บทที่ 605: การฝึกฝนกองทัพพันธมิตรต้านมาร

“ทหารทั้งกองทัพฟังคำสั่ง! เริ่มการฝึกฝนได้!”

สิ้นเสียงคำสั่งของผู้อาวุโสใหญ่ ขบวนทัพที่จัดแบ่งไว้ก็เริ่มการฝึกซ้อมประจำวันทันที

ในครั้งนี้ แผนผังค่ายกลที่หลี่ไท่สิงมอบให้พวกเขานั้นมีด้วยกันทั้งหมดห้าชนิด

ได้แก่ 'ค่ายกลทำลายล้าง' ที่เน้นพลังโจมตีอันมหาศาล, 'ค่ายกลเกราะพิทักษ์' ที่เน้นการป้องกันเพื่อต้านทานศัตรูที่แข็งแกร่ง, 'ค่ายกลเรียกจิต' ที่เน้นการสนับสนุน ฟื้นฟู และรักษาอาการบาดเจ็บ, 'ค่ายกลพญาหมี' ที่เน้นการผสานทั้งรุกและรับเป็นหนึ่งเดียว และสุดท้าย 'ค่ายกลเหินสังหาร' ที่เน้นการลอบโจมตีอย่างฉับพลัน

ทว่าหากต้องการฝึกฝนค่ายกลทั้งห้าชนิดนี้ให้เชี่ยวชาญ พวกเขาจำเป็นต้องฝึกฝนไปตามลำดับทีละขั้นตอน

ดังนั้น ตลอดระยะเวลากว่าครึ่งปีให้หลัง พวกเขาจึงทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการฝึกฝนค่ายกลเหล่านี้

ระหว่างการฝึกฝนกองทัพพันธมิตรต้านมาร ลู่ฮ่าวเทียนได้เรียกประชุมเหล่าเจ้าสำนักหลายครั้ง ทั้งยังนำพาพวกเขาเดินทางไปยังเขตแดนผนึกมารเพื่อสังเกตการณ์ด้วยตนเอง

ลู่ฮ่าวเทียนทอดสายตามองเหล่าเผ่ามารในหุบเขาลึก เวลานี้ช่องทางมิติที่ส่งพวกมันข้ามมาได้ขยายใหญ่ขึ้นไม่น้อย

ณ เขตแดนผนึกมาร

หลี่ซินหลิงพาเสี่ยวเซียนลอบเข้ามายังที่แห่งนี้ เมื่อเห็นจำนวนเผ่ามารภายในเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ นางจึงเอ่ยถามหลี่ไท่สิงว่า “ท่านปู่ทวดเจ้าคะ ศึกครั้งนี้พวกเราจะชนะหรือไม่”

“เจ้ากังวลสิ่งใดรึ”

“เสี่ยวเซียนบอกว่าเผ่ามารที่ปรากฏกายครานี้แข็งแกร่งยิ่งนัก แม้พวกเราจะเก่งกาจขึ้นกว่าแต่ก่อนหลายเท่า แต่ก็อาจยังไม่ใช่คู่ต่อกรของพวกมันเจ้าค่ะ”

“หึๆ เจ้าอย่าได้กังวลไปเลย”

หลี่ไท่สิงย่อมตระหนักถึงเรื่องนี้ดีอยู่แล้ว ทั้งยังเตรียมการรับมือไว้พร้อมสรรพ

“แล้วเจ้าได้แจ้งสถานการณ์ให้เจ้าสำนักลู่และคนอื่นๆ ทราบแล้วหรือไม่”

“เจ้าค่ะ ข้าแจ้งพวกเขาแล้ว”

แม้ลู่ฮ่าวเทียนและคนอื่นๆ จะมองไม่ออกถึงความตื้นลึกหนาบางของเผ่ามาร แต่หลี่ซินหลิงและมังกรเซียนเพลิงโลกันตร์กลับสามารถมองเห็นได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

เมื่อมองจากภายนอก เผ่ามารเหล่านี้ดูไม่ต่างจากเผ่ามารทั่วไป

ทว่าแท้จริงแล้ว พลังของพวกมันล้วนแข็งแกร่งยิ่งนัก ถึงขั้นที่พวกนางสัมผัสได้ถึงตัวตนระดับขอบเขตเซียนพเนจรที่ปะปนอยู่ด้วย

“ไม่เป็นไร ยังมีพวกเจ้าอยู่มิใช่รึ” หลี่ไท่สิงกล่าว “หากถึงคราวคับขันจริงๆ ปู่ทวดของเจ้าผู้นี้ก็ย่อมต้องลงมือเอง”

“เจ้าค่ะ ขอบคุณท่านปู่ทวด”

หากมีหลี่ไท่สิงคอยหนุนหลัง นางก็เชื่อมั่นว่าจะต้องไม่มีปัญหาใดๆ อย่างแน่นอน

หลี่ไท่สิงทอดสายตามองลงไปยังเหล่าเผ่ามารเบื้องล่าง

เวลานี้พวกมันได้ตั้งกระโจมที่พักภายในค่ายแล้ว เผ่ามารบางตนที่บินได้ต่างทะยานขึ้นฟ้า พยายามทำลายเขตแดนผนึกมาร แต่ก็ต้องร่วงหล่นกลับไปในสภาพหัวร้างข้างแตกทุกรายไป

