บทที่ 155 การล้างแค้นเริ่มต้นขึ้น

เมื่อได้ยินว่าเฉินเฟิงได้เจอกับลีเจียเสิ่งในคืนนี้ ลีเยว่หยุน ก็ตกอยู่ในความเงียบ

"ท่านบอกว่า ถ้าว่างก็ให้กลับไปบ้านบ้าง"

"ค่ะ" ลีเยว่หยุน พยักหน้าเบาๆ

เกี่ยวกับเรื่องของพ่อลูกคู่นี้ เฉินเฟิงถือว่าเป็นคนนอกครึ่งตัว จึงไม่สะดวกที่จะเข้าไปก้าวก่ายมากนัก ทว่าท่าทีของลีเจียเสิ่งที่เจอเมื่อคืนกลับทำให้เขาประหลาดใจอยู่บ้าง ลีเจียเสิ่งดูชราลงกว่าแต่ก่อน และความเฉียบคมในน้ำเสียงก็ลดน้อยลงไป คาดว่าท่านคงเริ่มคิดตกบ้างแล้ว อย่างไรเสียก็เป็นพ่อลูกกันแท้ๆ ตัดอย่างไรก็ไม่ขาด เมื่อความจริงมันเกิดขึ้นแล้ว ท่านก็ได้แต่ต้องเผชิญหน้ากับมัน

ส่วนเรื่องที่เจอหลิวจินสงและลีเจ๋อจวี้ เฉินเฟิงไม่ได้เล่าให้ ลีเยว่หยุน ฟัง เพราะไม่อยากให้เธอต้องกังวล ทั้งคู่เอนกายอิงแอบกันบนโซฟาโดยไม่มีคำพูดใดๆ เฉินเฟิงวางมือลงบนท้องของเธอ ในวินาทีนี้ ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกได้พิงอาศัยกันอย่างใกล้ชิด

เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่เฉินเฟิงมาถึงบริษัท ข่าวร้ายก็พุ่งเข้าใส่ทันที เหล่าซัพพลายเออร์หลายเจ้าที่เคยไปเจรจากับ ลีเยว่หยุน ไว้ ต่างพร้อมใจกันโทรมาในช่วงเช้าเพื่อขอยกเลิกการเป็นพันธมิตร ไม่ต้องสงสัยเลยว่าลีเจ๋อจวี้คงสืบจนรู้ที่ตั้งบริษัทของเขาและกดดันคู่ค้าเหล่านั้น ในฮ่องกง... ใครๆ ต่างก็ต้องเกรงใจตระกูลลีกันทั้งนั้น

โชคดีที่ออเดอร์จากฟงหย่วนเทรดดิ้งงวดก่อนมีปริมาณมหาศาล มูลค่าสินค้ากว่า 30 ล้าน กำไร 5 ล้านกว่า เงินก้อนนี้ทำให้ความกดดันในเดือนนี้ไม่หนักหนานัก เขายังพอมีเวลาหาทางหนีทีไล่ ขณะที่เฉินเฟิงกำลังจะติดต่อหาผู้ผลิตรายอื่น กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็เดินดุ่มเข้ามาในออฟฟิศ นำโดยชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนถามเสียงแข็ง "ใครเป็นเจ้าของที่นี่?"

"ผมเองครับ มีอะไรหรือเปล่า?" เฉินเฟิงลุกขึ้นจากที่นั่ง

"คุณเป็นเจ้าของสินะ" ชายคนนั้นหยิบเอกสารฉบับหนึ่งยื่นให้เฉินเฟิง "ที่นี่ไม่ให้พวกคุณเช่าต่อแล้ว เราจำกัดเวลาให้พวกคุณย้ายออกภายในวันนี้"

"ทำไมล่ะคะ? พวกเราเซ็นสัญญากันแล้วนะ" เสี่ยวฮุ่ย เสมียนสาวที่เฉินเฟิงเพิ่งรับเข้ามาทำงานเมื่อสองวันก่อนถามขึ้นด้วยความสงสัย

"ไม่ต้องถามว่าทำไม เอาเป็นว่าย้ายออกไปวันนี้ ส่วนค่าปรับผิดสัญญา 3 เท่าตามสัญญา เราจะคืนให้ทั้งหมด" ชายคนนั้นตอบด้วยน้ำเสียงกักขฬะ

