บทที่ 110 - คุณนายเริ่นกับหรงซีเหยียน ค่าลิขสิทธิ์ก้อนแรกของสวี่หลิน และการวางแผงนิยาย

บทที่ 110 - คุณนายเริ่นกับหรงซีเหยียน ค่าลิขสิทธิ์ก้อนแรกของสวี่หลิน และการวางแผงนิยาย

สวี่หลินไม่อินกับเทศกาลวันไหว้พระจันทร์เท่าไหร่

ไม่รู้เป็นเพราะที่บ้านคนน้อยหรือเปล่า

กลับมาจากบ้านอวี้ซินเหยียน สวี่หลินเหลือบดูเวลาก็เกือบสิบโมงแล้ว

วันนี้สิบโมงกว่าค่าลิขสิทธิ์จะรีเฟรช เขาไม่ลืมเรื่องนี้หรอก

สำหรับค่าลิขสิทธิ์ก้อนแรกในชีวิต สวี่หลินค่อนข้างคาดหวัง ถึงแม้นี่ยังไม่ใช่ค่าลิขสิทธิ์หลังจากวางแผงอย่างเป็นทางการก็ตาม

ตอนเช้ามีหลายคนส่งข้อความสุขสันต์วันไหว้พระจันทร์มาหาสวี่หลิน

สวี่หลินต้องไล่ตอบกลับ

คนแรกคือหนิงอวี้หาน เธอส่งมาตั้งแต่หกโมงกว่า

"สามี สุขสันต์วันไหว้พระจันทร์!"

"รุ่นพี่ สุขสันต์วันไหว้พระจันทร์ครับ"

"สามี เค้าคิดถึงเตงนะ!"

หนิงอวี้หานตอบกลับทันที แต่เป็นข้อความเสียง

สวี่หลินส่งสติกเกอร์เตียวหุยเวอร์ชันน่ารักตอบกลับไป: "ฉันก็เหมือนกัน.jpg"

หนิงอวี้หานพูดต่อ: "คิดถึงมากๆ เลย!"

สวี่หลิน: "อย่าเพิ่งคิดถึง เย็นนี้กินอะไร?"

หนิงอวี้หาน: "เนื้อไก่ ไก่บ้าน เตงเคยกินไหม? ที่บ้านเค้าเลี้ยงเอง!"

บ้านหนิงอวี้หานอยู่ทางมณฑลกวางตุ้ง แถบสองกวาง (กวางตุ้ง-กวางสี) เวลามีเทศกาลทีไรเป็นต้องเชือดไก่เชือดเป็ดตลอด

เมื่อวานหนิงอวี้หานกลับบ้านเกิดที่ชนบทแล้ว

นอกจากนี้ ครอบครัวอวี้ซินเหยียนก็กลับไปฉลองที่บ้านเกิดเหมือนกัน

สวี่หลินกับคุณนายเริ่นไม่ได้กลับชนบท ทางฝั่งสวี่หลิน ปู่ย่าเสียไปหมดแล้ว พ่อก็ไม่อยู่บ้าน กลับไปก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ

สวี่หลินโตในเมือง ไม่มีความผูกพันกับชนบทมากนัก

แต่คนเราก็แบบนี้ ยกเว้นจะโตในชนบทอย่างพวกรุ่นอวี้เจี้ยนหัว ที่โตมากับท้องนา พอถึงเทศกาลก็ต้องกลับไป ต่อให้บ้านจะผุพังแค่ไหนก็ต้องกลับ นี่เป็นค่านิยมหวงแหนถิ่นฐานบ้านเกิดของคนจีน

สวี่หลินคุยกับรุ่นพี่สักพัก จากนั้นก็กดดูข้อความของฉือหลินเย่ว์

ฉือหลินเย่ว์ก็ส่งคำอวยพรมา พร้อมอั่งเปาสามพันหยวน

"วันไหว้พระจันทร์ก็รับอั่งเปาได้ด้วยเหรอ?"

สวี่หลินรับไว้อย่างยินดี

สวี่หลิน: "ขอบคุณครับพี่สาวคนสวย ขอให้พี่สาวอายุมั่นขวัญยืน สุขภาพแข็งแรง..."

สวี่หลินร่ายยาวเป็นชุด

ฉือหลินเย่ว์: "เขกหัว.jpg เด็กน้อย สุขสันต์วันไหว้พระจันทร์!"

