บทที่ 339 ไพ่ใบใหม่
บทที่ 339 ไพ่ใบใหม่
#
ถังหยวนและหวงกั๋วเหลียงคุยกันไปพลางเดินตามไปพร้อมกับเซี่ยงเจิ้งเซียงและผู้บริหารระดับสูงของโรงพยาบาล ไม่นานพวกเขาก็มาถึงห้องที่ตงห่าวหลินกำลังทำการตรวจ MRI สมอง ที่หน้าห้องเครื่องมีคนยืนอยู่มากมาย ทั้งชายและหญิง ทั้งผู้สูงอายุและวัยรุ่น นอกจากนี้ยังมีเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์อีกจำนวนหนึ่งอยู่ด้วย
“คนที่ใส่เสื้อโค้ทสีดำตรงกลางนั่นคือตงเจี้ยนหมิน” หวงกั๋วเหลียงเมื่อเห็นเจ้าตัวก็รีบเดินไปเร็วขึ้น พร้อมกับบอกถังหยวนด้วยเสียงเบา
การมาของถังหยวนและคนอื่น ๆ นั้นไม่ได้เงียบเลย ทำให้ตงเจี้ยนหมินและคนที่อยู่ด้วยกันต่างหันมาเมื่อเห็นหวงกั๋วเหลียง ตงเจี้ยนหมินก็จับมือของภรรยาที่อยู่ข้าง ๆ และหันมาหาหวงกั๋วเหลียง
“กั๋วเหลียง คุณมาแล้วหรือ” ตงเจี้ยนหมินมองหวงกั๋วเหลียงด้วยสีหน้าที่พยายามฝืนยิ้ม
“ผู้อำนวยการตง เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ผมจะไม่มาได้ยังไง” หวงกั๋วเหลียงแสดงความจริงใจและถามเบา ๆ ว่า “เด็กน้อยห่าวหลินเป็นยังไงบ้างตอนนี้?”
“ตรวจที่โรงพยาบาลรุ่ยจินแล้ว สถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก”
“หากเป็นเนื้องอกสมองชนิดร้ายแรง จะโตเร็วมาก ช่วงก่อนหน้านี้เด็กก็รู้สึกไม่สบาย แต่คิดว่าคงเป็นเพราะทำงานหนักเลยไม่ใส่ใจ จนถึงเช้านี้ที่เขาเริ่มอาเจียนอย่างรุนแรงและมองเห็นไม่ชัด ลูกสะใภ้เห็นว่ามีอะไรผิดปกติเลยเรียกรถพยาบาล พอมาถึงโรงพยาบาลก็ตรวจพบและได้รับใบแจ้งเตือนอันตรายถึงชีวิตจากแพทย์”
พูดถึงตรงนี้ ตงเจี้ยนหมินถอนหายใจ ในตอนนั้นเขาสังเกตเห็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหวงกั๋วเหลียง ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นคนในตระกูลหวงกั๋วเหลียงจึงไม่ได้สนใจ แต่หลังจากนั้นเขาสังเกตเห็นว่าท่าทีของเซี่ยงเจิ้งเซียงและคนอื่น ๆ ต่อชายหนุ่มคนนี้เต็มไปด้วยความเคารพและระมัดระวังอย่างยิ่ง
เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มคนนี้ไม่ใช่ญาติของหวงกั๋วเหลียง หากไม่ใช่คนในตระกูลเดียวกัน แต่กลับมาพร้อมกับหวงกั๋วเหลียง ดังนั้นตัวตนของเขาก็ชัดเจนแล้ว
“ท่านนี้คือท่านถังหยวน ประธานบริษัทถังหรือไม่?”
