บทที่ 450: ตำหนักปราชญ์เทวะไท่ซวี

หลี่ไท่สิงมองไปยังวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืด พลันเกิดความคิดหนึ่งขึ้นในใจ

‘คาดไม่ถึงว่าจะมีวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืดปรากฏขึ้นมาอีกแห่ง’

หลี่ไท่สิงคำนวณดูครู่หนึ่ง ก็พบว่าวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืดแห่งนี้ แท้จริงแล้วเป็นหนึ่งเดียวกับวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งแสง

‘ตอนนั้นข้าคงมองข้ามไปสินะ’

วิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงให้กำเนิดเผ่าเทพไททัน ส่วนวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืดกลับชุบชีวิตเหล่าเทพไททันที่ล้มตายไปให้กลายเป็นไททันทมิฬเช่นในปัจจุบัน

‘หนึ่งคือคุณสมบัติแห่งชีวิต อีกหนึ่งคือคุณสมบัติแห่งการฟื้นคืนชีพ หากนำทั้งสองมาหลอมรวมกัน...’

หลี่ไท่สิงพลันบังเกิดความคาดหวังขึ้นมา

ในเวลานี้ เหล่าไททันทมิฬเห็นหลี่ไท่สิงไม่ลงมือกับพวกมันเสียที ก็อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้

ทว่า ก็มีไททันทมิฬจำนวนไม่น้อยฉวยโอกาสที่หลี่ไท่สิงกำลังเหม่อลอย เตรียมหลบหนี

โดยเฉพาะราชันย์ทมิฬและเหล่าผู้อาวุโส

พวกมันย่อมรู้เรื่องการตายของโพไซดอนและเหล่าผู้อาวุโสดี ในฐานะที่เป็นไททันทมิฬ พลังของพวกมันยังด้อยกว่าเผ่าเทพไททันเสียอีก ย่อมไม่กล้าปะทะซึ่งหน้ากับหลี่ไท่สิง

แต่ทว่า การกระทำของพวกมันกลับอยู่ในสายตาของหลี่ไท่สิงตลอดเวลา

ขณะที่พวกมันกำลังจะหลบหนี หลี่ไท่สิงเพียงเอ่ยขึ้นสั้นๆ ว่า “พันธนาการมิติ”

ทันใดนั้น ระนาบของเผ่าเทพไททันทั้งมวลก็ถูกพันธนาการไว้อย่างสมบูรณ์

“จบสิ้นแล้ว” ราชันย์ทมิฬและเหล่าผู้อาวุโส เดิมทีคิดจะแหวกห้วงมิติหนีไปยังระนาบอื่น

ตอนนี้ พวกมันพบว่ามิติถูกหลี่ไท่สิงผนึกไว้แล้ว การจะแหวกห้วงมิติจึงกลายเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง

“ฝ่าบาท พวกเราจะทำอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ”

เหล่าผู้อาวุโสมีสีหน้าหวาดกลัวอย่างยิ่ง แม้ก่อนหน้านี้พวกมันจะคิดว่ารอสักพันล้านปีค่อยไปแก้แค้นที่โลกเบื้องบน

แต่ตอนนี้ อย่าว่าแต่จะมีชีวิตอยู่ถึงพันล้านปีเลย แค่สิบวันจะรอดหรือไม่ยังไม่รู้เลย

“ข้า... ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร” ราชันย์ทมิฬตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง

มันมองหลี่ไท่สิงด้วยความหวาดกลัว

หลี่ไท่สิงคือตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เผ่าเทพไททันและไททันทมิฬเคยพบเจอมา ไม่มีผู้ใดเทียบเทียมได้

“ใครจะไปคิดว่า เผ่าไททันอันสูงส่งของพวกเรา จะต้องมาเจอกับตัวตนที่น่ากลัวถึงเพียงนี้”

ตอนนี้ พวกมันเริ่มเสียใจที่ไปรุกรานโลกเบื้องบนแล้ว

‘ไม่รู้ว่าตอนนี้หากยอมจำนนจะยังมีประโยชน์หรือไม่’ ราชันย์ทมิฬได้แต่คิดจะขอความเมตตาจากหลี่ไท่สิง

‘ยอมจำนนรึ’

‘จริงสิ ข้าลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร’ ราชันย์ทมิฬพลันนึกอะไรขึ้นได้ ใบหน้าฉายแววเจ้าเล่ห์แวบหนึ่ง แต่ก็รีบแสร้งทำเป็นหวาดกลัวอย่างรวดเร็ว

“เดี๋ยวข้าจะยอมจำนน ยอมเป็นทาสของมันเพื่อหาทางรอด พวกเจ้าทำตามข้าก็แล้วกัน”

“หา?”

