ตอนที่ 18 – หญิงสาวร่างสูงซิ่งเอ๋อร์

“ดี เช่นนั้นก็ตกลง ข้าจะไปส่งตำรับโอสถก่อน”

ลู่ฉางเซิงเอ่ยจบ ก็รีบวิ่งตรงไปยังห้องของหลี่เซวียนด้วยความตื่นเต้นร้อนใจ จะมอบตำรับโอสถให้โดยเร็ว

การที่ได้รับวิชากระบี่ดวงดาวอันล้ำค่า สิ่งเดียวที่เขาจะตอบแทนได้เวลานี้ก็คือตำรับโอสถนี้เอง และเขายังสาบานในใจว่า หากอนาคตได้สิ่งล้ำค่าใดอีก จะต้องมอบแด่อาจารย์อย่างแน่นอน

เมื่อมาถึงหน้าห้อง เขาเคาะประตูเบา ๆ ได้รับอนุญาตแล้วจึงก้าวเข้าไปข้างใน ก่อนอ้างเหตุผลหนึ่งเพื่อส่งตำรับโอสถให้อาจารย์

ครั้นเห็นรอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าของหลี่เซวียน หัวใจลู่ฉางเซิงก็พลันเต็มไปด้วยความสุข รีบกลับไปห้องตนด้วยความปลื้มปิติ

ต่อจากนี้คือการอาบโอสถ เขาเฝ้ารอคอยอยากให้ตนบรรลุฝึกกายชั้นสองโดยไว จึงรีบจัดการทุกสิ่งอย่างแล้วลงแช่อยู่ในโอสถทันที

…

ในห้องของหลี่เซวียน

หลี่เซวียนยกตำรับโอสถขึ้นมาดู สีหน้าเต็มไปด้วยความพึงใจ

ความจริงเขาได้จดจำตำรับนี้ไปนานแล้ว แต่สิ่งที่เขาปรารถนาคือท่าทีของศิษย์ต่างหาก และครั้งนี้ก็ทำให้เขายิ่งพอใจนัก

เขาเก็บตำรับลง ยกตาปิดเพื่อจัดระเบียบความรู้ในสมอง พร้อมกันนั้นยังตรวจสอบร่างแยกโลหิตร้อยตนของตน

“ข้อมูลมากเกินไปนัก…เปลี่ยนกฎเสียจะดีกว่า”

เขาสั่งให้ร่างแยกโลหิตส่งกลับมาเพียงข้อมูลเกี่ยวกับวิชา ศิลายุทธ์ และข่าวสารสำคัญ ส่วนเรื่องเล็กน้อยอื่น ๆ ไม่ต้องรายงานกลับมา

เพียงเปลี่ยนเท่านี้ ความวุ่นวายในสมองก็พลันลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ทำให้โล่งใจขึ้นมาก

“เช่นนี้ค่อยสงบหน่อย”

เขาพยักหน้าเบา ๆ ไม่นานก็ลุกออกจากห้อง ไปที่หน้าโรงเตี๊ยม รับห่อสมุนไพรหลายห่อจากร่างแยกโลหิตมา

นั่นคือสมุนไพรสำหรับอาบโอสถ ที่เขาตั้งใจเตรียมไว้ให้ฉินเยว่โดยเฉพาะ เพื่อช่วยให้นางเร่งบรรลุขึ้นไปอีกขั้น

เขาสั่งให้เด็กใช้ยกถังน้ำใหญ่มาไว้ในห้อง แล้วเทสมุนไพรทั้งหมดลงไปในนั้น ใช้มือกวนน้ำเพื่อตรวจสอบพลังยา ก่อนจะเข้าใจทันทีว่ามันช่วยเสริมการฝึกกายขั้นต้นได้อย่างดี

น่าเสียดายที่ยานี้ใช้ได้เพียงผู้ฝึกกายชั้นหนึ่งถึงห้า สำหรับเขาที่ก้าวถึงชั้นเจ็ดแล้วจึงไร้ประโยชน์ มีแต่ศิษย์น้อยเท่านั้นที่จะได้รับผลดี

สายตาหลี่เซวียนทอดมองฉินเยว่ที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ในห้องอย่างเอ็นดู