สวี่หลิน: "เด็กโข่งต่างหาก!"

ฉือหลินเย่ว์: "โข่งแค่ไหนจ๊ะ? ขำกลิ้ง.jpg"

พี่สาวขี้อ่อยชะมัด สวี่หลินคุยกับเธอต่ออีกพักหนึ่ง

เหลยฮ่าวหลงก็ทักมา: "เพื่อนยาก สุขสันต์วันไหว้พระจันทร์!"

สวี่หลินส่งอั่งเปาไปให้

เหลยฮ่าวหลง: "หื่นกาม.jpg x6"

เหลยฮ่าวหลง: "เพื่อนรัก!"

เหลยฮ่าวหลงกดรับอั่งเปาอย่างตื่นเต้น ปรากฏว่าเจอเงิน 10 หยวน

เหลยฮ่าวหลง: "เชี่ย! สวี่หลินไอ้เพื่อนเวร 10 หยวนสั่งปีกไก่วิงซ์แซ่บแมคโดนัลด์ยังไม่ได้เลย! ค่าส่งก็ปาไป 6 หยวนแล้ว!"

สวี่หลิน: "ไม่เอาก็คืนมา!"

เหลยฮ่าวหลง: "ไม่คืนเว้ย!"

สวี่หลิน: "ฝากบอกสุขสันต์วันไหว้พระจันทร์คุณลุงคุณน้าด้วยนะ!"

เหลยฮ่าวหลง: "บอกแม่นายด้วยเหมือนกัน สุขสันต์วันไหว้พระจันทร์!"

ทั้งสองอวยพรให้กันและกัน

จากนั้นสวี่หลินก็กดดูข้อความของหรงซีเหยียน

วันหยุดนี้หรงซีเหยียนขลุกอยู่แต่ในโรงเรียน กลางวันออกไปเที่ยว กลางคืนกลับหอพัก

ช่วงวันชาติ คนส่วนใหญ่กลับบ้านกันหมด หรงซีเหยียนไม่มีเพื่อนเลย

ตอนแปดโมงกว่า หรงซีเหยียนส่งคำอวยพรมาให้สวี่หลิน

สวี่หลินก็ตอบกลับไป

หรงซีเหยียนตอบกลับไวมาก: "ทำไรอยู่?"

สวี่หลิน: "ยุ่ง"

หรงซีเหยียน: "อ้อ"

อีกด้านหนึ่ง หรงซีเหยียนอยู่ในหอพักคนเดียว

ในห้องพัก เตียงทั้งสี่เตียงติดม่านกั้นไว้หมด หอพักหญิงส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้ ภายในม่านมืดสนิท หรงซีเหยียนนอนอยู่ข้างใน สภาพเหมือนโอตาคุผู้สิ้นหวัง

ครืดๆ...

สักพักข้อความของสวี่หลินก็เด้งมา

หรงซีเหยียนเห็นว่าเป็นข้อความเสียง

เธอนึกว่าสวี่หลินพูดอะไร แต่พอกดฟังกลับเป็นเสียงผู้หญิงที่ไพเราะมาก

"หนูจ๊ะ สุขสันต์วันไหว้พระจันทร์นะ!"

หรงซีเหยียนได้ยินเสียงนั้นก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง รูดม่านเปิดออกทันที

"ผู้หญิงคนนี้ใช่คนเดียวกับคราวก่อนไหม?"

คุณนายเริ่นถามสวี่หลิน คราวก่อนสวี่หลินส่งข้อความมาหาเธอว่า "แม่ครับ ผมคิดถึงแม่"

คุณนายเริ่นรู้สึกทะแม่งๆ เพราะสันดานอย่างสวี่หลินไม่มีทางส่งข้อความแบบนี้แน่ แต่ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

"คนนั้นแหละ"

"ส่งแบบนี้ไปทำไม?"

"ครอบครัวเลี้ยงเดี่ยวครับ แม่เขาเสียแล้ว มีปัญหากับที่บ้านด้วย วันไหว้พระจันทร์ก็ไม่ได้กลับบ้าน คงต้องหาที่ยึดเหนี่ยวจิตใจบ้าง"

"งั้นเหรอ..."

