ตอนที่ 72 ป้ายไม้

ตอนที่ 72 ป้ายไม้

โม่สวินหยิบศิลาสีดำและสีเหลืองขึ้นมาตามลำดับหลังจากที่ซูหยุนฉางทดลองเสร็จแล้ว

แต่ทุกครั้งที่เขาลอง สีหน้าของเขาก็จะมืดมนลงหนึ่งส่วน จนกระทั่งเขาทดลองจนครบทั้งหมด เขาก็อดถอนหายใจเบาๆ ไม่ได้ ที่แท้คุณสมบัติของเขา ยังด้อยกว่าเยว่ชิงเฟิงอยู่บ้าง เขากลับเป็นรากวิญญาณผสมสี่ธาตุที่ขาดเพียงรากวิญญาณธาตุน้ำ

เมื่อเขาคิดถึงจุดนี้ ในใจก็อดที่จะรู้สึกผิดหวังอยู่หลายส่วนไม่ได้

ซูหยุนฉางเห็นสีหน้าของเขาไม่ดี ก็ไม่ล้อเล่นกับเขาอีกต่อไป กลับเป็นฝ่ายเอ่ยปลอบใจว่า “รากวิญญาณก็ไม่ได้เป็นตัวแทนคุณสมบัติการบำเพ็ญเซียนทั้งหมดเสียหน่อย เจ้าดูระดับพลังของเจ้าตอนนี้สิ ไม่ใช่ว่าสูงกว่าข้าหรอกหรือ?”

หากนางไม่พูดเรื่องนี้ก็ยังดี แต่เมื่อนางกล่าวถึงระดับพลัง เขาก็พลันรู้สึกเศร้าหมองขึ้นมาอีกครา

ในช่วงเวลากว่าสองปีมานี้ ซูหยุนฉางไม่เคยบำเพ็ญเพียรเลยทั้งวัน แต่นางกลับมีระดับพลังต่ำกว่าเขาเพียงหนึ่งขั้น นี่เป็นผลลัพธ์หลังจากที่เขาควบคุมวิชาของนางและจงใจชะลอความก้าวหน้าแล้ว

ในทางกลับกัน ตัวเขานั้น วันๆ นอกจากฝึกฝนอย่างหนักก็ยังคงฝึกฝนอย่างหนัก ทั้งยังมีโอสถมากมายคอยช่วยเหลือ สุดท้ายกลับไปถึงเพียงแค่ระดับก่อปราณขั้นที่แปด!

ความแตกต่างของรากวิญญาณ จะทำให้คุณสมบัติแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

“เฮ้อ!”

“อย่าถอนหายใจเลย เดี๋ยวก็แก่เร็วนะ!”

โม่สวินเหลือบมองนางอย่างอิจฉา ถ้ารู้เช่นนี้ เขาไม่พานางเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญเซียนตั้งแต่แรกแล้ว!

“ดูอีกทีสิ ยังมีอะไรอีก?”

ซูหยุนฉางร้อง “โอ” เสียงเบา ในยามนี้นางก็ไม่กล้าไปขัดใจโม่สวิน ทั้งสองอยู่ด้วยกันมานานวัน นางก็ค่อยๆ คุ้นเคยกับนิสัยของเขาแล้ว

ในเรื่องอื่นยังพอพูดเล่นได้ แต่พอพูดถึงการบำเพ็ญเซียน อีกฝ่ายก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

“เอ๊ะ เจ้าดูนี่สิว่าคืออะไร?”

โม่สวินรับป้ายไม้สีดำสนิทที่หยุนฉางยื่นมาให้ มันมีห้าด้านห้ามุม สัมผัสแล้วให้ความรู้สึกอบอุ่นและเรียบเนียน ดูไปแล้วก็คล้ายกับป้ายอาญาสิทธิ์

แต่ทว่าบนนั้นกลับไม่มีตัวอักษรใดๆ รอบๆ มีลวดลายที่ไม่สมบูรณ์คล้ายเมฆก็ไม่ใช่เมฆ ราวกับถูกแกะออกมาจากแผ่นไม้ทั้งแผ่น

หรือว่านี่จะเป็นศาสตราวุธวิญญาณอีกชิ้นหนึ่ง?

เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้น โม่สวินก็รีบเดินออกไปไกลหน่อย จากนั้นก็ลองถ่ายทอดพลังวิญญาณเข้าไป แต่พอพลังวิญญาณในกายสัมผัสกับป้ายไม้ มันก็สลายหายไป ไม่สามารถเปิดใช้งานได้เลย

เขาบีบป้ายไม้แน่น โคจรวิชาเพลิงผลาญ และใช้กำลังที่มือหลายส่วน ด้วยระดับพลังของเขาในตอนนี้ แม้การบีบครั้งนี้จะไปไม่ถึงพันชั่ง แต่ต่อให้เป็นก้อนหิน ก็สามารถบีบให้แหลกละเอียดได้

แต่ป้ายไม้นี้กลับแข็งแกร่งดุจทองแดงและเหล็กกล้า ไม่ทิ้งร่องรอยไว้แม้แต่น้อย

โม่สวินส่ายศีรษะอย่างเงียบๆ ในใจของเขารู้อยู่แล้วว่าของสิ่งนี้ส่วนใหญ่คงจะไม่ธรรมดา เพียงแต่วิธีการอันน้อยนิดของเขาในตอนนี้ ยังไม่สามารถล่วงรู้ถึงประโยชน์ของมันได้ในชั่วขณะ!

“ป้ายไม้แบบนี้มีกี่อัน?”

ซูหยุนฉางรีบค้นหาในกองของอย่างรวดเร็ว ครู่ต่อมา นางก็ส่ายหน้าและกล่าวว่า “ไม่มีแล้ว!”

โม่สวินหยิบป้ายไม้ขึ้นมาพิจารณาอีกครั้งอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงไม่พบเบาะแสใดๆ เขาจึงเก็บป้ายไม้ไปอย่างง่ายดาย

ในใจของเขาครุ่นคิดว่า เยว่ชิงเฟิงมาจากนิกายผสานภิรมย์ ดูท่าว่าป้ายไม้นี้ ส่วนใหญ่คงจะเกี่ยวข้องกับนิกายนี้เป็นแน่

“เจ้าลองดูสิว่าข้างในมีศาสตราวุธวิญญาณ หรือของประเภทนั้นบ้างหรือไม่?”

ซูหยุนฉางก้มหน้าหาอยู่ครู่หนึ่ง ก็เอ่ยถามขึ้นมาทันทีว่า “ศาสตราวุธวิญญาณ หน้าตาเป็นอย่างไร?”

โม่สวินยกมือกุมหน้าผาก เขาคิดในใจว่า คุณสมบัติรากวิญญาณดีแล้วมีประโยชน์อันใด หากไร้สมองก็เป็นตัวถ่วงอยู่ดี!

“ให้ข้ามาเองเถอะ!”

พูดจบ โม่สวินก็เริ่มค้นหาด้วยตนเอง

พื้นที่ในถุงเก็บของ ของเยว่ชิงเฟิงนั้นไม่เล็กเลยจริงๆ ของข้างในยิ่งมีหลากหลายประเภท

นอกจากตำราวิชาบำเพ็ญเซียน เล่มนั้นแล้ว ยังมีตำราแพทย์ของโลกสามัญอีกสองเล่ม รวมถึงภาพวาดอักษร ของเก่า และอาวุธมีดสั้นอีกด้วย ซูหยุนฉางยังพบเอี๊ยมของสตรีชิ้นหนึ่งในนั้น สิ่งนั้นทำให้นางหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที และในปากก็พร่ำด่าว่า “โจรราคะ” อยู่หลายคำ!

“เจ้าดูนี่สิ!”