลังจากอาเจียนไปถึงสามครั้ง หยูซินซีก็เริ่มรู้สึกว่าท้องไม่ปั่นป่วนเหมือนก่อนหน้านี้ เธอรับน้ำยาบ้วนปากมาบ้วนปากหลายครั้ง ก่อนจะเดินไปล้างปากที่อ่างล้างหน้าอีกครั้ง

เมื่อออกมาจากห้องน้ำ ลมทะเลที่พัดมากระทบใบหน้าทำให้หยูซินซีที่เมาอยู่มากอยู่แล้วถึงกับทรงตัวไม่อยู่ โชคดีที่บอดี้การ์ดหญิงรีบเข้ามาพยุงตัวไว้ทัน ไม่อย่างนั้นเธอคงล้มลงไปแล้ว

แม้หยูซินซีจะยังไม่อยากยอมแพ้ เธอคิดว่าตัวเองเกือบจะทำให้ถังหยวนเมาล้มได้อยู่แล้ว แต่ความเป็นจริงคือสภาพร่างกายของเธอไม่สามารถดื่มต่อไปได้อีกแล้ว ตอนนี้แค่ได้กลิ่นเหล้าขาวก็ทำให้เธอรู้สึกอยากอาเจียนอีกแล้ว

"ไม่เป็นไร ไม่ต้องพยุงฉัน"

"ฉันกลับเองได้ เธอไปทำงานเถอะ"

ด้วยความที่หยูซินซีเป็นคนที่ไม่ชอบยอมแพ้ เธอจึงบอกบอดี้การ์ดพลางพยายามตั้งตัวตรงแล้วเดินขึ้นไปยังห้องบนเรือยอชต์ชั้นสอง

บอดี้การ์ดได้ยินดังนั้น แม้จะไม่ยอมจากไปจริงๆ แต่ก็เดินตามหยูซินซีไปเงียบๆ เพื่อป้องกันไม่ให้เธอล้มลงหรือเกิดอันตรายใดๆ

ห้องของหยูซินซีอยู่ที่ชั้นสองของเรือยอชต์ ซึ่งมีบันไดเพียงไม่กี่สิบขั้น แต่สำหรับหยูซินซีที่เมาหนักขั้นนั้น มันก็ไม่ต่างอะไรกับภูเขาสูง ทุกขั้นที่เธอก้าวขึ้นนั้นยากลำบากมาก

หยูซินซีจับราวบันไดเอาไว้แน่น เธอรู้สึกว่าเปลือกตาของเธอหนักขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายร่างกายก็เคลื่อนไหวไปโดยอัตโนมัติเท่านั้น

ในที่สุด…

เธอก็ขึ้นมาถึงจุดที่ไม่มีบันไดต่อแล้ว

ตอนนี้แอลกอฮอล์ได้ทำลายสติของเธอจนหมดสิ้น

เอ๋? ทำไมมีคนเฝ้าอยู่หน้าห้องฉันด้วยล่ะ?

ด้วยสายตาที่พร่ามัว หยูซินซีมองเห็นบอดี้การ์ดในชุดดำสองคนที่ยืนอยู่หน้าห้อง เธอสงสัยในใจ แต่สมองของเธอไม่สามารถคิดอะไรได้มากกว่านี้อีกแล้ว

เธอเดินโซเซเข้าไปในห้องตรงหน้าอย่างไม่ลังเล

บอดี้การ์ดสองคนที่เฝ้าห้องเห็นหยูซินซีเดินตรงไปที่ห้องและเห็นเพื่อนร่วมงานหญิงเดินตามมาก็ได้แต่มองหน้ากัน พวกเขาไม่แน่ใจว่าควรทำอย่างไรดี

ขณะที่พวกเขากำลังลังเล หยูซินซีก็เดินผ่านพวกเขาเข้าไปในห้องแล้ว

หลังจากหยูซินซีเข้าห้องไป บอดี้การ์ดหนุ่มที่ยืนอยู่ทางซ้ายรู้สึกลังเลเล็กน้อย "พี่จง นี่เป็นห้องของท่านประธาน เราจะปล่อยให้เธอเข้าไปแบบนี้ มันจะไม่มีปัญหาใช่ไหม?"

"ผู้หญิงคนนั้นเป็นสมาชิกของคลับรถซูเปอร์คาร์ SSTP ท่านประธานดื่มและคุยกับเธอทั้งคืน ท่านประธานยังคอยช่วยเธอดื่มแทนทุกครั้งที่มีคนชนแก้วกับเธอด้วย"

"พวกนายคิดว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองจะเป็นยังไง?"

"ผู้หญิงย่อมมีความอายบ้าง นายคิดว่านายจะห้ามเธอไว้แล้วซักถามเธอเหรอ? ถ้านายขัดขวางท่านประธานจนพลาดโอกาสสำคัญไป นายจะรับผิดชอบได้เหรอ?"

