บทที่ 14 - อวี้ซินเหยียนบนเตียงสวี่หลิน! อวี้ซินเหยียน: สวี่หลินกำลังหาเงิน!

บทที่ 14 - อวี้ซินเหยียนบนเตียงสวี่หลิน! อวี้ซินเหยียน: สวี่หลินกำลังหาเงิน!

หลายวันต่อมา สวี่หลินเอาแต่เล่นเกมฟอร์มยักษ์ (3A) อยู่ที่บ้าน

ส่วนอวี้ซินเหยียนก็มาบ้านสวี่หลินทุกเช้า กลับไปตอนพลบค่ำ

เกี่ยวกับเรื่องนี้ พ่อตาอย่างอวี้เจี้ยนหัวโทรหาสวี่หลินทุกวัน บอกว่าถ้าเอ็งกล้าทำอะไร จะให้สวี่หลินได้สัมผัสว่าความรักของพ่อเป็นยังไง

อวี้เจี้ยนหัวระวังสวี่หลินไอ้หนุ่มผมทองคนนี้มาก

อีกอย่างอวี้ซินเหยียนอยู่บ้านสวี่หลินก็ไม่ได้ทำอะไร แค่นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่นั่น

แต่หนังสือเธอเอามาเอง บ้านสวี่หลินมีแต่หนังสือเรียนมัธยม

จริงๆ อย่าเห็นว่าอวี้ซินเหยียนอยู่กับสวี่หลินเป็นสาวน้อยน่ารัก แต่ข้างนอกเธอเย็นชามาก และค่อนข้างเก็บตัว ชอบไปไหนมาไหนคนเดียว ตั้งแต่ต้นจนจบมัธยมรวมหกปี ไม่ได้คบเพื่อนสักคน

ไม่ใช่ว่านิสัยเธอแย่กับคนอื่น แต่ด้านหนึ่งเธอเอาแต่เรียน เพื่อนผู้หญิงชวนไปเที่ยว เธอก็ไม่อยากไป นานๆ เข้าเพื่อนก็ไม่ชวน

อีกด้านหนึ่งพอโตขึ้น อวี้ซินเหยียนยิ่งสวยวันสวยคืน โดยเฉพาะพอขึ้น ม.ปลาย ก็สวยสะพรั่ง งามล่มเมือง กลายเป็นสาวงามที่เจิดจรัส ยิ่งภาพลักษณ์เย็นชาภายนอก สาวงามหน้าคมเข้มอย่างเธอ หน้าตามีความดุดัน ทำให้โดยไม่รู้ตัวอวี้ซินเหยียนมีออร่าที่แรงมาก เพื่อนผู้หญิงทั่วไปไม่อยากเข้าใกล้ สวยแค่ไหนก็โดนเธอข่มหมด ตัวเองเหมือนกลายเป็นลูกเป็ดขี้เหร่ เพื่อนผู้หญิงเลยไม่อยากคบด้วย

ยังดีที่มัธยมเธอไม่ได้อยู่หอ ไม่งั้นคงมีเรื่องดราม่าในหอพักแน่

เรื่องนี้ อวี้เจี้ยนหัวและหลินหย่าจิ้งสองสามีภรรยาก็กลุ้มใจเหมือนกัน เพราะลูกสาวโตป่านนี้แล้ว ดูเหมือนจะไม่มีเพื่อนคบเลย

อย่างตอนนี้ เรียนจบแล้ว เพื่อนผู้หญิงคนอื่นคงไปเที่ยวกับเพื่อนสนุกสนาน มีแต่ลูกสาวตัวเองที่วิ่งไปบ้านสวี่หลินทุกวัน ไม่มีเพื่อนผู้หญิงมาหาลูกสาวที่บ้านเลยสักคน

ส่วนสวี่หลินเป็นผู้ชาย ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสอง อวี้เจี้ยนหัวสองผัวเมียก็กลัวพวกเขาจะสร้างเซอร์ไพรส์อะไรออกมา

สองสามีภรรยายิ่งกลุ้มหนัก

จะให้ขังลูกสาวไว้ในบ้านไม่ให้ไปหาสวี่หลินก็ไม่ได้ใช่ไหม?