คุณนายเริ่นเลยส่งข้อความเสียงไปประโยคหนึ่ง

ไม่นานข้อความของหรงซีเหยียนก็ตอบกลับมา

"คุณน้าคะ สุขสันต์วันไหว้พระจันทร์ค่ะ!"

"จ้ะ สุขสันต์วันไหว้พระจันทร์ ตอนเย็นอย่าลืมกินของอร่อยๆ นะลูก!"

คุณนายเริ่นกำชับ

"คุณน้าคะ หนูทราบแล้วค่ะ!"

คุณนายเริ่นฟังจบ สัญชาตญาณความเป็นแม่ก็ทำงานทันที "สวี่หลิน ถ้าแม่ไม่อยู่แล้ว แกจะเป็นยังไง?"

"ไม่รู้สิ แม่ยังอยู่นี่"

"ไอ้บ้า ปากเสีย!"

คุณนายเริ่นค้อนขวับ

"เขาชื่ออะไร?"

"หรงซีเหยียน"

สวี่หลินเขียนชื่อเธอให้ดู

คุณนายเริ่นพูดด้วยความสงสาร "ลำบากแย่เลย แม่เสียแถมยังมีปัญหากับที่บ้าน อยู่ตัวคนเดียวในเจียงตู ไว้แม่ไปเจียงตูคราวหน้า จะแวะไปเยี่ยมหนูเขา..."

"อย่าเลยมั้ง!"

"แม่ไม่สน!"

"งั้นก็ตามใจ"

คุณนายเริ่นค้อนเขาอีกที "แม่จะออกไปข้างนอก แกจะไปด้วยไหม?"

"ไม่ไป"

วันนี้เริ่นเหยียนมีนัดสังสรรค์กับแก๊งแม่บ้านวัยสามสี่สิบ เป็นเพื่อนในแวดวงสมัยก่อนของเธอ ผู้หญิงพวกนี้มีครอบครัวกันหมด ต่างคนต่างยุ่ง นานๆ ทีจะนัดเจอกัน สวี่หลินไม่มีทางตามไปแน่ ผู้หญิงรวมกลุ่มกัน จ้อแจ้เรื่องอะไรไม่รู้ คงหนีไม่พ้นเรื่องวุ่นวายในบ้าน

ไม่นานเริ่นเหยียนก็ออกไป ก่อนไปย้ำให้สวี่หลินบอกหรงซีเหยียนให้หาอะไรดีๆ กินตอนเย็น

"แม่ฉันบอกให้เธอหาอะไรดีๆ กินตอนเย็นนะ!"

สวี่หลินส่งข้อความไปหาหรงซีเหยียน

"สวี่หลิน ขอบใจนะ!"

หรงซีเหยียนที่กลับมามีชีวิตชีวารู้สึกซาบซึ้งใจจนแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ สวี่หลินไม่รู้เรื่องราวทางฝั่งเธอ แค่คุยกับเธอไม่กี่ประโยค

ตอนนี้สิบโมงกว่าแล้ว ที่บ้านเหลือเขาคนเดียว

สวี่หลินเปิดคอมพิวเตอร์ เข้าสู่ระบบหลังบ้านนักเขียน

ค่าลิขสิทธิ์?

714,605.23 หยวน

นี่คือยอดก่อนหักภาษี หักไปประมาณ 11.2% ก็จะเหลือ 634,569 หยวน

หกแสนสามหมื่นกว่า!

แต่นี่เป็นเงินจากการโดเนทล้วนๆ ยอดนี้ถือว่าเวอร์มาก หลักๆ มาจากประมุขทองแปดคน กับประมุขเงินและประมุขทั่วไปอีกเพียบ

หลังจากวางแผงแล้วจะมีคนโดเนทเยอะขนาดนี้ไหมก็พูดอยาก แต่คืนนี้สวี่หลินจะวางแผง ถึงตอนนั้นจะเป็นค่าลิขสิทธิ์จากยอดขายจริงๆ ด้วยผลงานของหนังสือเล่มนี้ ตัวเลขคงมีแต่จะเพิ่มขึ้น รายได้เดือนละเจ็ดหลักนอนมาแน่ๆ!