"คุณชื่ออะไรคะ ฉันจะคอมเพลนคุณ!" เสี่ยวฮุ่ยเถียงกลับด้วยความโมโห

"ช่างเถอะ" เฉินเฟิงรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น

แน่นอนว่าเป็นฝีมือของลีเจ๋อจวี้ที่ลงมืออย่างเหี้ยมเกลียด หมายจะขับไล่ไสส่งเขาให้จนมุม เฉินเฟิงบอกชายคนนั้นอย่างสงบว่า "พวกเราจะย้ายออกวันนี้ครับ"

"บอสคะ..." เสี่ยวฮุ่ยพรรณนาด้วยความตกใจ เฉินเฟิงเพียงแค่ยิ้มให้เธอเบาๆ

เมื่อคนเหล่านั้นจากไป เฉินเฟิงเรียกพนักงานทุกคนมาประชุมสั้นๆ "ช่วงนี้ผมมีปัญหาเล็กน้อย ไปล่วงเกินผู้มีอิทธิพลเข้า คนพวกนั้นเลยตามมาไล่ที่ คาดว่าธุรกิจของบริษัทในเดือนนี้อาจจะยังไม่เข้าที่เข้าทาง พวกคุณกลับไปพักผ่อนก่อนหนึ่งเดือน ผมจะจ่ายค่าจ้างให้ตามปกติ ส่วนใครที่ไม่อยากทำต่อแล้ว ผมจะจ่ายเงินชดเชยให้เพิ่มอีกหนึ่งเดือนเป็นค่าเลิกจ้าง เพราะผมเข้าใจว่าทุกคนอยากได้งานที่มั่นคงและยาวนาน แต่เพิ่งเริ่มทำได้ไม่กี่วันก็เกิดเรื่องแบบนี้ ผมต้องขอโทษจริงๆ ครับ"

เฉินเฟิงมองพนักงาน เห็นได้ชัดว่าขวัญกำลังใจของทุกคนดิ่งวูบลง พนักงานช่วยเฉินเฟิงเก็บของ สองชั่วโมงต่อมาของบางส่วนก็ถูกขนขึ้นรถของเขา ส่วนที่เหลือที่ขนไปไม่ได้เขาก็ตัดสินใจทิ้งไปเลย เมื่อปิดประตูรถ เฉินเฟิงบอกกับพนักงานทั้ง 3 คนว่า "ขอบคุณมากครับ หวังว่าอีกหนึ่งเดือนผมจะเชิญพวกคุณกลับมาทำงานได้อีกนะ"

"บอสคะ ฉันจะรอโทรศัพท์นะ!" เสี่ยวฮุ่ยทำท่าโทรศัพท์บอกเขา เธอเป็นพนักงานคนแรกที่เฉินเฟิงรับเข้ามาเอง ครอบครัวหกคนอาศัยอยู่ในแฟลตการเคหะ เธอเรียนภาคค่ำจนจบและมาสมัครงานที่นี่ แม้วุฒิไม่สูงแต่เธอหัวไวและมีน้ำใจนักเลง เมื่อครู่ที่เธอออกหน้าเถียงแทนเขา ทำให้เฉินเฟิงรู้สึกประทับใจในตัวเธอไม่น้อย

ส่วนอีกสองคนซึ่งเป็นฝ่ายบัญชีและการเงินที่จบปริญญาตรีมา เฉินเฟิงสัมผัสได้ว่าพวกเขาคงไม่กลับมาอีกแล้ว แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ... นี่แหละคือโลกของการทำงาน "นกที่ฉลาดมักเลือกเกาะกิ่งไม้ที่มั่นคง" ในสายตาพวกเขา ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ดีนัก

เฉินเฟิงก้าวขึ้นรถ ตั้งใจจะจุดบุหรี่สักมวนก่อนขับกลับ ทันใดนั้นโทรศัพท์เครื่องใหญ่ก็ดังขึ้น

"ฮัลโหล"

"ทางคุณเกิดเรื่องแล้วใช่ไหม?" ปลายสายคือเสียงของ ลีเยว่หยุน

เฉินเฟิงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนถามว่า "คุณรู้ได้ยังไง?"