ผ่านไปอาทิตย์กว่า

อวี้เจี้ยนหัวถามลูกสาวว่า ปกติสวี่หลินอยู่บ้านทำอะไร?

อวี้ซินเหยียนบอกว่า: "พ่อ เขาเล่นเกม!"

"เล่นเกมทุกวัน?"

"ใช่ค่ะ!"

"เขาไม่ทำอย่างอื่นบ้างเหรอ?"

อวี้ซินเหยียนส่ายหน้า

อวี้เจี้ยนหัวถอนหายใจในใจ จริงๆ อวี้เจี้ยนหัวคิดว่า ถ้าสวี่หลินมันมีความกระตือรือร้นรักดีสักหน่อย เขาผู้เป็นพ่อตาก็คงไม่ถึงกับกีดกัน อย่างน้อยคงมองในแง่ดีขึ้นบ้าง

สวี่หลินจริงๆ แล้วแสบใช่ย่อย เช่น เทอมสองตอน ม.5 มีวันนึงเขาอัดพวกเด็กแว้นเข้าโรงพยาบาล โดนจับเข้าสถานพินิจ อวี้ซินเหยียนมาขอให้อวี้เจี้ยนหัวช่วยประกันตัวสวี่หลินออกมา

"จริงสิ พ่อ เขาเขียนนิยายหาเงินด้วยนะ!"

อวี้ซินเหยียนย้ำ

จริงๆ ช่วงนี้สวี่หลินไม่ได้เขียนนิยาย เล่นแต่เกม

อวี้เจี้ยนหัวแค่พยักหน้า ไม่พูดอะไร

อวี้เจี้ยนหัวเป็นถึงรองผู้อำนวยการระดับเมือง แน่นอนว่าไม่เห็นเด็กเขียนนิยายอยู่ในสายตา ต่อให้สวี่หลินคืนนึงหาได้สามหมื่น ในใจอวี้เจี้ยนหัว ก็ยังมองว่าไม่ใช่งานการที่มั่นคง

แต่พ่อตารู้ว่าลูกสาวชอบสวี่หลิน จะไม่ให้กลุ้มได้ไง?

วันนี้ สวี่หลินยังคงอยู่บ้าน

แต่สวี่หลินไม่ได้เล่นเกม กำลังพิมพ์งาน

อวี้ซินเหยียนก็นั่งอ่านหนังสือบนเตียงเขา หนังสือวรรณกรรมต่างประเทศ

แถมเป็นภาษาอังกฤษล้วน อวี้ซินเหยียนที่เป็นซูเปอร์เรียนเทพสามารถอ่านหนังสือภาษาอังกฤษล้วนได้รู้เรื่อง ส่วนสวี่หลินเห็นตัวอักษรภาษาอังกฤษพวกนั้นก็หัวจะปวด

กลับมาเข้าเรื่อง

วันนี้สวี่หลินรับงานใหม่

แต่ไม่ใช่จากเยว่เยี่ย เป็นเพื่อนร่วมอาชีพที่เยว่เยี่ยแนะนำมา ชื่อเล่นว่า สือฟาง (สิบทิศ)

อีกฝ่ายบอกว่าเพื่อนร่วมอาชีพคนนี้เป็นระดับกึ่งเทพ ปีที่แล้วเขียนหนังสือปีเดียวได้เงินเป็นล้าน

สือฟาง: "พี่ชาย ผมดูงานที่พี่เขียนแทนเพื่อนผมแล้ว ผมนับถือพี่สุดๆ กราบเลยครับ!"

สวี่หลินไม่ได้ตอบทันที มองดูอีกฝ่ายส่งข้อความมา

สือฟาง: "พี่ชาย พี่เขียนฉากต่อสู้เป็นไหม?"

รับแค่รายวัน: "คุณส่งโครงเรื่องบทมา ผมจัดให้บทนึง"

"ได้ครับพี่!"