“เยว่เอ๋อร์ นี่คือโอสถอาบร่างกาย เจ้าลงไปแช่หนึ่งชั่วยาม ย่อมมีผลดีต่อการฝึกกาย”

“เจ้าค่ะ ศิษย์จะทำตาม” เด็กน้อยพยักหน้ารับตาใส แววตางดงามเต็มไปด้วยความเชื่อฟัง

หลี่เซวียนจึงกางฉากบัง ตั้งใจตรวจสอบให้แน่ใจว่าประตูหน้าต่างปิดสนิทแล้ว จึงกลับไปนั่งบำเพ็ญต่อบนเตียง

วันพรุ่งนี้พวกเขาจะต้องออกเดินทางกลับเมืองไป๋อวิ๋น ดังนั้นเวลาที่เหลือจำเป็นต้องใช้ฝึกฝนให้เต็มที่ เขาจึงเร่งปรับลมปราณและโลหิต หวังให้ก้าวสู่ฝึกกายชั้นแปดโดยเร็ว

…

หนึ่งชั่วยามผ่านไป เสียงแจ้งเตือนกังวานดังขึ้นในสมอง

【ติ๊ง! ศิษย์ของท่าน ลู่ฉางเซิง สำเร็จบรรลุฝึกกายชั้นสอง รางวัล: วิชาปรุงอาหารขั้นเทพ】

พลันภาพความทรงจำมากมายไหลหลั่งเข้าสู่จิต เขากลายเป็นพ่อครัวผู้ยิ่งใหญ่ในชั่วพริบตา

“ถึงกับเป็นพ่อครัวขั้นเทพเลยหรือ”

หลี่เซวียนอดหัวเราะไม่ได้ ชาติก่อนเขาก็ทำอาหารเป็นอยู่บ้าง คราวนี้กลับได้รับความรู้สูงสุดด้านนี้เสริมมาอีก

เขาส่ายหน้ายิ้ม “จะเป็นอะไรก็ช่าง อย่างน้อยก็ดีกว่าไร้ประโยชน์”

เขาลอบเหลือบมองฉากกั้น ได้ยินเสียงน้ำสาดกระเซ็นในถังอาบโอสถ รู้ชัดว่าศิษย์น้อยกำลังอาบอย่างตั้งใจ

“เวลานางน่าจะใช้โอสถห้าครั้ง ก็น่าจะพอผลักดันไปถึงฝึกกายชั้นสี่ได้ ภายในห้าวัน…เร็วมากนัก”

เขาอดเปรียบเทียบไม่ได้ เหล่ามือคุ้มภัยของสำนักคุ้มภัยไป๋อวิ๋น บางคนฝึกสิบปียังไม่ก้าวถึงฝึกกายชั้นสี่ แต่ศิษย์น้อยของเขากลับใช้เวลาไม่กี่วันเท่านั้น

“หืม?”

พลันสายตาของเขาเหลือบไปทางหลังคาโรงเตี๊ยมด้านทิศตะวันออก เห็นหญิงสาวร่างสูงโปร่งผู้หนึ่งยืนอยู่ที่นั่น กำลังจับจ้องมาที่ห้องของเขาอย่างเงียบเชียบ

นางผิวขาวเนียน รูปร่างโค้งเว้าได้สัดส่วน สวมชุดกระชับร่าง ยิ่งขับให้ดูสง่างาม ผมดำยาวสลวยปลิวสยายลงมาตามแผ่นหลัง งดงามดุจภาพวาด

แต่สายตาของหลี่เซวียนกลับจริงจังนัก เพราะเบื้องหน้าของเขาปรากฏข้อความใหม่

【ซิ่งเอ๋อร์: ผู้พิทักษ์ของฉินเยว่ในช่วงแรก ภายหลังจะกลายเป็นสาวใช้ของนาง ผู้ครอบครองคัมภีร์กระบี่โบราณ หนึ่งในสี่ธรรมการแห่งสมาคมกอบกู้โลก เจ้าของหอว่านเป่าหลัว มิอาจรับเป็นศิษย์】

“ผู้พิทักษ์ของฉินเยว่โผล่มาแล้วหรือ ก็ดี มีคนคุ้มครองนางเพิ่ม ย่อมปลอดภัยขึ้น แต่การที่ผู้พิทักษ์ปรากฏตัว โลกใบนี้คงจะค่อย ๆ ดิ่งสู่ความวุ่นวาย”