สวี่หลินล็อกอินไอดีรอง ดูว่าค่าลิขสิทธิ์ของอู๋เฉิงเฟิงได้เท่าไหร่

เพราะสวี่หลินอยากอ้างอิงจากผลงาน ระดับอู๋เฉิงเฟิงได้เท่าไหร่ แล้วลองนึกภาพหนังสือของตัวเองที่กระแสแรงกว่า ถึงตอนนั้นสวี่หลินจะได้พอรู้คร่าวๆ

อู๋เฉิงเฟิงส่งข้อความมาหาสวี่หลินเมื่อสิบนาทีที่แล้ว

ข้อความตื่นเต้นมาก

ค่าลิขสิทธิ์เท่าไหร่?

930,000!

เศษไม่กี่พันไม่ต้องไปมองแล้ว

สวี่หลินดูที่มาของรายได้ นอกจากเว็บหลักในเครือแล้ว ยังมีค่าลิขสิทธิ์จากช่องทางอื่นด้วย ช่องทางอื่นที่ว่าไม่รู้คือที่ไหน แต่ทำเงินให้อู๋เฉิงเฟิงได้ถึงแสนสามหมื่น

รับจ้างรายวัน: "เดือนหน้าคงแตะล้านแล้วมั้ง"

อู๋เฉิงเฟิง: "ขอบคุณอาจารย์ที่สั่งสอนครับ! เห็นตัวเลขแล้วผมไม่กล้าฝันเลย!"

ตามมาด้วยข้อความขอบคุณอีกหลายชุด

สวี่หลินถามไปประโยคหนึ่ง: "หนังสือเล่มนี้ของฉัน นายคิดว่าเดือนหนึ่งจะได้เท่าไหร่?"

อู๋เฉิงเฟิง: "ล้านห้าแสนยืนพื้น แต่ที่บอกว่ายืนพื้น เพราะมากกว่านี้ผมยังไม่กล้าเดา ผลงานของอาจารย์มันเวอร์เกินต้าน!"

งั้นก็เยี่ยมไปเลย!

สวี่หลินเห็นตัวเลขแล้วไฟแรงขึ้นมาทันที

นิยายเรื่องนี้ของสวี่หลิน คาดว่าจะจบที่เจ็ดแสนกว่าคำ เขียนสักสามเดือน ได้เงินเข้ากระเป๋าหลายล้าน แต่ก็นั่นแหละเป็นแค่สมมติฐาน เพราะผลงานมันจะดีขึ้นเรื่อยๆ สามเดือนจะได้เท่าไหร่สวี่หลินก็ไม่แน่ใจ แถมหลังจบแล้วยังมีรายได้เข้ามาเรื่อยๆ สวี่หลินรู้สึกว่ากินบุญเก่าจากเล่มนี้ได้อีกนาน อีกอย่าง หร่านจื่อบอกว่าถ้ารักษามาตรฐานนี้ไว้ได้ ลิขสิทธิ์คงขายได้ราคางาม

ราคางามที่ว่าคือเท่าไหร่?

สวี่หลินอยากรู้

เว็บนี้เป็นเว็บยักษ์ใหญ่ ลิขสิทธิ์ขายได้ราคาดีอยู่แล้ว หนังสือที่ขายลิขสิทธิ์ได้ ต่อให้แย่สุดหน่วยก็นับเป็นล้าน อย่างปีมะรืนเว็บมีนิยายเซียนกำลังภายในที่เป็นปรากฏการณ์เรื่องหนึ่ง ขายลิขสิทธิ์ไปยี่สิบล้าน เรียกว่าตัวเลขดาราศาสตร์ชัดๆ

สวี่หลินคิดในใจว่าหนังสือเล่มนี้จะขายได้เท่าไหร่กันนะ?

อู๋เฉิงเฟิง: "อาจารย์จะวางแผงเมื่อไหร่ครับ?"

รับจ้างรายวัน: "น่าจะสามทุ่มคืนนี้"

อู๋เฉิงเฟิง: "ถึงตอนนั้นผมจะไปอุดหนุนแน่นอนครับ! แว่นดำ.jpg"

อีกด้านหนึ่ง

หร่านจื่อส่งข้อความมา

"คุณสวี่ได้รับแจ้งเตือนการวางแผงหรือยังครับ?"

สวี่หลินเข้าไปดูหลังบ้านแวบหนึ่ง

"ได้รับแล้ว"

"งั้นก็ดีครับ!"

หร่านจื่อ: "คุณสวี่เห็นค่าลิขสิทธิ์รีเฟรชหรือยังครับ!"