บอดี้การ์ดหญิงตอบกลับด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

ทั้งสองคนที่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างเข้าใจในทันที

“ดีนะที่ไม่ได้ห้ามเธอไว้ ไม่งั้นอาจจะสร้างปัญหาใหญ่แล้ว”

"เอาล่ะ พวกนายจะอยู่ใครจะไป?"

"ตามระเบียบของบริษัท ถ้ามีผู้หญิงอยู่ในห้อง ต้องมีบอดี้การ์ดหญิงคอยเฝ้าอยู่ด้วย ที่นี่มีสองคนแล้ว หนึ่งคนพอ พวกนายคนหนึ่งลงไปช่วยที่ข้างล่างได้"

บอดี้การ์ดหญิงหันไปถามทั้งสองคน

“เสี่ยวเทียน นายไปเถอะ”

“ฉันกับพี่จงจะเฝ้าอยู่ที่นี่เอง”

บอดี้การ์ดหนุ่มที่ยืนทางซ้าย ซึ่งน่าจะมีประสบการณ์มากกว่าเล็กน้อย หันไปพูดกับเพื่อนของเขา

“ได้เลย พี่หลี่ เดี๋ยวผมจะขึ้นมาผลัดเปลี่ยน”

ทุกคนเป็นอดีตทหารหน่วยรบพิเศษจึงมีความเป็นมิตรต่อกัน หลังจากที่พูดจบ เพื่อนของเขาก็รีบเดินออกไป และตำแหน่งที่เขายืนอยู่ก็ถูกบอดี้การ์ดหญิงเข้ามาแทนที่

“พี่หลี่ คุณก็คงรู้ดีเกี่ยวกับระเบียบของบริษัท”

“ตั้งแต่ตอนนี้ คุณต้องมองไปข้างหน้าอย่างเดียว ห้ามหันกลับไปมองหลัง หวังว่าคุณจะไม่ทำให้ฉันลำบากใจนะ”

บอดี้การ์ดหญิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"ผมรู้กฎ ไม่ต้องห่วงครับ"

บอดี้การ์ดหนุ่มพยักหน้าและตอบกลับเสียงเบา

เมื่อได้ยินดังนั้น บอดี้การ์ดหญิงก็ไม่ได้พูดอะไรอีก และทุกอย่างกลับสู่ความเงียบ

……

เมื่อหยูซินซีกลับมาที่ห้อง สภาพร่างกายที่ยิ่งเมามากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เธอไม่แม้แต่จะเปิดไฟ เดินหาห้องนอนด้วยสัญชาตญาณเท่านั้น

ห้องชุดหลักบนเรือยอชต์ *Azimut* รุ่นใหม่ล่าสุด มีพื้นที่กว้างและการตกแต่งหรูหราไม่แพ้ห้องPresidential suiteในโรงแรมห้าดาวเลยทีเดียว แถมยังหรูหรากว่าด้วยซ้ำ

แม้ว่าอากาศข้างนอกจะเย็น แต่ภายในห้องกลับอบอุ่นอย่างมาก

ตอนที่หยูซินซียังอยู่ข้างนอก เธอยังไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อเปลี่ยนมาอยู่ในที่ที่อากาศอบอุ่น ความรู้สึกร้อนจากภายในร่างกายก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

*เยว่ฮวาเหนียง* เป็นเหล้าผสมสมุนไพรหายากและมีฤทธิ์บางอย่าง

ถ้าเป็นผู้ชายดื่มเหล้านี้เข้าไป ก็สามารถระบายความร้อนออกด้วยการออกกำลังกายได้ แต่หยูซินซีเป็นผู้หญิงจึงไม่สามารถระบายฤทธิ์เหล้าออกได้ ทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบอย่างมาก

ดังนั้น ภายใต้สภาพที่เมาหนัก หยูซินซีก็ทำตามสัญชาตญาณ เมื่อรู้สึกร้อนก็ถอดเสื้อ ถอดหนึ่งชิ้นแล้วยังรู้สึกร้อนอยู่ก็ถอดอีก ถอดสองชิ้นแล้วยังไม่พอ ก็ถอดสามชิ้น

จนกระทั่งเธอสามารถเข้าไปในเตียงที่ขาวนุ่มเรียบร้อย เธอก็ถอดเสื้อผ้าจนหมดแม้แต่ชิ้นสุดท้าย

“อืม…”

“ในที่สุดก็ได้นอนแล้ว…”

หยูซินซีขดตัวอยู่ในผ้าห่ม พึมพำเบาๆ และไม่ทันที่จะพูดจบ เธอก็หลับไปในทันที