เหล่าผู้อาวุโสคาดไม่ถึงว่าราชันย์ทมิฬจะเลือกยอมจำนน

ทว่า เมื่อพวกมันเห็นรอยยิ้มอันมีความนัยลึกซึ้งของราชันย์ทมิฬ พวกมันก็เข้าใจได้ในทันที

“ฝ่าบาท พวกเราจะทำตามท่านพ่ะย่ะค่ะ”

เวลานั้น พวกมันต่างแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่ก็รีบเก็บอาการอย่างรวดเร็ว

หารู้ไม่ว่า การแสดงออกของพวกมันล้วนอยู่ในสายตาของหลี่ไท่สิง

หลี่ไท่สิงดูเหมือนกำลังเหม่อลอย แต่กลับรับรู้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืดอย่างชัดเจน

“ได้เวลาลงมือแล้ว” หลี่ไท่สิงเหาะตรงไปยังวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืด

ส่วนไททันทมิฬตามรายทางนั้น เขาไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

ไททันทมิฬเหล่านั้นเป็นเพียงปลาซิวปลาสร้อย หลี่ไท่สิงจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

ณ วิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืด

“มัน... มันมาแล้ว”

เมื่อเห็นหลี่ไท่สิงเหาะมาอยู่เหนือวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืด ราชันย์ทมิฬที่มีสีหน้าหวาดกลัวก็นำเหล่าผู้อาวุโสคุกเข่าลงกับพื้น

“ท่านผู้อาวุโส ข้าราชันย์ทมิฬ ยินดีนำเผ่าไททันทมิฬเป็นทาสรับใช้ชั่วกัลปาวสาน ขอเพียงท่านละเว้นชีวิตพวกเราด้วยเถิด”

ขณะที่พวกมันคุกเข่าลง ไททันทมิฬตนอื่นๆ ที่เฝ้าดูสถานการณ์อยู่

เมื่อเห็นดังนั้น พวกมันก็พากันคุกเข่าลงตาม

แม้หลี่ไท่สิงจะยังไม่ลงมือกับพวกมัน แต่เหล่าไททันทมิฬต่างรู้ดีว่า หลี่ไท่สิงจะฆ่าพวกมันหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับความคิดเพียงวูบเดียวเท่านั้น

หลี่ไท่สิงกลับส่ายหน้า กล่าวว่า “การเลี้ยงดูพวกเจ้านั้นยากเกินไป พวกเจ้าเกิดมาพร้อมกายากลืนกิน ถูกลิขิตให้ต้องกลืนกินเผ่าพันธุ์อื่นจึงจะแข็งแกร่งขึ้นได้”

“อีกอย่าง พวกเจ้าไม่ได้รับผลกระทบจากคำสาปใดๆ ต่อให้ยอมสวามิภักดิ์ต่อข้า ถึงเวลาก็สามารถทำลายพันธสัญญาได้ ข้าไม่กล้ารับพวกเจ้าไว้หรอก”

หลี่ไท่สิงมองแผนการของราชันย์ทมิฬออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

ราชันย์ทมิฬตกตะลึงอย่างยิ่ง

มันรู้ดีว่านี่คือความลับของเผ่าไททันทมิฬ แม้แต่ไททันทมิฬจำนวนมากก็ยังไม่รู้ความลับนี้

แต่หลี่ไท่สิงรู้ได้อย่างไร

นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

ความไม่เข้าใจแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวจนจับขั้วหัวใจ

“ฆ่าให้หมด”

หลี่ไท่สิงสะบัดมือ ทหารเซียนฉินพลันปรากฏตัวขึ้น พุ่งเข้าสังหารเหล่าไททันทมิฬที่อยู่ในวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืดเบื้องล่าง

“อ๊าก!”