ไม่นาน สือฟางก็ส่งโครงเรื่องฉากต่อสู้มาให้ ในนั้นระบุตัวเอก ศัตรู คนดูที่ตะโกนเชียร์ กระบวนท่า อาวุธ ฯลฯ

สวี่หลินกวาดตามอง ความสามารถ 'ปลายปากกาเทพเจ้า' ทำงาน ทันใดนั้นความคิดก็พรั่งพรู ภาพการต่อสู้ดุเดือดปรากฏขึ้นในหัว

สวี่หลินพิมพ์เร็วมาก ห้าพันคำใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมง พิมพ์รัวๆ เสร็จแล้วก็ส่งให้สือฟาง

ไม่กี่นาทีต่อมา

"เชี่ย! พี่ชาย พี่เขียนได้โคตรเทพ ฉากต่อสู้นี่ระดับขึ้นหิ้ง ภาพชัดเจน อารมณ์พุ่งพล่าน เหมือนอยู่ตรงหน้า ผมอ่านแล้วหายใจแทบไม่ทัน!"

สือฟางตกใจมาก

เหอะ!

มันแน่อยู่แล้ว

"พี่ชาย ฉากต่อสู้ที่ผมอยากได้รอบนี้เป็นจุดพีคสำคัญของเรื่อง เนื้อหาเยอะมาก น่าจะประมาณแสนคำ ผมเขียนไม่ดีสักที รู้สึกขาดๆ เกินๆ ตลอด"

รับแค่รายวัน: "แสนคำ ให้เท่าไหร่?"

สือฟาง: "พี่ชาย พี่เสนอราคามาเลย"

"ห้าหมื่น"

ราคาที่สวี่หลินเสนอไป สือฟางเงียบไปหลายนาทีไม่ตอบ

สวี่หลินก็ไม่พูดอะไร ก่อนอื่นตอนนี้สวี่หลินเป็นฝ่ายได้เปรียบและความสามารถของเขาหาตัวจับยาก ไม่กลัวว่าจะขายของไม่ออก ไม่ต้องรีบร้อน คนนี้ไม่เอาก็มีคนต่อไป

แต่จนกระทั่งผ่านไปอีกไม่กี่นาที

ข้อความของสือฟางก็มาในที่สุด: "พี่ชาย ห้าหมื่นก็ห้าหมื่น!"

รับแค่รายวัน: "โอเค ส่งโครงเรื่องคร่าวๆ หรือเนื้อหาหลักมา ภายในสามวันส่งต้นฉบับให้"

"ได้ครับพี่"

สือฟาง: "พี่ชาย สามวันเขียนทันเหรอแสนคำ?"

"คุณลองถามเพื่อนคุณดู หกหมื่นคำผมวันเดียวจบ"

สือฟาง: "พี่ชาย พี่โคตรโหด!"

เวลาผ่านไปอีกสามสิบนาที สือฟางก็ส่งโครงเรื่องของเนื้อหาส่วนนี้มาให้ ค่อนข้างหยาบ แต่ไม่เกินความสามารถสวี่หลิน

สวี่หลินความคิดพรั่งพรู ปลายปากกาดุจเทพเจ้า เวลาเขียนงาน เหมือนน้ำป่าไหลหลาก ขวางยังไงก็ไม่อยู่

นี่คือความร้ายกาจของ 'ปลายปากกาเทพเจ้า'

สวี่หลินสามารถใช้ความสามารถนี้สร้างเนื้อสร้างตัวได้สบายๆ เพียงแต่เขาเป็นคนติดนิสัยทำสามวันหยุดสองวัน ให้เขาขยันทุกวัน ทรมานยิ่งกว่าฆ่าเขาให้ตายซะอีก

"สวี่หลิน คนนี้ให้เงินนายห้าหมื่นเหรอ?"

อวี้ซินเหยียนชะโงกหน้ามา รู้สึกตกใจ

สวี่หลินหาเงินได้ห้าหมื่นในรวดเดียว สำหรับอวี้ซินเหยียนที่ยังไม่เคยหาเงินเองได้ ความรับรู้ที่ได้รับมันรุนแรงมาก

"ใช่ แต่ต้องเขียนตั้งแสนคำ"

"เยอะจัง ต้องเขียนนานแค่ไหน?"

"สองสามวันแหละ ฉันพิมพ์เร็ว แป๊บเดียวก็เสร็จ"

"อ้อ!"