สวี่หลินส่งแคปหน้าจอไปให้

หร่านจื่อ: "สุดยอด!"

หร่านจื่อ: "แต่นี่เพิ่งเริ่มต้นครับ เดือนหน้าค่าลิขสิทธิ์คุณสวี่แตะเจ็ดหลักชัวร์ๆ!"

สวี่หลิน: "สมพรปาก!"

หร่านจื่อ: "ร่วมงานกันอย่างราบรื่นครับ.jpg ยิงฟัน.jpg"

สวี่หลินเข้าไปตั้งเวลาอัปเดตใหม่ ตอนนี้ม้วน VIP โผล่มาแล้ว

จากนั้นสวี่หลินก็โพสต์แถลงการณ์วางแผง

สวี่หลินจะวางแผงตอนสามทุ่มคืนนี้ กะว่าจะลงสี่หมื่นคำ ตอนละสามสี่พันคำ รวมทั้งหมดสิบสองตอน

ตอนเที่ยง ข้อมูลยอดอ่านต่อเนื่องรีเฟรช หร่านจื่อส่งข้อความมาบอกว่ายอดอ่านต่อเนื่องจริงอยู่ที่สี่แสนสามหมื่นกว่า

นี่เป็นข้อมูลเมื่อวานซืน ส่วนของวันนี้น่าจะห้าแสนแล้ว ยอดอ่านจริงเพิ่มขึ้นวันละหลายหมื่น

หร่านจื่อพูดว่า: "ยอดจองอ่านตอนวางแผงปกติจะอยู่ที่ 50 ถึง 80 เปอร์เซ็นต์ของยอดอ่านต่อเนื่อง ยิ่งคุณภาพดีสัดส่วนยิ่งสูง คุณสวี่เข้าใจใช่ไหมครับ?"

ข้อนี้สวี่หลินเข้าใจ

สวี่หลิน: "เข้าใจ"

หร่านจื่อพูดต่อ: "คุณสวี่วางแผงวันนี้ สมมติว่ายอดอ่านต่อเนื่องวันนี้คือห้าแสน เราคิดแบบกลางๆ ที่ 70 เปอร์เซ็นต์ ก็ปาไปสามแสนห้าหมื่นแล้ว! นี่มันไม่เคยมีมาก่อนในวงการนิยาย และถ้าคุณสวี่ไม่ลงมือเขียนอีก ก็คงไม่มีใครทำได้อีกแล้ว!"

สวี่หลินขี้เกียจฟังคำเยินยอ

"สถิติยอดจองอ่านอยู่ที่เท่าไหร่นะ?"

"179,000 กว่าๆ ครับ!"

หร่านจื่อ: "แต่สถิตินี้เขานับยอดจองอ่านเจ็ดวัน ความจริงยอดจองวันแรกไม่ถึงแสน แต่ต่อให้นับสถิติเจ็ดวันนี้ หนังสือของคุณสวี่ก็ยังเป็นที่หนึ่งอยู่ดี!"

สวี่หลินกระจ่าง

อย่างน้อยๆ คืนนี้ขอทำลายสถิติก่อน สวี่หลินน่าจะเขียนแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ต้องเก็บความทรงจำดีๆ ไว้หน่อย

คุยกับหร่านจื่อไม่กี่นาที สวี่หลินก็ออฟไลน์

เวลาเดียวกัน กิจกรรมวางแผงนิยายของสวี่หลินก็เริ่มขึ้น ทางเว็บตั้งเพดานตัวเลขไว้ที่สี่แสนห้าหมื่น ซึ่งเป็นตัวเลขที่สูงที่สุดในประวัติศาสตร์เว็บ ตัวเลขนี้ทำเอานักเขียนทั้งวงการฮือฮา ปกติระดับเทพเจ้า ตั้งเพดานไว้สักแสน ก็ทำได้จริงสักหกเจ็ดหมื่นกว่า คิดเป็นหกเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ แต่หนังสือของสวี่หลินตั้งเป้าสี่แสนห้าหมื่น ต่อให้ได้แค่หกสิบเปอร์เซ็นต์ ก็ปาไปสองแสนเจ็ดหมื่นแล้ว!

