ตอนที่ 43 บังเอิญกลายเป็นปรมาจารย์ปรุงโอสถ

【ติ๊ง! ได้รับคำสั่ง อัปเกรดระบบเริ่มต้น ใช้เวลาอัปเกรดสิบห้าวัน】

“สิบห้าวันรึ…ไม่นานเท่าไรนัก”

หลี่เซวียนมิได้ใส่ใจนัก อย่างไรเสียก็เพียงสิบห้าวันพอดี ช่วงนี้เขาก็รู้สึกเหนื่อยล้าอยู่แล้ว ถือเป็นโอกาสได้พักผ่อน พร้อมกันนั้นยังเร่งพัฒนาร่างแยกโลหิตได้อีกด้วย

คิดถึงตรงนี้ หลี่เซวียนก็ทิ้งกายลงนอนเกียจคร้าน ท่ามกลางเสียงนกร้องแจ่มใสที่ลอดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง พลันหลับใหลไป

อีกฟากหนึ่ง

ฉินเยว่กับซิ่งเอ๋อร์เดินออกจากสำนักคุ้มภัยไป๋อวิ๋น มุ่งตรงสู่ป่าเขาด้านนอก ตั้งใจจะออกล่า “สัตว์ร้ายกลายพันธุ์” เพื่อสะสมพลังเลือดลมให้ได้มากพอ สำหรับควบแน่น “ลูกแก้วเพลิง”

เมื่อเดินจนพ้นเขตเมืองออกมาแล้ว ฉินเยว่เหลียวซ้ายขวา เห็นไร้ผู้คนจึงเอ่ยถามอย่างร้อนใจว่า

“พี่ซิ่งเอ๋อร์ เจ้าก่อนหน้านี้ทำท่าจะพูด แต่ก็หยุดไว้ เรื่องใดกันแน่ หรือว่ามีเรื่องเกี่ยวกับท่านอาจารย์?”

ซิ่งเอ๋อร์สบตานางครั้งหนึ่ง ใจลังเลว่าควรเปิดเผยหรือไม่

“พี่ซิ่งเอ๋อร์ เรื่องนั้นเกี่ยวกับท่านอาจารย์จริง ๆ หรือ?” ฉินเยว่ซักถามอีกครั้ง ความกังวลในใจพลันทวีหนัก

“ใช่แล้ว ข้าเดิมทีไม่อยากพูดหรอก ที่จริงท่านอาจารย์เพิ่งถ่ายทอด【คัมภีร์เงาโลหิต】ให้แก่ข้า ถือว่าเป็นบุญคุณใหญ่ ข้าจะมาพูดเรื่องนี้…ก็เกรงว่าหากท่านล่วงรู้ จะต้องเสียใจ” ซิ่งเอ๋อร์ทอดถอนใจเบา ๆ

“เสียใจงั้นหรือ? เรื่องอะไรกันแน่ พี่รีบเล่ามาเถิด ข้ากำลังจะเป็นบ้าอยู่แล้ว” ฉินเยว่ร้อนรนแทบขาดใจ

“เจ้าอย่าได้กังวลไป ท่านอาจารย์มิได้มีอันตรายใด เพียงแต่…เป็นเรื่องรากวิญญาณของท่าน”

“รากวิญญาณ?” ฉินเยว่เลิกคิ้วงุนงง

“ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ข้าลอบตรวจสอบ ท่านอาจารย์…หาได้มีรากวิญญาณไม่ นั่นหมายความว่า—ท่านอาจารย์ไม่มีวันกลายเป็นผู้ฝึกเซียนได้เลย อายุขัยก็จะเหมือนสามัญชนทั่วไป อาจอีกไม่เกินร้อยปีก็ต้องลาจากพวกเราไป”

ซิ่งเอ๋อร์กล่าวความจริงโดยไม่ปิดบัง แววตายังสะท้อนแววเวทนาในชะตาของหลี่เซวียน

คำพูดนั้นประหนึ่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ฉินเยว่หน้าซีดเผือด รีบถามด้วยเสียงสั่นเครือ

“จริงหรือ…จริงหรือว่าท่านอาจารย์ไม่มีรากวิญญาณเลย?”