เขาเดิมตั้งใจจะค่อย ๆ สั่งสมกำลัง แต่เห็นทีจะรอไม่ได้อีกแล้ว จึงต้องเร่งสร้างร่างแยกโลหิตเพิ่มขึ้น

…

“ท่านอาจารย์ ข้าอาบเสร็จแล้วเจ้าค่ะ”

เสียงฉินเยว่อ่อนใสดังขึ้นพร้อมกับก้าวออกมาในชุดบางเบา ใบหน้าขาวสะอาดพร่างพราวด้วยหยดน้ำ ตรงแก้มซ้ายที่มีปานกำเนิดก็ดูเลือนจางลงไปอีก

“ข้าออกไปข้างนอกสักครู่ เจ้าฝึกต่อไปเถิด พรุ่งนี้เราจะกลับบ้านกันแล้ว” หลี่เซวียนยิ้มบางเอ่ย

“เจ้าค่ะ”

นางพยักหน้าตาใสว่าง่าย

เขามองนางด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันกายเดินออกจากโรงเตี๊ยมไปยังเรือนเล็กของร่างแยกโลหิต

…

เมื่อเขาออกไปแล้ว ร่างของซิ่งเอ๋อร์พลันก้าวเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ

“เจ้าเป็นใคร?”

การปรากฏกายกะทันหันทำให้ฉินเยว่ตกใจรีบคว้าดาบออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

“อย่ากลัวไป ข้ามิได้มีเจตนาร้าย ข้าเป็นผู้พิทักษ์ของเจ้า มีหน้าที่ปกป้องความปลอดภัย และช่วยเหลือเจ้าเพื่อกอบกู้โลกใบนี้” เสียงของซิ่งเอ๋อร์อ่อนโยนแต่หนักแน่น

“ปกป้องข้า? กอบกู้โลก?” ฉินเยว่ยังคงจ้องมองอย่างไม่ไว้ใจ

“โลกนี้กำลังสั่นคลอน ความวุ่นวายกำลังก่อตัว สิ่งมีชีวิตถูกมลทินกลืนกินเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่มนุษย์เองก็ไม่อาจรอดพ้น ถึงขั้นนักยุทธ์เองก็มีสิทธิ์กลายเป็นสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ได้ เช่นอาจารย์ของเจ้าก็เป็นไปได้เช่นกัน”

“อะไรนะ?!!”

หัวใจฉินเยว่สั่นสะท้าน นางไม่อาจยอมให้เรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้นกับอาจารย์ได้ รีบค้านเสียงดัง “อาจารย์ข้าแข็งแกร่งปานนั้น จะกลายเป็นสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ได้อย่างไรกัน เจ้าโกหก!”

“ข้ามิได้โกหก อนาคตเจ้าจะเติบใหญ่เป็นยอดคน ส่วนอาจารย์เจ้าจะยังคงอยู่แค่เพียงนักยุทธ์ธรรมดา ไร้พลังต่อต้านกระแสพิษมลทิน ถึงวันนั้น เจ้าจะเป็นผู้เดียวที่ช่วยอาจารย์ได้ หากเจ้ากล้าที่จะรับภาระกอบกู้โลกไว้”

“ข้าต้องการปกป้องอาจารย์แน่นอน แต่…อาจารย์ข้าจริง ๆ จะอ่อนแอกว่าข้ารึ?” ฉินเยว่ยังไม่กล้าเชื่อสนิทใจ

“แน่นอน เจ้ากับอาจารย์มิใช่ระดับเดียวกัน ยกตัวอย่างง่าย ๆ—คัมภีร์กระบี่โบราณที่หอว่านเป่าหลัวถูกเก็บไว้หลายปี ไม่มีผู้ใดเข้าใจได้ แต่เมื่อเจ้ากับอาจารย์ไปถึง เจ้ากลับเข้าสู่ภาวะบรรลุทันที ข้าซึ่งอยู่ที่มุมห้องก็เห็นเหตุการณ์นั้นด้วยตาตนเอง”

ซิ่งเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นใจ นางเฝ้ารอเวลานี้มานาน เพื่อยืนยันว่าเด็กสาวผู้นี้คือผู้มีชะตาฟ้าโดยแท้

(จบตอน)