บทที่ 425 ไปเรียกเดฮาร์ตมาหาฉันเดี๋ยวนี้

บทที่ 425 ไปเรียกเดฮาร์ตมาหาฉันเดี๋ยวนี้

หลังจากคนกลุ่มนั้นลงจากรถ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองกลุ่มก็ใกล้กันมาก

เมื่อทุกคนเห็นกลุ่มคนจากแดนโสมเหล่านั้น อีกฝ่ายก็มองเห็นทีมงานและแขกรับเชิญเช่นกัน สีหน้าเปื้อนยิ้มของพวกเขาก็พลันบูดบึ้งลงทันตา

ในบรรดาห้าคนนั้น คนที่เดินนำหน้าสุดไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหญิงสาวที่เคยอ้างตัวว่าเป็นเน็ตไอดอลในวันนั้นนั่นเอง

หญิงสาวกวาดสายตามองสำรวจทีมงานตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "อะไรกัน? ไม่ใช่ว่าเป็นวีไอพีของริทซ์-คาร์ลตันหรอกเหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงเข้าแม้แต่ประตูยังไม่ได้ล่ะ?"

กลุ่มวัยรุ่นที่เดินตามหลังมาพากันหัวเราะร่า ก่อนจะผสมโรงวิจารณ์กันอย่างสนุกปาก "คนจีนก็มีนิสัยเสียแบบนี้แหละ ชอบสอดรู้สอดเห็นไปทั่ว ไม่สนหรอกว่าเจ้าถิ่นเขาจะต้อนรับหรือเปล่า"

"นั่นสิ นี่ไม่ใช่โรงแรมทั่วไปนะ งานแข่งม้าของราชวงศ์ซาอุฯ ไม่ใช่งานที่ใครนึกอยากจะเข้าก็เข้าได้"

"ดูสิ ขนกล้องมาด้วย! ตลกชะมัด ไม่รู้หรือไงว่านอกจากช่างภาพทางการแล้ว เขาห้ามคนนอกบันทึกภาพส่วนตัว?"

"มีเงินหน่อยก็ลืมกำพืดตัวเอง แต่ก็สมกับเป็นคนจีนในสายตาฉันนะ เพราะปกติคนจีนก็ไม่ค่อยมีความรู้เรื่องความเป็นไปของโลกอยู่แล้ว"

รอยยิ้มของหญิงสาวยิ่งกว้างขึ้นเมื่อได้ยินเพื่อนร่วมกลุ่มเยาะเย้ยถากถางคนจีน

โดยไม่รอให้ทีมงานได้ทันอ้าปากพูด เธอเดินตรงดิ่งเข้าไปหาซ่งหว่านพลางยิ้มเยาะ "ตอนที่ไล่พวกเราออกจากโรงแรม คงนึกไม่ถึงสินะว่าจะมีวันนี้?"

"ยืนรอกันหน้าประตูตั้งนาน สงสัยจะไม่มีบัตรเชิญล่ะสิ?"

สิ้นเสียงหญิงสาว เพื่อนร่วมก๊วนก็รับลูกทันที "ถ้ามีบัตรเชิญ คงไม่ต้องมายืนรอหน้าประตูแบบนี้หรอก"

"ก็นะ ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นเหมือนชเวฮีจินของพวกเรา ที่ได้รับเชิญจากเจ้าชายโดยตรง"

ความลำพองใจของหญิงสาวที่ชื่อชเวฮีจินแทบจะทะลักออกมา แต่เธอยังคงแสร้งทำเป็นถ่อมตัว ตีแขนเพื่อนเบาๆ ด้วยความขวยเขิน "โอ๊ย พอได้แล้ว อย่าพูดแบบนั้นสิ!"

"เกิดไปกระทบกระเทือนความมั่นใจอันเปราะบางของคนจีนเข้า เดี๋ยวพวกเขาก็มาตีโพยตีพายเกาะแกะพวกเราหรอก?"

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยบนใบหน้าของกลุ่มวัยรุ่นยิ่งชัดเจนขึ้น

"ไอ้เวร..." ในบรรดาแขกรับเชิญ เสวียนเหวินผู้ใจร้อนที่สุดกำลังจะเอ่ยปากด่า แต่ทันใดนั้น น้ำเสียงทรงอำนาจที่เจือไปด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังเธอ

"พวกแกเป็นใครมาจากไหน ถึงกล้าเข้ามาในถิ่นของฉัน แล้วมาชี้หน้าด่าแขกของฉันปาวๆ แบบนี้?"

กลุ่มวัยรุ่นชาวเกาหลีหันขวับไปตามเสียงโดยอัตโนมัติ ภาพที่เห็นคือกองทัพคนกว่าสิบชีวิตกำลังเดินขบวนออกมาจากสนามอย่างยิ่งใหญ่

หัวขบวนคือชายสูงวัยที่มีสีหน้าเคร่งขรึม สายตาจ้องเขม็งมาทางพวกเขา

ชัดเจนว่าคำพูดเมื่อครู่พุ่งเป้ามาที่พวกเขา

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบกริบ สีหน้าของวาลีดก็ยิ่งดูน่ากลัวขึ้น "ใครเป็นคนเชิญพวกแกมา?"

ชเวฮีจินที่ยืนอยู่หน้าสุดจำชายสูงวัยตรงหน้าไม่ได้ แต่ใบหน้าที่ดูคุ้นตานั้นทำให้ใจเธอหล่นวูบ เธอสะกดกลั้นความตื่นตระหนกที่ไร้ที่มา แล้วฝืนใจตอบกลับไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ "คือ... คือเจ้าชายเดฮาร์ตเป็นคนเชิญพวกเรามาค่ะ"

วาลีดแค่นเสียงในลำคอทันที เขาคร้านจะเสวนาต่อปากต่อคำกับชเวฮีจินอีกต่อไป จึงหันไปสั่งเลขาคนสนิทข้างกายเสียงเข้ม "ไปเรียกเดฮาร์ตมาหาฉันเดี๋ยวนี้!"

ปล : บางตอนก็สั่นเกิ้น (¯(∞)¯)