“จริงแน่นอน ทว่า…ท่านอาจารย์หาได้ด้อยไปเสียทั้งหมดนะ เขามีทั้งปัญญาเฉียบคม ความสามารถสอดส่องลึกล้ำ แม่นยำดุจเทพนักธนู ซ้ำยังเป็นปรมาจารย์ผนึกโลหิต ยอมสละสิ่งดีแก่ศิษย์ ไม่หวงวิชาใด ๆ

พูดได้ว่าในด้านสติปัญญา ต่อให้ผู้ฝึกเซียนเช่นข้า ก็ยังด้อยกว่าท่านอาจารย์ เพียงแต่ว่า—เมื่อไร้รากวิญญาณ ก็ไม่อาจเดินบนเส้นทางเซียนได้ อายุยืนยาวก็ไม่มี วันหนึ่งก็ต้องกลายเป็นผืนดินเหลือง”

ซิ่งเอ๋อร์พูดด้วยเสียงแผ่ว แววตาก็เต็มไปด้วยความเวทนา

“ไม่นะ…เช่นนี้มิได้เด็ดขาด! ข้าไม่อาจยอมให้ท่านอาจารย์ตายจากไปได้! จะต้องมีวิธีช่วยแน่ ๆ พี่ซิ่งเอ๋อร์ บอกข้ามาเถิดว่าจะช่วยได้อย่างไร!” ฉินเยว่ตะโกนด้วยแววตาแดงฉาน

“วิธีมิใช่ว่าไม่มี หากแต่ยากยิ่งนัก…โลกนี้ยังมีสมบัติล้ำค่าหายาก หากได้มาให้ท่านอาจารย์กลืนกิน ก็จะก่อเกิดรากวิญญาณขึ้นได้” ซิ่งเอ๋อร์ตอบเสียงหนักแน่น

“จริงหรือ! เช่นนั้นข้าจะต้องหาสมบัตินั้นให้ได้ จะต้องช่วยท่านอาจารย์ให้ได้!” ฉินเยว่กำหมัดเล็กแน่น กล่าวอย่างมุ่งมั่น

“ช่างมีใจนัก หากเจ้ากลายเป็นผู้แข็งแกร่งพอ โอกาสย่อมหามีไม่ยาก ข้าก็จะอยู่ข้างกายคอยช่วยเจ้า”

“ขอบคุณพี่ซิ่งเอ๋อร์!”

ฉินเยว่ดวงตาสุกสว่างเต็มไปด้วยความตั้งใจ เพียงปรารถนาจะรีบแข็งแกร่งขึ้นโดยไว เพื่อหาสมบัติมอบแด่หลี่เซวียน

“ไปเถิด เร่งออกล่า สัตว์ร้ายกลายพันธุ์ สะสมพลังเลือดลมให้มาก ๆ เจ้าจะได้เร่งพัฒนาไวขึ้น” ซิ่งเอ๋อร์ยิ้มบาง

“เจ้าค่ะ!”

สองสาวกำดาบแน่น ก้าวเท้าสู่ผืนป่า ล่าอสูรโลหิตต่อไป

…

กาลเวลาผ่านไป สิบห้าวันพลันล่วงพ้น

ในช่วงนี้ นครไป๋อวิ๋นสงบสุขเป็นพิเศษ มิได้เกิดเหตุใหญ่ใด ๆ

ทุ่งหมอกประหลาดนอกเมืองยังคงถูกผนึกไว้แน่นหนา โดยปรมาจารย์ผนึกโลหิตทั้งหลาย รอเพียงยอดฝีมือจากเขตใหญ่มาถึงเท่านั้น

ส่วนหลี่เซวียนเอง ในสิบห้าวันนี้ เขาสร้างร่างแยกโลหิตเพิ่มขึ้นมากมาย จนจำนวนทะลุห้าพันตน แผ่กระจายทั่วระยะพันลี้รอบนครไป๋อวิ๋น

ในช่วงนี้ยังเกิดเหตุเล็กน้อย—พวกเผ่าหนูโลหิตได้ยกมาถึงนคร ค้นหาปรมาจารย์ผนึกโลหิตที่กดข่มหมอกขาวอยู่ แต่สุดท้ายก็ไร้ผล

ที่เหลือก็สงบสุข มีเพียงซ่งเสี่ยวเหม่ยที่เพียงสิบกว่าวันก็ทะยานขึ้นอีกสองขั้น บัดนี้ถึงฝึกกายชั้นหกแล้ว

จนกระทั่ง—

【ติ๊ง! ระบบอัปเกรดสำเร็จ เปิดใช้งานฟังก์ชันเสริม แก้ไขข้อบกพร่อง เปิดใช้งานแผงข้อมูลผู้ฝึกเซียน】

【ติ๊ง! ศิษย์ของท่าน ซ่งเสี่ยวเหม่ย เลื่อนขั้นสองระดับ รางวัลซ้อนทับ มอบแก่ท่าน: ปรมาจารย์นักปรุงโอสถโลหิต】

【ติ๊ง! ศิษย์ของท่าน ฉินเยว่ ก้าวถึงฝึกกายชั้นหก รางวัลมอบแก่ท่าน: รากวิญญาณสายฟ้า ระดับกลาง เพิ่มหนึ่งขั้น】

ติ๊ง!