นักเขียนทุกคนนั่งไม่ติด รู้ตัวว่ากำลังจะเป็นพยานประวัติศาสตร์

สวี่หลินไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้นัก

บ่ายสี่โมงกว่า คุณนายเริ่นกลับมาจากงานเลี้ยง

"สวี่หลิน หกโมงกว่าแม่ลูกเราออกไปกินข้าวกันเถอะ!"

"โอเค"

บ้านสวี่หลินค่อนข้างเงียบเหงา มีกันแค่สองคน พ่ออย่างสวี่เฉิงก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ ทั้งคู่หย่ากันนานแล้ว โอกาสรีเทิร์นแทบเป็นศูนย์ แต่ก็ยังติดต่อกันอยู่

ห้าโมงเย็นกว่า

หนิงอวี้หานส่งข้อความมา มีรูปด้วย เป็นรูปที่บ้านเชือดไก่ ไก่บ้านตัวเป็นๆ พ่อเธอเป็นคนเชือด

หนิงอวี้หานถาม: "สามี กินข้าวยัง?"

สวี่หลิน: "ทุ่มกว่าจะไปกิน"

หนิงอวี้หาน: "อื้อๆ ต้องกินให้อิ่มนะ!"

อวี้ซินเหยียนก็ส่งข้อความมา บอกว่าถึงบ้านเกิดแล้ว

อวี้เจี้ยนหัว ตาแก่คนนี้ก็กำลังเชือดไก่ ลงมือด้วยตัวเอง

สวี่หลินเห็นปู่ของอวี้ซินเหยียนในรูป อวี้เจี้ยนหัวหน้าตาถอดแบบมาเปี๊ยบ

อวี้ซินเหยียนถาม: "สวี่หลิน นายกับคุณน้าเตรียมกินข้าวหรือยัง?"

"เตรียมแล้ว!"

ทั้งสองคุยกันพักหนึ่ง

หกโมงตรง สวี่หลินกับคุณนายเริ่นก็ออกจากบ้าน

เมืองที่สวี่หลินอยู่ไม่ใหญ่มาก ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไปไหนมาไหนได้ทั่ว ในเมืองมีห้างอยู่สี่แห่ง กระจายอยู่ตามจุดต่างๆ สวี่หลินกับแม่ไปห้างที่ดีที่สุด ของกินแถวนี้ค่อนข้างแพง ร้านอาหารใหญ่ๆ ก็รวมตัวกันอยู่ที่นี่

"สวี่หลิน ถามหรงซีเหยียนซิ กินข้าวหรือยัง?"

คุณนายเริ่นนึกถึงเธอขึ้นมา

สวี่หลินเลยส่งข้อความไปถาม หรงซีเหยียนตอบกลับไวมาก

"กำลังกินอยู่ค่ะ!"

หรงซีเหยียนส่งรูปซูชิมา เธอกำลังกินซูชิอยู่

"งั้นแม่ก็วางใจ!"

คุณนายเริ่นแม่พระโปรดสัตว์ เธอมีความฝันอยากมีลูกสาว อยากมีลูกครบทั้งชายหญิง แต่เมื่อก่อนทะเลาะกับสามีบ่อยเลยไม่ได้มี พอหรงซีเหยียนโผล่มา ความรู้สึกอยากมีลูกสาวของคุณนายเริ่นก็เริ่มก่อตัวขึ้น

สวี่หลินไม่รู้ว่าแม่คิดอะไรอยู่

วันไหว้พระจันทร์สำหรับเขา มันก็แค่วันธรรมดาๆ

อาจเป็นเพราะที่บ้านคนน้อย มีแค่สองคน เงียบเหงา ไม่สัมผัสถึงความคึกคักของการรวมญาติ

ตอนกลางคืน สวี่หลินกลับมาบ้าน นั่งหน้าคอมพิวเตอร์

เวลา: 20:50 น.

สวี่หลินตั้งเวลาไว้ที่สามทุ่มตรง

ใน QQ กลุ่ม "สมาคมรักษ์สุขภาพของเหล่าเทพ" มีคนแท็กสวี่หลินเพียบ

ตอนนี้กิจกรรมวางแผงนิยายของสวี่หลินออกมาแล้ว ทุกคนรู้ว่าสวี่หลินจะวางแผงคืนนี้

สำหรับหนังสือที่ผลงานระเบิดเถิดเทิงเกินจินตนาการ ทุกคนอยากรู้ว่าสุดท้ายสวี่หลินจะทำยอดได้เท่าไหร่