อวี้ซินเหยียนไม่กวนสวี่หลิน กลับไปที่เตียง

เธอก็เพิ่งวางหนังสือลงเตรียมพักสักหน่อย

เธอมองสวี่หลินพิมพ์งาน อวี้ซินเหยียนรู้สึกว่าสวี่หลินตอนทำงานจริงจังดูมีเสน่ห์มาก ให้ความรู้สึกพิเศษ

ครืดๆ

ตอนนั้นเอง มือถืออวี้ซินเหยียนก็สั่น

เป็นข้อความจากกลุ่มห้อง

จ้าวอี้เฟยสอบภาคทฤษฎีผ่านแล้ว เลย @ทุกคน

จ้าวอี้เฟย: "สหายทั้งหลาย ภาคทฤษฎีของข้าพเจ้าผ่านแล้วในที่สุด"

อวี้ซินเหยียนรู้สึกว่าเขาน่าเบื่อมาก สอบซ่อมภาคทฤษฎีผ่านยังต้อง @ทุกคน

เพื่อนในกลุ่มออกมาแสดงความยินดี

เดิมทีอวี้ซินเหยียนไม่อยากสนใจจ้าวอี้เฟย

แต่จ้าวอี้เฟยดัน @สวี่หลิน และเหลยฮ่าวหลง

จ้าวอี้เฟย: "ฉันสอบภาคทฤษฎีผ่านแล้ว เต็มร้อย โจทย์ง่ายๆ! ถึงคราวที่แล้วฉันจะไม่ได้เตรียมตัว แต่รอบนี้ฉันอยู่บ้านตั้งใจทำโจทย์วันเดียว ไม่คิดว่าจะผ่านฉลุย!"

จ้าวอี้เฟย: "แน่นอนฉันไม่ได้บอกว่าภาคทฤษฎีมันง่ายหรือดูถูกมัน แต่นี่ให้คติเตือนใจฉันอย่างหนึ่ง ชีวิตคนเราต้องเจอการสอบทั้งเล็กและใหญ่ไม่รู้กี่ครั้ง แต่ไม่ว่าสอบใหญ่หรือสอบย่อย เราต้องจริงจัง ไม่งั้นต่อให้เป็นสอบย่อยเราก็อาจจะสะดุดขาตัวเองได้!"

"หัวหน้าห้องสุดยอด! ขนาดสอบภาคทฤษฎียังบรรลุสัจธรรมได้! สมกับเป็นผู้ชายที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำ!"

"อาจารย์ ผมบรรลุแล้ว!"

เพื่อนในห้องต่างพากันตอบรับ

เหลยฮ่าวหลงก็ออกมา: "เจ๋ง! อาจารย์ ผมก็บรรลุแล้ว!"

จ้าวอี้เฟย: "สวี่หลินล่ะ?"

อวี้ซินเหยียนเห็นจ้าวอี้เฟย @สวี่หลิน

อวี้ซินเหยียนเลยบอกว่า: "สวี่หลินเขายุ่งอยู่!"

จากนั้น อวี้ซินเหยียนก็ถ่ายคลิปสั้นไม่กี่วินาทีส่งลงไปในกลุ่มห้อง ในคลิป สวี่หลินกำลังพิมพ์งานรัวๆ

เหลยฮ่าวหลงเห็นคลิปที่อวี้ซินเหยียนถ่าย รู้ทันทีว่าสาวสวยคนนี้ต้องอยู่บ้านสวี่หลินแน่ๆ แถมมุมกล้องนี้ เชี่ย! อวี้ซินเหยียนอยู่บนเตียงสวี่หลินนี่หว่า!

เหลยฮ่าวหลงเคยเข้าห้องสวี่หลินบ่อย รู้ผังห้องดี

สองคนนี้ไปไกลขนาดนี้แล้วเหรอ?

ไม่สิ!

อาจจะเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว!

เหลยฮ่าวหลงรีบส่งข้อความ: "สวี่หลินโคตรเจ๋ง!"

เหลยฮ่าวหลงแทบจะกราบสวี่หลินแล้ว

อวี้ซินเหยียนทำไมไปอยู่บ้านสวี่หลินอีกแล้ว!