"เมื่อกี้มีกลุ่มคนมาเคาะประตู บอกให้พวกเราย้ายออกไป ฉันเลยคิดว่าทางคุณก็น่าจะโดนเหมือนกัน" เสียงของเธอยังคงดูนิ่งสงบ

เฉินเฟิงไหวไหล่พลางตอบ "ทางนิติอาคารออฟฟิศก็เพิ่งมาไล่เหมือนกันครับ บอกไม่ให้เช่าแล้ว ให้ย้ายออกวันนี้เลย ผมเพิ่งเก็บของเสร็จเนี่ย"

"ลีเจ๋อจวี้คงรู้แล้วว่าเรากลับมา"

"เมื่อคืนผมเจอเขาครับ" เฉินเฟิงยอมสารภาพความจริงในที่สุด

"กลับมาคุยกันที่บ้านเถอะค่ะ"

เมื่อเฉินเฟิงกลับถึงบ้าน เห็น ลีเยว่หยุน และป้าหวังกำลังช่วยกันเก็บของ เธอวางมือจากงานและบอกเขาอย่างสงบว่า "ดูท่าคุณจะเหนื่อยมากนะ ดื่มน้ำก่อนสิคะ"

"ขอโทษนะ ที่ทำให้พวกคุณต้องลำบาก" เฉินเฟิงรู้สึกผิดต่อเธอจากใจจริง

"คนครอบครัวเดียวกัน พูดเรื่องนี้ทำไมคะ" เธอยิ้มตอบ ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย

จังหวะนั้น โทรศัพท์ของเฉินเฟิงดังขึ้นอีกครั้ง เขาเกรงว่าจะเป็นข่าวร้ายจึงบอก ลีเยว่หยุน ว่าขอไปรับสายที่ระเบียง ปลายสายคือเสียงของผู้ชายคนหนึ่ง

"เฉินเฟิงสินะ ของขวัญที่ส่งไปให้ในวันนี้... ไม่ทราบว่าถูกใจหรือเปล่า?"

"ลีเจ๋อจวี้?" เฉินเฟิงจำเสียงได้แม่น

"ใช่ ฉันเอง" ปลายสายตอบอย่างลำพอง "เธอน่าจะกบดานเป็นเจ้าป่าอยู่ที่แผ่นดินใหญ่ก็ดีอยู่แล้ว จะรนหาที่มาฮ่องกงทำไม? เธอไม่รู้หรือไงว่าฮ่องกงเป็นของตระกูลลี? ที่นี่... ตระกูลลีสั่งให้เธออยู่ เธอก็อยู่ สั่งให้เธอตาย เธอก็ต้องตาย"

"ตระกูลลีของคุณนี่มันยิ่งใหญ่จริงๆ นะครับ...โคตรเจ๋งเลยจริงๆ แต่ทำไมครอบครัวคุณเจ๋งขนาดนี้ ลีเยว่หยุน ถึงเลือกผมแทนที่จะเลือกคุณล่ะ?"

"แก...!" ลีเจ๋อจวี้ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที

เฉินเฟิงหัวเราะ เรื่องการด่าทอเขาไม่เคยกลัวใครอยู่แล้ว

"อ้อ จริงด้วย พวกเรากำลังจะแต่งงานกัน วันที่จัดงานเลี้ยงคุณต้องมาให้ได้นะ ผมจะเตรียมโต๊ะ 'แฟนเก่า' ไว้ให้โดยเฉพาะ แล้วจะเชิญนักข่าวจากนิตยสารซุบซิบมาสัมภาษณ์คุณในฐานะ 'ผู้พ่ายแพ้ในสมรภูมิรัก' ด้วยดีไหม?"

เฉินเฟิงจงใจเน้นคำว่า "ผู้พ่ายแพ้" อย่างหนักแน่นและเชื่องช้า

"แก... แกคอยดูเถอะ!" ลีเจ๋อจวี้โกรธจนแทบกระอักเลือดและกดวางสายไปทันที

เฉินเฟิงแค่นเสียงเย็นในลำคอ จะคอยดูก็ได้... ข้าที่เป็นผู้ข้ามภพกลับมาเกิดใหม่ จะต้องมากลัวพวกปลวกสังคมอย่างพวกแกงั้นเหรอ? ตอนนี้เขาก็เริ่มมีอารมณ์โมโหขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว สายโทรศัพท์นี้ถือเป็นการประกาศศึกกับลีเจ๋อจวี้อย่างเต็มรูปแบบ!