“ท่านปู่ทวดเจ้าคะ ดูเหมือนพวกมันจะมองไม่เห็นพวกเรานะเจ้าคะ”

“อืม เขตแดนผนึกมารนี้มีความพิเศษอยู่บ้าง คือภายนอกสามารถมองเห็นภายในได้ แต่ภายในกลับมองไม่เห็นภายนอก”

“หากพวกมันออกมาแล้วพบว่าพวกเราเตรียมการกำจัดพวกมันไว้นานแล้ว ไม่รู้ว่าพวกมันจะเจ็บใจเพียงใดกันนะเจ้าคะ”

“ปู่ทวดคิดว่าพวกมันต้องเจ็บใจเป็นแน่ หากพวกเจ้าแสดงฝีมือเต็มที่ พวกมันอาจไม่มีโอกาสได้ข้ามมายังฝั่งนี้อีกเลยชั่วกาลนาน”

จากนั้นทั้งสองก็ผละออกจากเขตแดนผนึกมาร

ภายในเมือง เสียงการฝึกซ้อมของกองทัพพันธมิตรต้านมารดังแว่วมาจากหลายพื้นที่

กองกำลังเหล่านี้ล้วนจัดตั้งขึ้นจากศิษย์ของสำนักต่างๆ โดยแยกกันฝึกฝนค่ายกลที่เหมาะสมตามจุดเด่นและความถนัดของแต่ละกลุ่ม

ด้วยวิธีนี้ ประสิทธิภาพของค่ายกลจึงจะถูกดึงออกมาใช้ได้สูงสุด

“อีกไม่กี่เดือน คนเหล่านี้ก็จะบรรลุความเข้าใจในค่ายกลจนเชี่ยวชาญ ถึงเวลานั้น การเอาชนะเผ่ามารก็คงไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป”

สาเหตุที่หลี่ไท่สิงมอบค่ายกลเหล่านี้รวมถึงมหาค่ายกลเทียนเหิงให้ ก็เพราะเล็งเห็นถึงความอ่อนแอของเผ่ามนุษย์

แม้ว่าในยามนี้พวกเขาจะมีขุมกำลังที่แข็งแกร่งอย่างหลี่ซินหลิงและมังกรเซียนเพลิงโลกันตร์ รวมถึงกองทัพนับล้านนาย

ทว่าก็ยังมิอาจเทียบชั้นกับเผ่ามารได้

ต้องรู้ไว้ว่าเผ่ามารในครั้งนี้หมายมั่นปั้นมืออย่างเต็มที่ และตัดสินใจก่อการใหญ่

ดังนั้นหากหลี่ไท่สิงไม่ยื่นมือเข้าช่วย พวกเขาย่อมไม่มีทางชนะได้อย่างแน่นอน

“เอาล่ะ เรื่องอื่นข้าไม่จำเป็นต้องใส่ใจแล้ว ขอตัวไปพักผ่อนสักหน่อยดีกว่า”

ร่างของหลี่ไท่สิงพลันเลือนหายไปจากเมือง

ส่วนหลี่ซินหลิงก็นำมังกรเซียนเพลิงโลกันตร์แยกย้ายไปทำธุระอื่น

วันเวลาล่วงเลยผ่านไปอีกหลายเดือนอย่างรวดเร็ว

บัดนี้ กองทัพพันธมิตรต้านมารที่ผ่านการฝึกฝนมานานกว่าหนึ่งปี ก็ได้กลายเป็นกองทัพที่แข็งแกร่งเกรียงไกรอย่างยิ่ง

เมื่อได้เห็นความสง่างามและเข้มแข็งของกองทัพ ทุกคนต่างก็รู้สึกภาคภูมิใจอย่างยิ่ง

“เจ้าสำนักลู่ ถึงเวลานั้นต่อให้เผ่ามารบุกมา พวกเราก็จะทำให้พวกมันได้มาแต่ไม่ได้กลับอย่างแน่นอน!”

“ถูกต้อง ตอนนี้กองทัพพันธมิตรต้านมารของเราไม่เพียงมีอุปกรณ์ชั้นเลิศ แต่ยังมีค่ายกลหนุนเสริม บวกกับกำลังพลนับล้าน การกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซากนับว่าเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนัก”

เห็นได้ชัดว่าทุกคนต่างคิดว่าเผ่ามารไม่ใช่คู่ต่อกรของตนอีกต่อไปแล้ว

ทว่าลู่ฮ่าวเทียนที่ได้สนทนากับหลี่ซินหลิงมาก่อน ย่อมรู้ดีว่าขุมกำลังของพวกเขาในตอนนี้แข็งแกร่งกว่าเผ่ามารเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

อีกทั้งเขายังล่วงรู้มาว่า ทางฝั่งเผ่ามารจะมียอดฝีมือระดับขอบเขตเซียนพเนจรปรากฏกายขึ้นด้วย

