บทที่ 30 โลกที่หนึ่ง: สถาบันชนชั้นสูง 30

แสงสลัวรางปรากฏขึ้นในครรลองสายตา พร้อมกับกลิ่นฉุนของน้ำยาฆ่าเชื้อที่ลอยมาแตะจมูก

แพขนตาเรียวยาวสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่ไป๋เชียนเชียนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น

แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง ยามกวาดตามองห้องสีขาวบริสุทธิ์และผ้าม่านสีฟ้าอ่อน ไม่แน่ใจว่าตนเองอยู่ที่ใด

เมื่อความทรงจำเริ่มหวนคืนและสติสัมปชัญญะแจ่มชัด ไป๋เชียนเชียนก็ระลึกถึงเหตุการณ์รถคว่ำในคืนนั้นได้ทันที

ฉือหลิง... ฉือหลิงอยู่ที่ไหน?

เธอ... ปลอดภัยดีใช่ไหม?

...เนื่องจากถุงลมนิรภัยฝั่งคนขับทำงาน ซูเยว่เฉียวจึงได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยและเป็นคนแรกที่ฟื้นขึ้นมา

ส่วนไป๋เชียนเชียนบาดเจ็บสาหัสและหมดสติไปหลายวันกว่าจะรู้สึกตัว ดังนั้นเมื่อเธอกระชากสายน้ำเกลือออกและเดินโซซัดโซเซเพื่อไปหาซูเยว่เฉียว... ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มในสภาพหนวดเคราเฟิ้ม ดวงตาแดงก่ำ และดูสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด

ชายหนุ่มสวมชุดสูทสีดำสนิท ที่หน้าอกติดดอกไม้สีขาว แผ่กลิ่นอายแห่งความตายราวกับจมดิ่งลงสู่อเวจีแห่งความสิ้นหวัง

ลางสังหรณ์เลวร้ายแล่นปราดเข้ามาในใจ

แต่เธอก็ยังแข็งใจเอ่ยถามออกไป "ฉือหลิงอยู่ที่ไหนคะ?"

"..." ผ่านไปเนิ่นนานราวชั่วกัปชั่วกัลป์ กว่าเสียงสั่นเครือที่พยายามข่มกลั้นอารมณ์จะเล็ดลอดออกมา "...เธอ... เธอ... จากไปแล้ว"

'จากไป' หมายความว่ายังไง?

ใครจากไป?

ซูเยว่เฉียวคงแค่ไม่อยากให้ฉันเจอเธอแน่ๆ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ... เธออดไม่ได้ที่จะเริ่มสะอื้นไห้

ในชั่วพริบตา ราวกับท้องฟ้าได้พังทลายลงมาตรงหน้า

เป็นไปได้อย่างไร? ฉันปกป้องฉือหลิงเอาไว้อย่างดี ตัวฉันเองยังรอดมาได้ แล้วเธอจะเป็นอะไรไปได้อย่างไร? อุบัติเหตุรถยนต์เพียงแค่นั้นจะพรากชีวิตเธอไปง่ายๆ ได้อย่างไรกัน?

...ทางด้านฉีเฟิง เขาได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง

เด็กหนุ่มผมแดงรับฟังปลายสายด้วยแววตาเย็นชา แต่เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย เขาก็ไม่อาจระงับโทสะได้อีกต่อไป "อุบัติเหตุรถยนต์? ฉันแค่สั่งให้พวกแกไปดักรถของซูเยว่เฉียว แล้วพาผู้หญิงคนนั้นมาให้ฉัน! มันจะเกิดอุบัติเหตุได้ยังไง!"

เขาสููดหายใจเข้าลึก "แล้วอุบัติเหตุรุนแรงไหม?" มันไม่น่าจะร้ายแรงขนาดนั้น เขาจ้างมืออาชีพไปจัดการนี่นา

คนปลายสายพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้โทรศัพท์ในมือของเขาร่วงหล่นลงพื้นอย่างไร้การควบคุม

"...คนของเราสองคนบาดเจ็บสาหัส ส่วนผู้หญิงทางฝั่งนั้น... ดูเหมือนจะเสียชีวิตครับ..."