ตงเจี้ยนหมินมองไปมาระหว่างถังหยวนและหวงกั๋วเหลียงด้วยความไม่แน่ใจในคำพูด
“ผู้อำนวยการตง ท่านนี้คือถังหยวน”
“พูดไปก็แปลก เมื่อคุณโทรหาผม ผมอยู่กับถังหยวน กำลังกินข้าวกับเพื่อนเก่าของคุณพ่ออยู่”
“พอจบจากทางนั้น เราก็มาที่นี่กันทันที”
หวงกั๋วเหลียงแนะนำถังหยวนให้ตงเจี้ยนหมินอย่างเป็นทางการ พร้อมทั้งอธิบายสั้น ๆ ว่าทำไมเขากับถังหยวนถึงมีกลิ่นสุราหนัก ป้องกันไม่ให้ตงเจี้ยนหมินคิดอะไรเกินควร
หวงกั๋วเหลียงรู้ดีว่าตัวตนของตงเจี้ยนหมินสำคัญแค่ไหน และหากใครได้รับการยอมรับว่าเป็นเพื่อนเก่าของหวงซี คน ๆ นั้นย่อมมีสถานะและตำแหน่งที่ไม่ธรรมดา
ในสถานการณ์สำคัญเช่นนี้ ถังหยวนสามารถเข้าร่วมได้ และนั่งข้าง ๆ หวงกั๋วเหลียง ทำให้ตงเจี้ยนหมินเริ่มคาดเดาไปต่าง ๆ นานา
“คุณถัง สวัสดีครับ”
“ครั้งนี้ที่คุณยื่นมือเข้าช่วย ถือเป็นพระคุณที่ช่วยชีวิตจริง ๆ”
ตงเจี้ยนหมินแสดงความรู้สึกขอบคุณจากใจและกล่าวขอบคุณถังหยวนซ้ำ ๆ
“ผู้อำนวยการตง ท่านพูดเกินไปแล้ว”
“คำขอบคุณไม่ต้องพูดมาก ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสุขภาพของคนไข้”
ถังหยวนจับมือกับตงเจี้ยนหมินโดยไม่แสดงท่าทีสูงส่งเกินไป หรือยอมถ่อมตัวจนเกินควร เน้นที่ความสุภาพและมีมารยาท
ตงเจี้ยนหมินเป็นบุคคลที่มีอิทธิพล หากผูกมิตรไว้ได้ย่อมทำให้ถังหยวนมีไพ่ในมือมากขึ้น แต่การผูกมิตรก็เพื่อประโยชน์ร่วมกัน ถังหยวนจะไม่ไปประจบสอพลออย่างแน่นอน
ถังหยวนปัจจุบันมีมูลนิธิวิคเตอร์ซึ่งมีสินทรัพย์นับแสนล้านในต่างประเทศ ถ้าไม่มีใครกล้าใช้กำลังเพื่อกดดันเขาโดยไม่สนชื่อเสียงของประเทศ ถังหยวนก็ไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวใคร
ขณะทั้งสามกำลังสนทนากัน ประตูห้องเครื่องตรวจไม่ไกลก็เปิดออกช้า ๆ ตงห่าวหลินถูกพยาบาลสองคนพาออกมา ที่ตามมาคือแพทย์ชั้นนำหลายคนของโรงพยาบาลจื้อหยวน รวมถึงจู้หมิงเสวียนและแพทริก
ตงเจี้ยนหมินเห็นจู้หมิงเสวียนและคนอื่น ๆ ออกมาจากห้องเครื่อง ก็รีบวิ่งไปหาโดยไม่รอให้เสียเวลา
“คุณหมอ ลูกชายของผมเป็นยังไงบ้าง?”
ภรรยาที่เคยยืนข้างตงเจี้ยนหมินรีบเดินขึ้นไปถามด้วยความกังวล
จู้หมิงเสวียนไม่ได้ตอบทันที แต่โบกมือให้พยาบาลที่อยู่ข้าง ๆ “พาพี่น้องไปส่งที่ห้องพักก่อน”
พยาบาลตอบรับและเข็นตงห่าวหลินกลับไปที่ห้องพัก ขณะที่จู้หมิงเสวียนและแพทริกยืนรออยู่ที่เดิม
“ท่านถัง”
“ท่านถัง”
“ท่านถัง”
แพทย์ทุกคนที่เห็นถังหยวนต่างก็เปลี่ยนสีหน้าและแสดงความเคารพอย่างยิ่ง เมื่อเห็นเช่นนี้ ญาติของตงห่าวหลินต่างก็มองไปที่ถังหยวนด้วยความสงสัยและเริ่มเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อเขา
“บอกสถานการณ์ไปตรง ๆ เลยเถอะ”
ถังหยวนโบกมือ บอกให้แพทย์ไม่ต้องเกรงใจ
จู้หมิงเสวียนพยักหน้าเบา ๆ จากนั้นส่งสัญญาณให้แพทริกอธิบายสถานการณ์