“ไม่!”

“หลี่ไท่สิง ข้าขอแลกชีวิตกับเจ้า!”

เมื่อเห็นว่าหลี่ไท่สิงต้องการฆ่าล้างบาง พวกมันก็โกรธแค้นอย่างยิ่ง

ทหารเซียนฉินพุ่งเข้าใส่ราชันย์ทมิฬและพรรคพวก

ราชันย์ทมิฬดูไม่ออกถึงพลังของทหารเซียนฉินเหล่านี้ คิดว่าพวกมันเป็นเพียงทหารธรรมดา

ทว่าหลังจากปะทะกัน พวกมันถึงกับตื่นตระหนกเมื่อพบว่า ไม่เพียงไม่ใช่ทหารธรรมดา แต่ยังเป็นศัตรูตัวฉกาจที่สามารถปลิดชีพพวกมันได้อย่างง่ายดาย

“รับบัญชานายท่าน สังหารไททันทมิฬเหล่านี้ให้สิ้นซาก!”

“ฆ่า!”

ทหารเซียนฉินจัดกระบวนทัพสี่เหลี่ยมบินลงไปต่อสู้กับเหล่าไททันทมิฬ

แต่สถานการณ์กลับกลายเป็นการสังหารหมู่เพียงฝ่ายเดียว

เมื่อเผชิญหน้ากับทหารเซียนฉิน ไททันทมิฬเหล่านี้ไม่มีแรงต่อต้านเลยแม้แต่น้อย

ราชันย์ทมิฬและเหล่าผู้อาวุโส ภายใต้การจู่โจมของทหารเซียนฉิน พวกมันต้านทานไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว

“ฉึก!”

“อ๊าก!”

ไม่นาน ราชันย์ทมิฬก็ถูกทหารเซียนฉินนายหนึ่งบั่นคอสังหาร ส่วนเหล่าผู้อาวุโสก็ไม่มีใครหนีรอดไปได้

พวกมันล้มลงจมกองเลือดทีละคน ตายตาไม่หลับ

ในเวลาอันสั้น ไททันทมิฬทั่วทั้งวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืดก็ถูกทหารเซียนฉินกำจัดจนหมดสิ้น

หลี่ไท่สิงลอยตัวขึ้นเหนือวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืด กางค่ายกลขึ้นและเริ่มหลอมรวมวิหาร

เพียงครู่เดียว เขาก็หลอมรวมวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืดได้สำเร็จ

จากนั้น เขาเรียกทหารเซียนฉินทั้งหมดกลับคืน มองดูไททันทมิฬที่เหลืออยู่ แล้วปลดปล่อยวันสิ้นโลกแห่งการทำลายล้างออกไป

“ตูม!”

คราวนี้ ระนาบของเผ่าเทพไททันทั้งมวลก็ถูกลบหายไปโดยสมบูรณ์

หลี่ไท่สิงกลับมายังศาลาแห่งห้วงมิติว่างเปล่า

ภายในศาลาแห่งห้วงมิติว่างเปล่า เขาหยิบวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงและวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืดที่ย่อขนาดลงออกมา จากนั้นจึงเริ่มทำการสังเคราะห์วิหารทั้งสองเข้าด้วยกัน

【ติ๊ง! ยืนยันที่จะสังเคราะห์วิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงและวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืดให้เป็นหนึ่งเดียวกันหรือไม่】

“ยืนยัน!”

【ติ๊ง! การสังเคราะห์สำเร็จ ยินดีด้วยท่านได้รับวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งห้วงมิติ เกิดผลเพิ่มพลังพันล้านล้านเท่า ยินดีด้วยท่านได้รับตำหนักปราชญ์เทวะไท่ซวี】

“เอ่อ... ระบบ รางวัลนี้หมายความว่า ข้าไม่ต้องสังเคราะห์วังเทพเก้าสวรรค์แล้วใช่ไหม”

【ใช่แล้ว โฮสต์】

“...”

หลี่ไท่สิงยังคิดจะอัปเกรดวังเทพเก้าสวรรค์อยู่เลย แต่กลับพบว่าตัวเองเสียแรงเปล่าเสียแล้ว

ตำหนักปราชญ์เทวะไท่ซวี?