...ผู้หญิงคนนั้น?

ตายแล้ว... สมองของเขาขาวโพลน ความตื่นตระหนกและหวาดกลัวเข้าครอบงำใบหน้าอ่อนเยาว์ของเด็กหนุ่มในทันที

...กู้เหลียนเซินกำลังจัดดอกไม้อยู่ที่บ้าน ใบหน้าอันอ่อนโยนอาบไล้ด้วยแสงแดด ก่อเกิดเป็นภาพบรรยากาศที่เงียบสงบและรื่นรมย์ แว่นตากรอบทองขับเน้นให้เขาดูเป็นผู้ดีมีความรู้

มีคนโทรมาพูดคุยสัพเพเหระกับเขา และระหว่างบทสนทนา จู่ๆ ปลายสายก็เอ่ยถึงเรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์ของซูเยว่เฉียว

"หืม? เกิดขึ้นเมื่อไหร่กันครับ?"

"ดูเหมือนจะเป็นคืนหลังงานปาร์ตี้นั่นแหละ"

มือที่กำลังจัดดอกไม้ชะงักค้าง

เขารีบกำโทรศัพท์แน่น ปลายนิ้วสั่นระริกเล็กน้อย

"แล้วเขา... เป็นอะไรไหม?"

"อ๋อ เขาปลอดภัยดี แต่ดูเหมือนคนในรถเขาจะโชคร้าย..."

"คนที่นั่งไปด้วยชื่ออะไร?" เขาเห็นไป๋เชียนเชียนขึ้นรถคันนั้นไปเหมือนกัน และในวูบหนึ่ง เขากลับมีความหวังอันชั่วร้าย ขอให้คนที่ประสบเคราะห์กรรมนั้นเป็นแฟนสาวของตนเอง

"ดูเหมือนจะชื่อ... ฉือหลิง?" คนปลายสายไม่ได้ไปร่วมงานปาร์ตี้ จึงไม่รู้ว่าฉือหลิงคือใคร และไม่มีเหตุผลต้องโกหก

ท่ามกลางความมึนงง กู้เหลียนเซินราวกับมองเห็นสายตาและรอยยิ้มในวันนั้นปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง

แสงไฟสลัว อ่อนโยน และเจิดจรัส...

ไป๋หนานซานเป็นคนแรกที่ได้รับข่าวร้าย

เพราะน้องสาวของเขาก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน

ในฐานะญาติ เขาจึงรีบรุดไปที่โรงพยาบาลทันที

เขาเห็นซูเยว่เฉียวที่มีเลือดซึมที่หน้าผาก เห็นไป๋เชียนเชียนที่ถูกพันด้วยผ้าก๊อซทั้งตัว และเขายังเห็น... ฉือหลิง... ที่ดูราวกับกำลังนอนหลับใหล

เธอยังคงงดงามเสียจนหมอและพยาบาลต่างพากันยืนนิ่งตะลึงงันจ้องมองเธอตาไม่กะพริบ

เขาเป็นคนแรกที่ได้สติ พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อหมอ "ทำไมไม่ช่วยเธอ?! ช่วยเธอสิ!! พวกคุณยืนบื้อทำอะไรกันอยู่?!"

หมอตั้งสติได้และมองเขาด้วยสายตาเวทนา สายตาที่ทำให้เขาจมดิ่งสู่ความสิ้นหวังและพังทลาย "เราช่วยเธอไม่ได้แล้วครับ เธอหยุดหายใจไปแล้ว"

ท่ามกลางความเป็นจริงอันโหดร้ายและบิดเบี้ยว เขาแว่วเสียงใครบางคนกระซิบแผ่วเบาว่า...

"คนงามมักอาภัพเสียจริง"

(จบโลกที่หนึ่ง)