หลายคนเลยรุมแท็กสวี่หลิน

แต่สวี่หลินยังไม่ตอบ

ทางด้านฉือหลินเย่ว์เพิ่งกินอิ่มหนำสำราญกับครอบครัว ตอนนี้กำลังนั่งเก้าอี้โยกอยู่ตรงระเบียงห้อง ดูพระจันทร์บนท้องฟ้า

เธออยู่เจียงตู ก็เห็นแต่พระจันทร์ ดาวแทบไม่เห็น

เดี๋ยวนี้เมืองขยายตัว นอกจากที่ที่มลพิษน้อยจริงๆ ถึงจะเห็นดาวบนฟ้าได้เยอะๆ ปกติเห็นกระจัดกระจาย ไม่สว่างไสว สู้ชนบทไม่ได้

ฉือหลินเย่ว์ว่างจัด เลยกดเข้าไปดูนิยายของสวี่หลิน เธอตามอ่านทุกวัน

ส่วนหนึ่งเพราะสวี่หลินเขียนดีจริงๆ อีกส่วนเธอรู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกมเลี้ยงต้อย เฝ้ามองสวี่หลินเติบโต และมองดูพระเอกนางเอกในนิยายได้กัน ฉือหลินเย่ว์รู้สึกสนุกดี นี่เป็นนิยายออนไลน์เรื่องแรกและเรื่องเดียวที่เธออ่าน

ไม่นานก็อ่านตอนของวันนี้จบ

"จะวางแผงแล้ว ต้องจ่ายเงินไหม?"

ฉือหลินเย่ว์ส่งข้อความหาสวี่หลิน

แต่สวี่หลินไม่ตอบ

ไม่กี่นาทีต่อมา สามทุ่มตรง ระบบหลังบ้านของฉือหลินเย่ว์เด้งเตือนนิยายอัปเดต รวดเดียวสิบสองตอน

ฉือหลินเย่ว์เห็นว่าต้องกดซื้อตอน ก็เติมเงินกดซื้อสิบสองตอนรวดเดียว อ่านรวดเดียวจบ

สำนวนของสวี่หลินยังคงลื่นไหลและละเอียดอ่อน สนุกมาก ให้ความรู้สึกเหมือนสำนวนที่งดงามข้ามกาลเวลา

เนื้อหาวันนี้มีจุดขัดแย้งใหญ่

แม่ของพระเอกสวี่หลินรู้ว่าลูกชายคบกับนางเอกฉือหลินเย่ว์ ความขัดแย้งระเบิดทันที ถึงฉือหลินเย่ว์จะรวยและสวยมาก แต่แม่พระเอกมองว่าเป็นไก่แก่แม่ปลาช่อน มาหลอกลูกชายหัวอ่อนของเธอ สุดท้ายทั้งคู่จำต้องแยกทาง ฉือหลินเย่ว์จากไปอย่างเจ็บปวด

ฉือหลินเย่ว์อ่านแล้วร้อนรน

"จบแล้ว?"

"สวี่หลิน เนื้อหาข้างหลังเป็นไง?"

"รีบพูดมา!"

ฉือหลินเย่ว์ส่งข้อความมารัวๆ

เวลาเดียวกัน

ในกลุ่มเทพก็แท็กสวี่หลินกันบ้าคลั่ง เมื่อกี้วางแผงไม่ถึงนาที นิยายสวี่หลินก็จุดไฟสถิติยอดจองอ่านทะลุหมื่นได้แล้ว!

ความเร็วระดับนรกแตกนี้ ทำเอากลุ่มแตกตื่นกันหมด!

ต้องรู้ว่าคนอื่น ระดับเทพเจ้าที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด จะทำยอดทะลุหมื่น เร็วสุดยังต้องปาไปสามสี่สิบนาที!

แต่สวี่หลิน นาทีเดียวกวาดเรียบ!

"สิบนาที ห้าหมื่นแล้ว!"

"สิบนาทีของท่านจวี้เหล่า ชาตินี้ผมคงทำไม่ได้!"

"ฝันผมยังไม่กล้าฝันเวอร์ขนาดนี้เลย!"

"สิบนาทีห้าหมื่น ยี่สิบสี่ชั่วโมงจะไม่แตะล้านเหรอ?"