【ชื่อ】: หลี่เซวียน

【กายา】: ฝึกกายชั้นเก้า

【รากวิญญาณ】: รากวิญญาณสายฟ้า ระดับกลาง

【พรสวรรค์】: สัญชาตญาณต่อสู้, ฟื้นฟูรวดเร็ว, มุมมองพระเจ้า, เซียนกระบี่, ร่างแยกโลหิต, พลังเทพกำเนิด, การหยั่งรู้, ตาเหยี่ยว

【ความสามารถ】: ปรมาจารย์นักปรุงโอสถโลหิต, ปรมาจารย์ผนึกโลหิต, กระบี่ดวงดาว, เทพนักธนู, ก้าวเมฆา, เคล็ดปรุงอาหารเทพ, เคล็ดวาดภาพเทพ

【ศิษย์】: ฉินเยว่, ลู่ฉางเซิง, ซ่งเสี่ยวเหม่ย

“ปรมาจารย์นักปรุงโอสถโลหิตรึ? ซ้ำยังรากวิญญาณสายฟ้าเปลี่ยนจากระดับต่ำขึ้นเป็นระดับกลาง…เป็นรางวัลจากฉินเยว่จริง ๆ”

หลี่เซวียนพึมพำกับตนเอง พลันคลื่นความรู้นับไม่ถ้วนก็ถาโถมเข้าสู่สมอง ทั้งหมดล้วนเป็นศาสตร์ปรุงโอสถลึกซึ้ง—การปรุงโอสถ การควบคุมไฟ การเลือกวัตถุดิบ

โอสถเหล่านี้ล้วนเสริมสร้างกำลังของผู้ฝึกกายได้ทั้งสิ้น ซึ่งเป็นสิ่งที่บรรดานักยุทธ์ต่างแสวงหา

“คิดไม่ถึงเลยว่าข้าจะกลายเป็นนักปรุงโอสถได้ วันก่อนยังต้องควักเงินซื้อโอสถกินเอง บัดนี้สามารถปรุงด้วยมือตนเอง ไม่ต้องกังวลอีกแล้ว”

หลี่เซวียนยิ้มบางในใจ รู้สึกชะตาเบิกบาน

“รากวิญญาณสายฟ้าระดับกลางก็ดีไม่น้อย เดิมทีข้าได้รับเพียงระดับต่ำ ตอนนี้พุ่งขึ้นมาอีกขั้น เช่นนี้ก็แปลว่า…แม้แต่รากวิญญาณก็ยังแบ่งลำดับ”

ตรวจสอบย้อนหลัง เขาก็พบว่าตอนแรกเป็นรากวิญญาณสายฟ้าระดับต่ำจริง ๆ บัดนี้จึงแน่ชัดว่ารากวิญญาณก็มีขั้นตอนแบ่งชั้นเช่นกัน

“ช่างยอดเยี่ยม…เช่นนี้ข้าเองก็พอจะเดินบนเส้นทางเซียนได้แล้ว!”

หัวใจเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น แต่ก็ยังมิได้รีบร้อน เพราะเส้นทางฝึกเซียนในโลกนี้ แตกต่างจากที่เคยรู้จักในชาติปางก่อน

ในโลกเดิม ผู้ฝึกเซียนขั้นต้นต้องใช้เวลาเป็นเดือนเป็นปีจึงจะก้าวหนึ่งขั้น แต่ที่นี่—ตราบใดก้าวถึงขั้นปรมาจารย์ฝึกกาย ก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงทั้งร่างดุจปาฏิหาริย์ คล้ายหลอมใหม่ทั้งกายา แล้วจึงเข้าสู่เส้นทางเซียน ความเร็วก็จะพุ่งขึ้นกว่าห้าเท่า!

วิธีการเช่นนี้ราวกับเส้นทางที่ถูกขัดเกลา ปรับปรุงมาอย่างสมบูรณ์แบบ…

…

(จบตอน)