หลี่ไท่สิงเรียกมันออกมา แต่ในชั่วพริบตาที่มันปรากฏ ห้วงมิติทั้งแถบพลันปรากฏร่องรอยแห่งการพังทลาย

“แย่แล้ว”

หลี่ไท่สิงรีบเก็บมันกลับไปทันที

“ระบบ นี่มันเกิดอะไรขึ้น”

หากเขาตอบสนองช้ากว่านี้อีกเพียงก้าวเดียว ห้วงมิตินี้คงหายไปแล้ว ถึงตอนนั้นปีกแห่งความว่างเปล่าก็คงถูกทำลายไปด้วย

【อะแฮ่ม โฮสต์ ถึงอย่างไรท่านก็อยู่ขอบเขตไท่ซวี ท่านน่าจะรู้วิธีควบคุมมันนะ ขอแนะนำให้ท่านใช้ร่างปราชญ์เทวะไท่ซวีทำพันธสัญญาผูกมัดกับมันเสียก่อน จากนั้นจึงจะสามารถควบคุมได้】

หลี่ไท่สิงจึงทำตามคำแนะนำของระบบ มอบมันให้กับร่างปราชญ์เทวะไท่ซวี

หลังจากตำหนักปราชญ์เทวะไท่ซวีปรากฏขึ้น มันกลับมีขนาดใหญ่กว่าร่างของปราชญ์เทวะไท่ซวีถึงนับไม่ถ้วนเท่า มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

เมื่อหลี่ไท่สิงได้เห็น ก็ยังรู้สึกตื่นตะลึงอย่างยิ่ง

“นี่มันใหญ่โตมโหฬารเพียงใดกัน”

พื้นที่นี้ใหญ่กว่าวังเทพเก้าสวรรค์มากนัก วังเทพเก้าสวรรค์มีขนาดไม่กี่ร้อยหมู่ แต่ขนาดของตำหนักปราชญ์เทวะไท่ซวี เกรงว่าคงใหญ่กว่าเป็นร้อยล้านเท่ากระมัง?

หลี่ไท่สิงรู้สึกตื่นตะลึงเป็นอย่างมาก

ยิ่งไปกว่านั้น ตำหนักปราชญ์เทวะไท่ซวียังมีสถานที่ที่แบ่งฤดูกาลทั้งสี่อย่างชัดเจน แม้กระทั่งทุกสิ่งทุกอย่างในตำหนัก ล้วนเป็นระดับขอบเขตไท่ซวีทั้งสิ้น

ของชิ้นใดก็ได้ที่นำออกไป ล้วนสามารถทำลายล้างระนาบใดระนาบหนึ่งได้เลย

“ตำหนักปราชญ์เทวะไท่ซวีช่างทรงพลังจริงๆ!”

“เอาล่ะ ทำพันธสัญญา” หลี่ไท่สิงทำพันธสัญญาผูกมัด จากนั้นร่างต้นของเขาก็สามารถนำมันออกมาได้ในที่สุด

“วันหน้า ให้ครอบครัวของข้าอาศัยอยู่ในนี้ก็แล้วกัน”

หลี่ไท่สิงยังพบว่า ภายในนั้นมีพลังไท่ซวีที่น่าตื่นตะลึง

เกรงว่าคนธรรมดาหากเข้าไปข้างใน ก็คงบรรลุขอบเขตมรรคาวิถีที่ยิ่งใหญ่ขั้นสี่สิบเก้าได้ในพริบตา

【โฮสต์ ท่านสามารถนำทหารเซียนฉินจำนวนไม่ต่ำกว่าหมื่นล้านนายเข้าไปประจำการ จะเกิดผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงด้วยนะ】

“หืม?”