"ไม่ถึงหรอก ยอดจองตอนเริ่มวางแผงจะพุ่งเร็ว เพราะงั้นไม่ถึงล้าน แต่หลายแสนน่ะนอนมา คุณสวี่คือกาดเจ้ายองก๊อดตัวจริง! ผลงานหนังสือเล่มนี้บ้าคลั่งเกินไปแล้ว!"

"ที่น่ากลัวที่สุดคือ ท่านจวี้เหล่ายังเรียนมหาลัย อายุสิบแปดสิบเก้าเอง!"

ในกลุ่มรักษ์สุขภาพ มีทั้งเทพและนักเขียนฝีมือดีที่ไม่ใช่เทพ ตอนนี้ทุกคนโผล่หัวออกมากันหมด

ผลงานวางแผงของสวี่หลินมันเวอร์วังเกินไป

คนพวกนี้ บางคนเขียนมาสิบกว่าปี ยังไม่กล้าฝันถึงผลงานระดับสวี่หลิน

ส่วนเทพที่เก่งที่สุด สถิติก็วางอยู่ทนโท่ ไม่มีใครทำยอดวันแรกเกินแสนสักคน

แต่สวี่หลินโผล่มาก็กดหัวพวกนั้นมิด!

กลางคืน 21:31 น.

"หนึ่งแสนซับสำเร็จ!"

ถ้าไม่ใช่เพราะคุณนายเริ่นอยู่ห้องข้างๆ สวี่หลินคงตะโกนลั่นบ้านไปแล้ว

เขาก็แค่เด็กสิบแปด ไม่เคยเจอคลื่นลมแรงขนาดนี้

หนึ่งแสนซับ หมายความว่าเขาเขียนนิยายได้เงินเดือนละล้าน!

"คุณนายเริ่น รอผมรวยก่อน จะซื้อคฤหาสน์หรูให้แม่!"

สวี่หลินเดินไปย้ำกับคุณนายเริ่นอีกรอบ

"ไม่ใช่จะซื้อคฤหาสน์ที่มีสวนเหรอ?" แม่ถาม

สวี่หลินบอก: "รอบนี้ผมเอาจริง!"

"งั้นแม่จะจำไว้!"

คุณนายเริ่นไม่ได้คิดอะไรมาก คฤหาสน์หลังหนึ่งหลายสิบล้าน คุณนายเริ่นไม่กล้าฝัน คิดว่าลูกชายคงเพ้อเจ้ออีกตามเคย

สวี่หลินกลับมาที่ห้อง ถึงเปิดมือถือตอบข้อความ

เริ่มจากพี่สาวคนสวย

"พล็อตจบแฮปปี้เอนดิ้งอยู่แล้ว จะเป็นอย่างอื่นได้ไง?"

"แต่ตอนนี้มันดูดราม่าไปหน่อยไหม?"

"หนทางคดเคี้ยว แต่อนาคตสดใส!"

"เอาวิชาสังคม ม.ปลาย มาใช้ใช่ไหม?"

ฉือหลินเย่ว์จำได้ว่าประโยคนี้อยู่ในหนังสือเรียนสังคม ม.ปลาย

สวี่หลิน: "โดนจับได้ซะแล้ว!"

ฉือหลินเย่ว์สงสัย: "วางแผงแล้ว ผลงานเป็นไงบ้าง?"

สวี่หลินส่งแคปหน้าจอไปให้ ตอนนี้ผ่านไปอีกสิบนาที ยอดจองเกือบแสนสองหมื่นแล้ว

ฉือหลินเย่ว์ดูไม่รู้เรื่อง "ผลงานแบบนี้ถือว่าดีไหม?"

สวี่หลิน: "ถ้าไม่นับค่าบำรุงรักษารถ ปลายปีนี้ผมซื้อไมบัคของคุณได้เลย!"

"สุดยอด!"

ฉือหลินเย่ว์ตกใจมาก

ไม่กี่นาทีต่อมา ฉือหลินเย่ว์ก็ส่งข้อความมาอีก

พร้อมแคปหน้าจอสองสามรูป

"ถุงน่องดำสามแบบนี้ นายว่าอันไหนสวย?"

"พี่สาวคนสวย ผมขอเหมาหมดเลยได้ไหม? หื่นกาม.jpg"

สวี่หลินเลือดลมสูบฉีด

"งั้นฉันกดสั่งหมดเลยนะ!"

[จบแล้ว]