ถึงเวลานั้น มังกรเซียนเพลิงโลกันตร์และหลี่ซินหลิงคงทำได้เพียงต้านทานยอดฝีมือระดับสูงเหล่านี้ไว้

แต่หากต้องการชัยชนะในสงคราม ท้ายที่สุดก็ยังต้องพึ่งพากองทัพพันธมิตรต้านมารอยู่ดี

“ทุกท่านทำได้ดีมาก แต่จงอย่าคิดว่ามีกองทัพที่แข็งแกร่งเพียงนี้แล้วจะประมาทเลินเล่อได้ ศัตรูของเราคือเผ่ามาร พลังของพวกมันเหนือจินตนาการของพวกท่านไปไกลนัก”

“ขอเจ้าสำนักลู่โปรดวางใจ พวกเราจะระมัดระวังขอรับ”

แม้ลู่ฮ่าวเทียนจะกล่าวเตือนเช่นนั้น แต่ในหมู่คนเหล่านี้ยังมีบางส่วนที่ไม่ปักใจเชื่อ

ลู่ฮ่าวเทียนรู้ดีว่าต่อให้พูดเตือนไปก็คงไม่มีประโยชน์อันใด

‘เอาเถอะ ถึงเวลาให้พวกเขาได้เห็นกับตาตนเองสักครั้ง ก็คงจะรู้ซึ้งและไม่กล้าประมาทไปเอง’

หลังจากลู่ฮ่าวเทียนตรวจตรากองทัพเสร็จสิ้น เขาก็เห็นหลี่ซินหลิงขี่มังกรเซียนเพลิงโลกันตร์เหินกลับมา

เขาส่งสัญญาณทางสายตาให้หลี่ซินหลิง ก่อนจะนำคนกลับไปยังจวนเจ้าเมืองแห่งเมืองต้านมาร

ณ ห้องโถงใหญ่ หลี่ซินหลิงเข้าพบลู่ฮ่าวเทียน

“ธิดาศักดิ์สิทธิ์ สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง”

“เขตแดนผนึกมารอาจจะต้านไว้ไม่อยู่แล้วเจ้าค่ะ”

หลี่ซินหลิงถ่ายทอดสถานการณ์ที่นางไปสืบเสาะมาให้ลู่ฮ่าวเทียนรับทราบอย่างละเอียด

เมื่อลู่ฮ่าวเทียนได้ฟัง หัวใจของเขาก็พลันบีบรัดด้วยความกังวล

“ดูท่าพวกมันใกล้จะออกมาแล้วสินะ”

“เจ้าค่ะ หากไม่มีอะไรผิดพลาด อย่างเร็วที่สุดคือหนึ่งเดือน อย่างช้าที่สุดคือครึ่งปี”

ตอนที่ไปดูลาดเลา นางพบเห็นยอดฝีมือเผ่ามารจำนวนมากกำลังรวมพลังกันพยายามทำลายเขตแดนผนึกมาร

เพียงแต่เขตแดนผนึกมารนั้นแข็งแกร่งเกินไป ท้ายที่สุดพวกมันจึงต้องยอมรามือไปก่อน

ทว่าพวกมันก็ได้เริ่มเตรียมการระลอกใหม่แล้วเช่นกัน

หลี่ซินหลิงตระหนักดีว่า หลังจากการหยั่งเชิงในครั้งนี้ พวกมันน่าจะรู้วิธีทำลายเขตแดนผนึกมารแล้วเป็นแน่

“อืม ยังดีที่ฝั่งเราเองก็เตรียมการไว้เกือบพร้อมแล้ว” ลู่ฮ่าวเทียนกล่าวจบก็เอ่ยต่ออย่างเสียดาย “น่าเสียดายที่เราไม่สามารถซ่อมแซมเขตแดนผนึกมารได้ มิเช่นนั้นคงกักขังพวกมันไว้ได้ตลอดไป”

“ท่านเจ้าสำนัก ขอเพียงศึกครั้งนี้เราเอาชนะพวกมันได้ นี่ก็จะเป็นศึกครั้งสุดท้ายแล้วเจ้าค่ะ”

ลู่ฮ่าวเทียนย่อมรู้ดีว่าสิ่งที่หลี่ซินหลิงหมายถึง ก็คือท่านปู่ทวดของนางนั่นเอง

จะว่าไปแล้ว แม้จะรับรู้ถึงการมีอยู่ของท่านปู่ทวดของหลี่ซินหลิง แต่เขากลับไม่เคยมีโอกาสได้พบหน้าเลยสักครั้ง

“ซินหลิง เจ้าคิดว่าข้าพอจะมีโอกาสได้เข้าพบท่านปู่ทวดของเจ้าสักครั้งหรือไม่”

“ท่านเจ้าสำนัก หากท่านคว้าชัยในศึกครั้งนี้ได้ ย่อมได้พบท่านปู่ทวดของข้าแน่นอนเจ้าค่ะ” หลี่ซินหลิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“ฮ่าๆๆ ประเสริฐ!” ลู่ฮ่าวเทียนหัวเราะร่าอย่างยินดี