“ก็ได้”

หลี่ไท่สิงนำทหารเซียนฉินเข้าไปในตำหนักปราชญ์เทวะไท่ซวี

【ติ๊ง! ยินดีด้วยท่านควบคุมตำหนักปราชญ์เทวะไท่ซวีได้อย่างสมบูรณ์แล้ว】

ชื่อ: ตำหนักปราชญ์เทวะไท่ซวี

เจ้าตำหนัก: หลี่ไท่สิง

คำอธิบาย: สิ่งของดั้งเดิมทั้งหมดในตำหนักปราชญ์เทวะไท่ซวี ล้วนเป็นระดับขอบเขตไท่ซวี

พลังไท่ซวี: สิ่งมีชีวิตระดับต่ำกว่าที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตไท่ซวี จะได้รับพรจากพลังไท่ซวี พลังฝีมือจะถูกยกระดับขึ้นสู่ระดับสูงสุดทั่วไปของระนาบปัจจุบัน

ระนาบปัจจุบัน: ขอบเขตมรรคาวิถีที่ยิ่งใหญ่ขั้นสี่สิบเก้า

กองกำลังประจำการ: 10,000 ล้าน+

ข้อมูลกองกำลังประจำการ:

พลทหาร: ขอบเขตบรรพกาลขั้นต้น (10,000 ล้านนาย)

นายกองร้อย: ขอบเขตบรรพกาลขั้นกลาง (100 ล้านนาย)

นายกองพัน: ขอบเขตบรรพกาลขั้นปลาย (100,000 นาย)

นายกอง: ขอบเขตมหาต้นกำเนิดขั้นต้น (30,000 นาย)

รองแม่ทัพ: ขอบเขตมหาต้นกำเนิดขั้นกลาง (10,000 นาย)

ขุนพลยศรอง: ขอบเขตมหาต้นกำเนิดขั้นปลาย (5,000 นาย)

ขุนพลยศหลัก: ขอบเขตมหาปราชญ์ขั้นต้น (1,250 นาย)

แม่ทัพใหญ่: ขอบเขตมหาปราชญ์ขั้นกลาง (300 นาย)

อ๋อง: ขอบเขตมหาปราชญ์ขั้นปลาย (50 นาย)

กองกำลังประจำการข้างต้นจะถูกกระจายไปเฝ้าระวังตามจุดต่างๆ ของตำหนักปราชญ์เทวะไท่ซวี

เมื่อเห็นระดับขอบเขตพลังที่ปรากฏขึ้นมาใหม่เหล่านี้ หลี่ไท่สิงจึงเอ่ยถามว่า “ระบบ ขอบเขตเหล่านี้เมื่อเทียบกับขอบเขตของข้าแล้วเป็นอย่างไร”

【หลังจากขอบเขตบรรพกาล, ขอบเขตมหาต้นกำเนิด, และขอบเขตมหาปราชญ์ ก็คือขอบเขตไท่ซวี】

“งั้นหลังจากขอบเขตมรรคาวิถีที่ยิ่งใหญ่ขั้นสี่สิบเก้า เลื่อนระดับขึ้นมาก็คือขอบเขตบรรพกาลใช่ไหม”

【ไม่ใช่】

“ยังไม่ใช่อีกรึ” หลี่ไท่สิงตกใจมาก ถามต่อว่า “งั้นขอบเขตใหม่ของมันคืออะไร”

【โฮสต์ ในระนาบนี้ นอกจากขอบเขตจอมจักรพรรดิที่เป็นหนึ่งเดียวในตอนนั้นแล้ว ก็คือวิถีสวรรค์】

【สามพันมรรคาวิถีรวมตัวกันที่นี่ หากต้องการทะลวงระดับ มีเพียงต้องเดินทางไปยังแดนบรรพกาล เพื่อค้นหามรรคาวิถีใหม่ที่เป็นของขอบเขตมรรคาวิถีที่ยิ่งใหญ่ในนั้น】

【บางทีอาจจะค้นพบขอบเขตใหม่ของพวกเขาได้】

【ส่วนขอบเขตของโฮสต์ เป็นขอบเขตที่เหนือกว่าขอบเขตปัจจุบันไปไกลโขผ่านผลเพิ่มพลังพันล้านล้านเท่า และเป็นขอบเขตสูงสุดที่สิทธิ์ของระบบนี้จะมอบให้ได้แล้ว】

【พูดง่ายๆ ก็คือ หากผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตมรรคาวิถีที่ยิ่งใหญ่ต้องการทะลวงระดับ จำเป็นต้องไปยังแดนบรรพกาล ส่วนท่านหากต้องการทะลวงสู่ขอบเขตที่สูงขึ้น จำเป็นต้องเปิดใช้งานขั้นที่สาม】