อีกด้านหนึ่ง จ้าวอี้เฟยไม่สบอารมณ์ ไม่สบอารมณ์สวี่หลิน

อวี้ซินเหยียนทำไมไปบ้านไอ้คนไม่เอาถ่านแบบนั้น เกิดมันทำอะไรขึ้นมาจะทำไง?

เธอเป็นผู้หญิงนะ!

แถมเป็นผู้หญิงสวยระดับท็อป!

ทำไมเธอถึงไม่ระวังไอ้คนไม่จริงจังอย่างสวี่หลินบ้าง?

จ้าวอี้เฟย: "สวี่หลินกำลังทำอะไรอยู่?"

"เพื่อนกูกำลังพิมพ์งานอยู่น่ะ!" เหลยฮ่าวหลงบอก

อวี้ซินเหยียน: "สวี่หลินกำลังเขียนนิยายหาเงิน!"

เหลยฮ่าวหลง: "สวี่หลินเจ๋งว่ะ แอบซุ่มหาเงินไม่บอกกูเลย!"

"เขียนนิยายจะหาเงินอะไรได้? เพื่อนของลูกพี่ลูกน้องฉันก็เขียนนิยาย ไม่ทำมาหากิน จะอดตายอยู่แล้ว เดือนๆ นึงแค่พอประทังชีวิต"

จ้าวอี้เฟยไม่ปล่อยโอกาสที่จะเหยียบสวี่หลินแม้แต่ครั้งเดียว

ตอนนี้อาเฟยคิดว่าสวี่หลินคนปากหวานก้นเปรี้ยวคงกำลังวาดวิมานในอากาศหลอกอวี้ซินเหยียนอีกแน่ เขาต้องกระชากหน้ากากคำโกหกและคำหวานของสวี่หลิน ให้อวี้ซินเหยียนตาสว่าง

แต่อวี้ซินเหยียนกลับบอกว่า: "สวี่หลินเขียนนิยายเก่งมากเลยนะ! ช่วงก่อนเขาคืนเดียวหาได้สามหมื่น ตอนนี้เขารับงานใหม่ คนจ้างให้เขาห้าหมื่นแน่ะ!"

เหลยฮ่าวหลงมองผ่านหน้าจอ ไม่ได้พิมพ์ในกลุ่มห้อง แต่รีบกดเข้าแชทส่วนตัวกับสวี่หลิน

เหลยฮ่าวหลง:

"สวี่หลิน มึงแอบกูไปรวยเงียบๆ ใช่ไหม!"

"สัส! สวี่หลิน มึงวาดฝันหลอกอวี้ซินเหยียนอีกแล้วใช่มั้ย?"

เหลยฮ่าวหลงไม่มีทางสงสัยว่าอวี้ซินเหยียนพูดโกหก นางฟ้าจะโกหกได้ยังไง?

แต่!

สวี่หลินมันขี้โม้!

เขาต้องเช็คให้ชัวร์

คำพูดของอวี้ซินเหยียนทำเอากลุ่มห้องเดือดปุดๆ

"ซี้ด! จริงเหรอเนี่ย?"

"อวี้ซินเหยียน สวี่หลินเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"งานอะไร ได้ตั้งห้าหมื่น?"

"อวี้ซินเหยียนพูดเองกับปาก ฉันจำใจต้องเชื่อ"

ผู้คนวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา

อวี้ซินเหยียนหน้าตาดี โลกนี้มักจะใจดีกับคนหน้าตาดีบวกเรียนเก่ง หรือคนที่เก่งด้านใดด้านหนึ่ง ยิ่งรวมกันแล้วสมบูรณ์แบบ คนในห้องโดยไม่รู้ตัวก็เชื่อคำพูดอวี้ซินเหยียน หรือไม่ก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง สรุปคือไม่มีใครกล้าปฏิเสธคำพูดอวี้ซินเหยียนแบบตรงๆ

พวกเขารู้สึกโดยสัญชาตญาณว่า อวี้ซินเหยียนไม่มีทางโกหก

และอวี้ซินเหยียนให้ความรู้สึกกับพวกเขาว่า ไม่ใช่คนที่จะโกหก