บทที่ 28: การสังหารหมู่ครั้งนี้ถูกลิขิตให้จารึกไว้ในประวัติศาสตร์

บทที่ 28: การสังหารหมู่ครั้งนี้ถูกลิขิตให้จารึกไว้ในประวัติศาสตร์

"ดาบเพลิง!" หลินเหยียน วาดดาบออกไป แสงเพลิงพุ่งทะยานกวาดล้างพื้นที่เป็นวงกว้าง ใครก็ตามที่สัมผัสโดนต่างกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา!

เขากระโจนเข้าใส่ฝูงชน เลือดสาดกระจายไปทั่วทุกทิศทาง ด้วยความเร็วเคลื่อนที่ พลังโจมตี และเกราะที่เหนือกว่าทุกคนอย่างสิ้นเชิง การต่อสู้นี้จึงไม่ต่างอะไรกับเสือที่หลุดเข้าไปในฝูงแกะ เขาสังหารหมู่ได้อย่างตามใจชอบ

ตอนนี้ค่าต้านทานกายภาพของเขาสูงถึง 41 แต้ม แม้แต่ยอดฝีมือเลเวล 9 ที่ไม่มีอาวุธระดับสูงก็ไม่สามารถเจาะการป้องกันของเขาได้ พวกเขาทำได้เพียงสร้างความเสียหายคงที่แค่ "1 แต้ม" เท่านั้น!

ภาพตัวเลข -1, -1 ที่ลอยขึ้นบนหัวของหลินเหยียนทำเอาผู้นำกิลด์คนอื่นๆ ถึงกับหน้าถอดสี "เขาทำแบบนั้นได้ยังไงกัน?" กิลด์ใหญ่อย่างกิลด์มังกรเขียวเริ่มตระหนักว่าจักรพรรดิเพลิงนั้นไร้จุดอ่อน แข็งแกร่งจนเกินขีดจำกัดความเข้าใจไปแล้ว

สงครามที่กลายเป็นทุ่งสังหาร

ผู้เล่นจำนวนมากเริ่มบันทึกวิดีโอการต่อสู้ครั้งนี้และอัปโหลดลงโซเชียลมีเดียจนกลายเป็นกระแสไวรัลไปทั่วโลก "พวกเราไม่เชื่อหรอก! วันนี้พวกเราจะใช้จำนวนคนตื๊อแกให้ตาย!" ยอดฝีมือกิลด์หมาป่าขาวที่เพิ่งเกิดใหม่จากจุดวาร์ปต่างรีบวิ่งกลับมาสมทบ พวกเขาตั้งเป้าจะใช้ชีวิตเข้าแลกเพื่อลดเลือดของหลินเหยียนลงให้ได้แม้เพียงหยดเดียว

ศพแล้วศพเล่ากองทับถมกันจนเต็มลานกว้าง เลือดไหลนองราวกับแม่น้ำ! "นี่จักรพรรดิเพลิงเป็นบอสหรือเปล่าวะเนี่ย?" "บ้าเรอะ! เขาน่ากลัวกว่าบอสเป็นหมื่นเท่า! ถ้าเขาเป็นบอสดันเจี้ยน ชาตินี้พวกเราคงไม่มีวันได้ออกจากหมู่บ้านเริ่มต้นแน่!"

หลินเหยียนยังคงสังหารต่อไปอย่างบ้าคลั่ง เลเวลเฉลี่ยของคนที่เข้ามารุมล้อมเขาลดลงจากเลเวล 8-9 เหลือเพียงเลเวล 4-5 เท่านั้น! ในขณะที่สาวๆ หลายคนในเกมต่างเริ่มกลายเป็นแฟนคลับที่ชื่นชมในความดุดันและแข็งแกร่งของเขา

ความโกรธแค้นที่เปลี่ยนเป็นกำไร

นายน้อยพิษ เสียสติไปแล้ว เขาประกาศตั้งค่าหัวว่าใครก็ตามที่เข้าร่วมรุมกินโต๊ะจักรพรรดิเพลิงจะได้เงินรางวัล 10 เหรียญทองต่อการตายหนึ่งครั้ง (ประมาณ 1,000 หยวน) ทำให้มีผู้เล่นหน้ามืดตามัวพุ่งเข้ามาหาความตายเพิ่มขึ้นอีกมหาศาล

แต่สิ่งที่นายน้อยพิษไม่รู้ก็คือ เขากำลังช่วยหลินเหยียน "ฟาร์ม" พลัง! ด้วยคุณสมบัติของ เทวภัณฑ์สูงสุด (Ultimate Divine Artifact):

หลินเหยียนและเสิ่นโย่วเวย (ซึ่งใช้ตราประทับเรียกซอมบี้มาช่วย) สู้รบติดต่อกันตั้งแต่กลางคืนจนถึงรุ่งสาง สังหารจนทุกคนขวัญผวาและไม่กล้าก้าวเข้าใกล้เขาแม้แต่ก้าวเดียว

เงื่อนไขที่ไม่มีการประนีประนอม

เมื่อถึงยามเช้า พ่อบ้านของกิลด์หมาป่าขาวก้าวออกมาด้วยตัวสั่นเทา "จักรพรรดิเพลิง โปรดหยุดมือเถอะ! นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด นายน้อยทำไปเพราะความวู่วาม ตอนนี้ท่านหัวหน้ากิลด์สั่งลงโทษเขาแล้ว และส่งข้ามาเพื่อขอเจรจายุติศึกด้วยเงิน 1,000 เหรียญทอง"

หลินเหยียนหัวเราะลั่นอย่างเย็นชา "พันเหรียญทองงั้นเหรอ? นึกว่าข้าเห็นแก่เงินขนาดนั้นเชียว? ข้าบอกไปแล้วว่า นับจากวันนี้ไป จะไม่มีกิลด์หมาป่าขาวในหมู่บ้านหมิงอีก!"

พ่อบ้านส่ายหัว "นั่นเป็นเงื่อนไขที่รับไม่ได้ ท่านเป็นแค่ผู้เล่นโซโล่ ท่านจะทำให้กิลด์ใหญ่หายไปได้ยังไง? นอกจากท่านจะเฝ้าจุดเกิดตลอด 24 ชั่วโมง ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้เลยที่ท่านจะทำคนเดียว"

หลินเหยียนแสยะยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย "โอ้... งั้นเหรอ? เดี๋ยวก็ได้รู้กัน"