“จากการตรวจสอบเบื้องต้น ขนาดของเนื้องอกในสมองของคนไข้ค่อนข้างใหญ่ แยกแยะจากเนื้อเยื่อสมองปกติไม่ได้ชัดเจน มีการยึดติดกันหลายจุด การผ่าตัดเอาเนื้องอกออกทั้งหมดจึงเป็นเรื่องยาก และหากพลาดเพียงนิดเดียว อาจทำลายเนื้อเยื่อสมองปกติ ซึ่งจะส่งผลต่อการดำเนินชีวิตในอนาคตของคนไข้”
แพทริกเป็นชาวต่างชาติ ดังนั้นในระหว่างทำงานจะมีล่ามแปลภาษาอย่างมืออาชีพคอยแปลคำพูดของเขาให้กับทุกคนที่อยู่ในสถานการณ์นี้
ตงเจี้ยนหมินและคนอื่น ๆ ที่ได้ยินคำพูดของแพทริกสีหน้าต่างก็เคร่งเครียด แต่พวกเขาก็ยังพยายามควบคุมอารมณ์ได้ดี เพราะพวกเขาไม่ใช่คนธรรมดา ผ่านประสบการณ์มากมายมาแล้ว
“คุณหมอ ในกรณีที่ไม่ส่งผลกระทบต่อการดำเนินชีวิตในอนาคต อัตราความสำเร็จเป็นเท่าไหร่?”
คำถามนี้ตงเจี้ยนหมินก็เคยถามที่โรงพยาบาลรุ่ยจินมาแล้ว
“อืม…”
“ยากที่จะบอกได้”
“เพราะการผ่าตัดสมองนั้นซับซ้อนมาก ยากที่จะรับประกันผลได้”
“ประมาณห้าถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์”
แพทริกพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ปกติแล้วเมื่อเผชิญกับคำถามจากญาติคนไข้เกี่ยวกับอัตราความสำเร็จของการผ่าตัด เขาจะไม่ให้คำตอบที่ชัดเจน แต่ครั้งนี้เมื่อถังหยวนอยู่ เขาจำเป็นต้องให้คำตอบ
ตงเจี้ยนหมินได้ยินคำตอบนี้ก็รู้สึกเบาใจขึ้นบ้าง เพราะที่โรงพยาบาลรุ่ยจิน ผู้เชี่ยวชาญให้คำตอบว่าโอกาสสำเร็จไม่ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ แต่แพทริกให้ถึงห้าสิบถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์ ทำให้รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง
“ตอนนี้พวกคุณต้องตัดสินใจโดยเร็ว ว่าจะเลือกการผ่าตัดหรือการรักษาแบบประคับประคอง เนื้องอกสมองร้ายแรงโตเร็วมาก ทุกวันสถานการณ์อาจเปลี่ยนแปลง โปรดพิจารณาอย่างรอบคอบ”
แพทริกมองตงเจี้ยนหมินและคนอื่น ๆ ด้วยสีหน้าจริงจัง
ตงเจี้ยนหมินและคนอื่น ๆ มีสีหน้าที่ซับซ้อน พวกเขารู้ดีว่าการรักษาแบบประคับประคองหมายถึงการรอคอยความตายเพียงอย่างเดียว อาจจะยืดชีวิตออกไปได้เพียงไม่กี่วัน
แต่หากเลือกผ่าตัดก็ต้องเผชิญกับความเสี่ยงมากมาย เช่น การเสียชีวิต การเป็นอัมพาต การสูญเสียการมองเห็น การเป็นโรคสมองเสื่อม หรือแม้กระทั่งการกลับมาเกิดใหม่ของเนื้องอก
“คุณหมอ ขอเวลาให้พวกเราพิจารณาหน่อยครับ จะให้คำตอบภายในคืนนี้แน่นอน”
ตงเจี้ยนหมินสูดหายใจลึก ๆ และตอบอย่างหนักแน่น
ถังหยวนและหวงกั๋วเหลียงยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไรตลอดเวลา เพราะทุกสิ่งที่พวกเขาทำได้ก็ได้ทำไปหมดแล้ว ต่อจากนี้ไม่ว่าทางเลือกจะเป็นเช่นไร และผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร พวกเขาทำได้เพียงแค่ทำตามที่ควรจะเป็นและปล่อยให้โชคชะตากำหนดเส้นทางต่อไป